Bouke Jagt (1942)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Bouke Bonifacius Jagt

Bouke Bonifacius Jagt (Padang, 5 mei 1942) is een Nederlandse schrijver, dichter, schilder en jurist.

Algemeen[bewerken | brontekst bewerken]

Bouke Jagt is schrijver, dichter en schilder. Veel van zijn boeken zijn maatschappijkritisch. Zijn schilderijen zijn figuratief op enkele abstracte navolgingen na. De omslagen van enkele boeken tonen zijn schilderijen die het thema van de uitgave benaderen. In 1994 exposeerde hij in Voorschoten. Een uitgave van zijn schilderijen wordt voorbereid,

Plv Wetgeefster-2015

Letterkundig werk[bewerken | brontekst bewerken]

Zijn ironische maatschappijkritiek blijkt uit de milieuschetsen van De Discuswerper, Gaandeweg en Complimenten aan de rechterlijke macht. In zijn poëzie komen behalve andere tijden en werelddelen ook hekeldichten voor. Jagt is een van de laatste auteurs van de bijna verdwenen Oost-Indische letterkunde. Volgens sommigen is hij dat ook in de West-Indische (Antilliaanse, Surinaamse) letterkunde. De Muskietenoorlog is een verhalenbundel over soldaten in de Nederlandse slotjaren 1961-1962 op Nieuw-Guinea. Erven van Indië beschrijft de lotgevallen in een Indische, koloniale familie in 1945-1950. Onder de Wolkenwals gaat over smokkel en en scheepsramp op Curaçao. Gaandeweg is volgens Jagt de eerste roman in e-mailberichten: een ik-figuur mailt aan een vriend in Nieuw-Zeeland. Couleur locale, hecht plot en soms mooischrijverij typeren zijn werk, dat invloed van A.Roland Holst en J.J.Slauerhoff vertoont. In gedichten en verhalen keren Jagts reizen door Amerika en Azië, waaronder Siberië, terug. Weerbarstig Kruit bevat omstreden erotische liedjes, religieuze verzen en politieke hekeldichten.

Indische achtergrond[bewerken | brontekst bewerken]

Jagt behoort tot de laatsten van de zogenaamde “eerste generatie” van “overzee”, die zich nooit als “Indo’s”, maar als vervolgde Nederlanders beschouwt. Hij werd op 5 mei 1942 geboren te Padang tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië. Zijn eerste jaren werden doorgebracht in het Kamp Bankinang. Zijn vader Bouke Jagt sr. (1906 – 1944)) sneuvelde bij de torpedering in de Straat van Malakka van het schip Harikiku Maru, daarvoor Van Waerwijck. Zijn vader liet hem een kleine boerderij met opstallen in Sleen na. De moeder van Jagt was Elvire Eleonora Brouwer von Gonzenbach (1920 – 2012). Vele van haar niet onbemiddelde familieleden (juristen en ambtenaren) verloren het leven in de oorlog tegen Japan en de Indonesische bersiap. Zij verliet eind november 1950 Indonesië zonder haar geboorteland ooit terug te willen zien.    

Jeugdjaren en opleidingen[bewerken | brontekst bewerken]

