Body farm
Een body farm is een onderzoeksterrein waar de ontbinding van menselijke lichamen wordt bestudeerd. De eerste werd in 1981 opgericht door forensisch antropoloog William M. Bass aan de Universiteit van Tennessee in Knoxville, omdat er destijds geen faciliteit bestond die zich op dit onderwerp richtte.[1] De resultaten worden toegepast in de forensische antropologie en bij opsporingsonderzoeken.[2]
De onderzoeken naar het verloop van ontbindingsprocessen in verschillende omstandigheden zijn van groot belang voor de forensische wetenschap.
Universiteit van Tennessee
[bewerken | brontekst bewerken]Het Anthropological Research Facility beslaat ongeveer 1 hectare bos, omgeven door prikkeldraad. Lichamen worden op uiteenlopende manieren neergelegd: in de openlucht, in kofferbakken of ondergedompeld in water.[3] Er worden vier ontbindingsfasen onderscheiden: vers, opgeblazen, verval en droog.[4]
Per jaar worden meer dan honderd lichamen gedoneerd, waarvan circa 60% via familieleden. De collectie omvat zo'n 800 skeletten. Het centrum traint ook opsporingsambtenaren in forensische technieken.[5]
Overige faciliteiten in de VS
[bewerken | brontekst bewerken]Na Tennessee volgden zeven andere body farms. De Forensic Osteology Research Station (FOREST) aan de Western Carolina University opende in 2007 op een terrein van 324 m².[6] De faciliteit van Texas State University op Freeman Ranch is met 10,5 hectare de grootste; daar worden ook de gieren onderzocht die op de lichamen afkomen.[7][8]
De Southeast Texas Applied Forensic Science Facility (STAFS) aan de Sam Houston State University beschikt over 100 hectare naast het Sam Houston National Forest en is ingericht als mortuarium met koelcellen en röntgenapparatuur.[9] Het Complex for Forensic Anthropology Research in Carbondale (2010) heeft van alle faciliteiten de laagste temperatuur en hoogste windsnelheid.[10] Het Forensic Investigation Research Station in Grand Junction ligt op 1.450 meter hoogte en ontvangt jaarlijks slechts 220 mm neerslag, waardoor ontbinding in droog klimaat kan worden bestudeerd.[11]
In 2016 opende aan de Universiteit van Zuid-Florida de eerste body farm in een subtropisch klimaat.[12] Aan de George Mason University werd voor het eerst een lichaam in een clandestien graf begraven om opsporingsmethoden te testen.[13]
Buiten de VS
[bewerken | brontekst bewerken]In 2016 opende Shari Forbes nabij Sydney de Australian Facility for Taphonomic Experimental Research (AFTER), de eerste body farm buiten de VS.[14] Aanleiding was dat Amerikaanse onderzoeksresultaten door klimaatverschillen niet zonder meer elders toepasbaar zijn.[15]
Forbes richtte in 2018 in Bécancour (Quebec) ook de REST[ES] op, verbonden aan de Universiteit van Quebec in Trois-Rivières, voor onderzoek in koud continentaal klimaat.[16]
In het Verenigd Koninkrijk wordt alleen met dierlijke resten gewerkt. Professor Sue Black acht menselijke body farms daar overbodig omdat er overwegend lichamen van ouderen worden gebruikt, die volgens haar weinig representatief zijn voor misdaadslachtoffers.[17]
Donatie en bezwaren
[bewerken | brontekst bewerken]De regels voor lichaamsdonatie verschillen per land. In Canada moet de donor bij leven zelf toestemming geven; elders kunnen ook nabestaanden dat doen. In de VS zijn soms ongeïdentificeerde lichamen geaccepteerd, wat ethische vragen oproept. Lichamen van personen met hiv, hepatitis of antibioticaresistente bacteriën worden geweigerd.[18]
Omwonenden hebben zich bij diverse openingen verzet. In Tennessee klaagden buren over de geur en beweerden sommigen lichamen te kunnen zien; de universiteit plaatste daarop een hoog hek. Een actiegroep noemde zich Solutions to Issues of Concern to Knoxvillians (SICK).[19] De USF-faciliteit moest na buurtprotest in 2015 uitwijken van Hillsborough County naar Pasco County.[20]
Onderzoek
