Boeing KC-135 Stratotanker

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een KC-135 (rechtsboven) die een F-16C bijtankt

De Boeing KC-135 Stratotanker is een tankvliegtuig van de Amerikaanse vliegtuigbouwer Boeing. Dit type werd voor het eerst in 1956 gebouwd, en verwacht wordt dat het nog tot zeker 2040 in dienst zal blijven.[bron?] De KC-135 is afgeleid van de Boeing 367-80, een demonstratietoestel van Boeing. Hij is iets korter en smaller dan het Boeing 707 passagiersvliegtuig.

De basis van het toestel is herkenbaar aan de naar achter gerichte vleugels, zowel voor als achter, vier motoren die onder de vleugels zijn gemonteerd, achtervleugels die onder aan de staartvin aan de romp zijn gemonteerd en een hoog-frequentie radio antenne, die boven aan de staartvin is gemonteerd en naar voren wijst. Hierdoor lijkt het toestel erg op de Boeing 707 en 720, hoewel het van binnen compleet anders is.

Het Strategic Air Command had de KC-135 Stratotankers in dienst van 1957 tot 1991 en de Air National Guard en Air Force Reserve van 1975 tot 1991. Vervolgens werden ze toegewezen aan Air Mobility Command.

Achtergrond[bewerken]

De Boeing 367-80 was de basis voor de commerciële Boeing 707 en de C-135 Stratolifter, waaruit de KC-135 Stratotanker weer is voortgekomen. In 1954 bestelde Strategic Air Command van de USAF de eerste 29 van de uiteindelijk 732 toestellen. De eerste vlucht was in augustus 1956, en de eerste Stratotanker werd afgeleverd in juni 1957. De laatste KC-135 is in 1965 afgeleverd.

De KC-135's veranderden de luchtoorlog voorgoed tijdens de oorlog in Vietnam. Door bijtanken in de lucht waren doelen op grote afstand ineens wel bereikbaar. De gevechtsvliegtuigen werden niet langer beperkt door de hoeveelheid brandstof bij de start. Bijgetankt konden ze langere missies uitvoeren, en zo veel effectiever zijn.

Modificaties[bewerken]

Active KC 135

Van de originele KC-135A's zijn meer dan 410 opgewaardeerd met nieuwe CFM56 motoren, gebouwd door CFM International. Deze tankers, aangeduid met KC-135R of KC-135T, kunnen 50% meer brandstof afleveren, verbruiken 25% minder, hebben 25% lagere operationele kosten en zijn stiller dan de KC-135A.[bron?]

In een eerder modificatieprogramma zijn 157 tankers uitgerust met Pratt & Whitney TF-33 motoren van uitgefaseerde 707's. Deze tanker, aangeduid met KC-135E, is 14% zuiniger met brandstof dan de KC-135A en kan 20% meer brandstof afleveren.[bron?]

De KC135Q was speciaal aangepast voor het vervoer van JP-7 brandstof, nodig voor de SR-71 Blackbird, waarbij de JP-7 in aparte tanks werd vervoerd, die los stonden van de tanks voor het eigen gebruik van de tanker. Toen de KC-135Q werd uitgerust met CFM-56 motoren, kreeg hij de naam KC-135T. Bij dit type zijn de hoofdtanks gescheiden van de vleugeltanks, die gebruikt worden voor de eigen brandstofvoorziening.

De KC-135R/T was een tanker die ook bijgetankt kon worden in de lucht, die vooral gebruikt werd voor het trainen van piloten en operationele bijtank missies. Als de KC-135R/T niet gebruikt wordt voor missies waar hij zelf bijgetankt moeten worden, kan hij dezelfde missies uitvoeren als elke andere KC-135R.

Door de jaren heen heeft de KC-135 ook allerlei andere missies uitgevoerd, van vliegende commandopost tot verkenningsmissies zoals de Boeing RC-135 serie en de Boeing EC-135 Looking Glass.

Toekomstige ontwikkelingen[bewerken]

De komende jaren zal de KC-135 gemodificeerd worden om de capaciteiten uit te breiden en de betrouwbaarheid te verbeteren. Daaronder vallen onder andere verbeterde apparatuur voor communicatie, navigatie en observatie om te voldoen aan komende civiele luchtverkeersleiding apparatuur. Het Multi Point Refueling System Program voegt pods toe aan de vleugeltips met een systeem om meerdere vliegtuigen tegelijk bij te kunnen tanken, en ook vliegtuigen die zelf een probe hebben, en niet met de tankbuis van de tanker bijgetankt kunnen worden.

Het plan is om de EC-135 (samen met de Boeing E-3 en de Boeing E-8 te vervangen door de Boeing E-10.[bron?] Dit is een toestel gebaseerd op de structuur van de Boeing 767.

Recente ontwikkelingen[bewerken]

In 2006 kondigde de Amerikaanse minister van defensie Donald Rumsfeld aan dat het KC-767-programma slechts gedeeltelijk zou worden uitgevoerd. Dit besluit werd genomen om kosten te besparen en is onderdeel van een grote reorganisatie waaronder het uitfaseren van de E-4B en het verder afstoten van de B-52 Stratofortress. Hierbij zouden slechts 50 B-52's overblijven. Volgens Rumsfeld kan de USAF ondanks deze reorganisaties nog al zijn missies blijven uitvoeren, mede door het verbeteren van de KC-135 en KC-10 Extenders.

Specificaties[bewerken]

  • Bemanning: drie koppen (piloot, copiloot, boom-operator)
  • Lengte: 41,53 m
  • Spanwijdte: 39,88 m
  • Hoogte: 12,70 m
  • Vleugeloppervlak: 226 m²
  • Leeggewicht: 44.663 kg
  • Beladen gewicht: 135.000 kg
  • Maximum startgewicht: 146.000 kg
  • Maximumsnelheid: 933 km/h
  • Vliegplafond: 15.200 m
  • Bereik: 5.550 km
  • Motoren: 4× Pratt & Whitney TF-33-PW-102 turbofans, met elk 80 kN stuwkracht.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]