Zijn zwakke conditie als uitgehongerd kind belette niet dat Jagt later diverse sporten beoefende, waaronder voetballen, schaatsen en zeilen. Jagt trouwde in 1964 met Lieselotte Sofia Firing. Zij kregen twee zonen. Hun zonen volgden de basisschool op Curaçao, toen Jagt enige jaren docent aan het Peter Stuyvesant College was. Jagt was bij bedrijven als de ABN en het GAK werkzaam. Hij studeerde Nederlandse Taal en Letteren en Nederlands en Antilliaans recht in Leiden. Jagt promoveerde in het staatsrecht. Hij was leraar Nederlands, o.a. op het Rijnlands Lyceum in Wassenaar, docent bij juridische cursussen en advocaat bij de Hoge Raad. Jagt leverde bijdragen aan de Wet op de Lijkbezorging, de verbetering van het beruchte conservatoir beslag en het tuchtrecht bij de rechtspraak. Hij was bestuurslid van JAC, VvL en D66. Bij de NVSH was hij lid van het hoofdbestuur van 1995 tot 2002. Jagt bekritiseerde de golf aangiften in Epe (1992) en Enschede (1999). Hij schreef artikelen tegen aangiften vanwege hervonden herinneringen en zelfmoord van verdachten van seksuele omgang met personen jonger dan 18 jaar. Als raadsman trad hij op in enkele ruchtmakende zedenzaken, waarin aangifte het bewijs was. In1997 werd Jagt gearresteerd op aangifte van een cliënt, een straatrover die nog geen 18 jaar was. In 2000 maakte het Openbaar Ministerie bekend dat het om een poging tot aanranding zou gaan. Het bewijs was de aangifte. In 2002 verwierp de Hoge Raad zijn beroep tot cassatie (NJ 2002,429) Jagt was initiatiefnemer voor Stichting Altvoorde die zich inzet voor het behoud van graven van Nederlandse cultuurdragers als Martinus Nijhoff, Pierre Kemp, Heike en Menso Kamerlingh Onnes. Ook tracht Altvoorde een vermelding te krijgen van onschuldigen die in Voorschoten vermoord werden door niet-erkend verzet. Zij zijn op onbekende plekken naamloos begraven.

Afronding van oeuvre[bewerken | brontekst bewerken]

Na de eeuwwisseling verbleef Jagt twee jaar in Spanje en Frankrijk in zelfgekozen ballingschap, voordat ziekte in de familie hem dwong tot terugkeer. In 2010 raakte Jagt bij verstek zijn woning kwijt. Een huisjesmelker beweerde de woning mondeling gekocht te hebben. Jagt moest het huis ontruimen zonder betaling. Vier jaar lang werd een ongegrond conservatoir beslag gehandhaafd op de vermeende koopsom. Door executoire beslagen leefde hij in 2013 en 2014 van leningen bij familie en vrienden. Jagt won het hoger beroep, maar de tegenpartij verkocht onbevoegd de woning door aan lieden die binnen het jaar het huis doorverkochten aan buitenlanders. Rechters verboden Jagt gewonnen procedures uit te voeren en ooit verder te procederen. Lopende procedures moest hij op hoge dwangsommen intrekken. Op 17 juni 2020 besliste de Raad van State dat Jagt niet ontvankelijk was in zijn poging de eigendom van zijn woning te laten bevestigen. Eind 2017 verscheen Complimenten aan de Rechterlijke Macht, een satire op grond van vonnissen, arresten en uitspraken. In 2018 trok Jagt zich terug uit verscheidene organisaties om zich aan het afronden van zijn laatste roman en een catalogus van schilderijen te wijden. In november 2021 verscheen een monografie over zijn schilderijen van kunsthistoricus Agrippa van Amersveld.

Golgotha-2013

Bibliografie[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1967 - Gerart van Velsen (poëzie)
  • 1978 - De Muskietenoorlog (verhalen)
  • 1979 - Pijnboomspook (roman)
  • 1982 - IJzeren Chrysant (roman)
  • 1982 - Wapenrok (poëzie)
  • 1986 - De geur van traan (verhalen en novelle)
  • 1987 - Bij de Gratie Gods (roman)
  • 1987 - Wardeel (poëzie)
  • 1993 - Erven van Indië (roman)
  • 1995 - Verzamelde Gedichten (poëzie)
  • 2006 - De Discuswerper (roman)
  • 2007 - Geruis van Voetstappen (verhalen)
  • 2007 - Weerlicht (gedichten)
  • 2008 - Dialogen in Ballingschap (filosofische reisverhalen)
  • 2012 - Gaandeweg (Haagse roman in mails)
  • 2017 - Complimenten aan de Rechterlijke Macht (satire, toneelstuk, novellen)
  • 2019 - Weerbarstig kruit (poëzie)
  • 2021 - Bouke Jagt denken met penselen

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]