[bewerken | brontekst bewerken]Bass werkte vanaf het begin samen met de politie om aan de hand van ontbindingsonderzoek het tijdstip van overlijden te bepalen in strafzaken. Latere onderzoekers keken ook naar de invloed van water, kleding en klimaat.[21]
Microbieel ecoloog Jennifer DeBruyn begon in 2015 bij de body farm in Tennessee met bodemonderzoek. Haar team vond dat de bacteriën Bacteroides en Lactobacillus een tamelijk voorspelbaar patroon volgen tijdens de ontbinding, wat op termijn kan helpen het tijdstip van overlijden preciezer vast te stellen.[22]
Forensisch onderzoekers hanteren standaardvragen bij het analyseren van ontbonden lichamen. Bass onderscheidt er zeven, waaronder of het lichaam in de zon of schaduw lag en of er water in het spel was. Ook de bodem rondom het lichaam levert informatie op: afbraakproducten die in de grond terechtkomen geven houvast bij het bepalen hoelang een lichaam ergens heeft gelegen.[23][24]
Populaire cultuur
[bewerken | brontekst bewerken]- Patricia Cornwells roman The Body Farm (1994) is gebaseerd op de faciliteit in Tennessee.
- Jon Jefferson en Bill Bass publiceerden onder het pseudoniem Jefferson Bass misdaadromans rond dezelfde body farm.
- Simon Becketts Whispers of the Dead speelt zich af bij de body farm in Knoxville.
- In de Britse serie Waking the Dead heeft forensisch patholoog dr. Eve Lockhart een eigen body farm dit werd uitgewerkt in de spin-off The Body Farm.
- Afleveringen van Bones, CSI: Crime Scene Investigation, CSI: Vegas, Rizzoli & Isles en The X-Files bevatten scènes op een body farm.
- Fotografe Sally Mann fotografeerde voor What Remains (2003) lichamen bij het Forensic Anthropology Center in Tennessee.
Zie ook
[bewerken | brontekst bewerken]Externe link
[bewerken | brontekst bewerken]- Website 'Anthropological Research Facility' in Tennessee
- “De Telegraaf”, "Laboratorium van de dood" (05.12.2009)
- ↑ Bass, Bill & Jefferson, Jon. Death's Acre: Inside the Legendary 'Body Farm'. Time Warner, 2003. ISBN 0-316-72527-7
- ↑ Roach, Mary. Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers. W.W. Norton, 2003. ISBN 978-0-393-32482-2
- ↑ Mann, Robert W.; Bass, William M.; Meadows, Lee. "Time Since Death and Decomposition of the Human Body." Journal of Forensic Sciences, 1990.
- ↑ (2005). Stages of Decomposition. Forensic Science International.
- ↑ "Donating Bodies to the Body Farm", University of Tennessee. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ FOREST. Western Carolina University. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ FACTS Facilities. Texas State University. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ (2012). Vulture Scavenging and Human Decomposition. Journal of Forensic Sciences.
- ↑ STAFS. Sam Houston State University. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ (2011). A new forensic science facility. Journal of Forensic Sciences.
- ↑ FIRS. Colorado Mesa University. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ IFAAS. University of South Florida. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ Forensic Science | GMU College of Science. science.gmu.edu. Geraadpleegd op 13 april 2026.
- ↑ "Australia opens first 'body farm'".
- ↑ Forbes, Shari L., et al. "Decomposition research in Australian environments." Australian Journal of Forensic Sciences, 2014.
- ↑ REST[ES]. Université du Québec à Trois-Rivières. Geraadpleegd op 15 januari 2024.
- ↑ "Why the UK doesn't have body farms".
- ↑ (2016). Ethical Issues in Body Farm Research. Journal of Medical Ethics.
- ↑ "Opposition to body farms".
- ↑ "USF body farm site sparks controversy".
- ↑ Bass, Bill (2003). Death's Acre. Time Warner.
- ↑ DeBruyn, Jennifer (2016). Microbial ecology of decomposition. PLOS ONE.
- ↑ Bass, Bill (2003). Death's Acre. Time Warner.
- ↑ (2010). Soil Chemistry and Human Decomposition. Forensic Science International.