Blok 10

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het beruchte Blok 10

Blok 10 was in concentratiekamp Auschwitz de plaats waar medische experimenten werden uitgevoerd. Het was een van de meest gevreesde plekken in het hele kamp, omdat blok 10 vrijwel altijd de dood betekende. De experimenten in dit blok waren zeer verschillend en varieerden van huidonderzoeken tot dodelijke injecties in het hart.[1]

Hoewel blok 10 in het mannenkamp lag, werden er voor de meeste experimenten vrouwen gebruikt. De belangrijkste SS-artsen in dit blok waren Josef Mengele, Carl Clauberg, Horst Schumann en August Hirt.[1] Allen hadden andere methoden om te experimenteren.

Experimenten[bewerken]

Josef Mengele was de beruchtste SS-arts. Hij voerde experimenten uit met tweelingen, omdat hij inzicht wilde krijgen in de rol van de genetische aanleg in de ontwikkeling en het gedrag van de mensen. De gekozen tweelingen werden altijd tot in details met elkaar vergeleken. Zo werd er dagelijks bloed afgenomen voor onderzoek. Nadat het bloed was onderzocht en bewerkt, werd dit vanuit het laboratorium in Berlijn teruggestuurd naar Auschwitz, waar het bloed van de ene bij de andere tweeling werd ingespoten.[2] Dit leidde vaak tot koorts en andere ziekteverschijnselen. Tevens werden de tweelingen gebruikt om te onderzoeken of de kleur van de ogen kon worden veranderd. Mengele injecteerde een kleurstof rechtstreeks in de ogen, waarna vaak blindheid optrad.[3][4] Bij jonge tweelingen werden vaak zonder verdoving ledematen en/of organen verwijderd.[2] Andere, vaak iets oudere, tweelingen kregen een injectie met diverse bacteriën van allerlei ziekten erin. Mengele kon hierna vaststellen hoelang het zou duren voordat ze overleden.[2] Dat de tweelingen de experimenten niet overleefden was geen ramp, aangezien er voldoende nieuwe tweelingen in het kamp waren. Bovendien kon hij autopsie uitvoeren op tegelijkertijd overleden tweelingen. Daarnaast testte Mengele via elektrocutie hoe hoog de stroomsterkte maximaal mocht zijn zonder dat een mens eraan sterft.

Naast de experimenten van Josef Mengele werd er ook door andere artsen geëxperimenteerd. SS-arts Wirths deed bijvoorbeeld onderzoek naar het functioneren van de baarmoederhals. De gynaecologen Carl Clauberg en Horst Schumann deden onderzoek naar de sterilisatie van vrouwen, omdat het werd gezien als een mogelijke oplossing voor het "Jodenvraagstuk".[5] Er werd onder andere getest met diverse chemicaliën die werden geïnjecteerd. Ook werden de vrouwen blootgesteld aan een grote hoeveelheid röntgenstraling. De vrouwen zouden hierdoor onvruchtbaar worden, terwijl ze geen werkkracht verloren. Patiënten in het kampziekenhuis die niet snel genoeg gezond werden verklaard, werden vermoord door de nazi's met een fenolinjectie direct in het hart.

De gevangenen uit Auschwitz werden ook naar andere plaatsen getransporteerd, indien ze daar nodig waren. Zo werden er bijvoorbeeld twintig Joodse kinderen getransporteerd naar Neuengamme in Hamburg. Aldaar werden ze geïnjecteerd met tbc en werden de resultaten vergeleken met andere experimenten.

In augustus 2010 werden in een huis in Polen meer dan 150 medische instrumenten gevonden, die volgens een woordvoerder van het Auschwitzmuseum toebehoorden aan Carl Clauberg.[6]