Braziliaanse slangenhalsschildpad

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Braziliaanse slangenhalsschildpad
IUCN-status: Kwetsbaar[1] (1996)
Hydromedusa maximiliani 1825.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Orde: Testudines (Schildpadden)
Onderorde: Pleurodira (Halswenders)
Familie: Chelidae (Slangenhalsschildpadden)
Geslacht: Hydromedusa (Zuidamerikaanse slangenhalsschildpadden)
Soort
Hydromedusa maximiliani
(Mikan, 1825)
Afbeeldingen Braziliaanse slangenhalsschildpad op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Braziliaanse slangenhalsschildpad op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

De Braziliaanse slangenhalsschildpad[2] (Hydromedusa maximiliani) is een schildpad uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae).[3] De soort werd voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Johann Christian Mikan in 1825. Oorspronkelijk werd de wetenschappelijke naam Emys maximiliani gebruikt. De soortnaam maximiliani is een eerbetoon aan de Duitse natuuronderzoeker Maximilian zu Wied-Neuwied (1782 - 1867)

Uiterlijke kenmerken[bewerken]

De enige andere soort uit het geslacht Hydromedusa is de Argentijnse slangenhalsschildpad (Hydromedusa tectifera), die een veel bultiger schild heeft, deze soort heeft een glad schild. Beide soorten hebben een zeer lange, slangachtige nek die even lang is als het schild. De nek kan niet worden teruggetrokken maar wordt onder de schildrand gevouwen bij gevaar. De onderzijde van de nek is geel. Er is een lichte kiel op het schild zichtbaar, vooral bij jongere exemplaren die naarmate het dier ouder wordt vervaagt of zelfs verdwijnt. De lengte van het schild is iets langer dan 20 centimeter bij volwassen exemplaren. De carapaxkleur is bruin, het plastron is meer geel van kleur.[4]

Algemeen[bewerken]

De Braziliaanse slangenhalsschildpad komt alleen voor in oostelijk en zuidoostelijk Brazilië, altijd in de buurt van bergbossen. De soort is sterk aan water gebonden hoewel er wel wordt gezond. De habitat bestaat uit ondiepe, heldere wateren als rivieren, meren en moerassen, zowel met een zachte bodem als met een meer stenige ondergrond. De schildpad is voornamelijk carnivoor en eet insecten en andere geleedpotigen, amfibieën en wormen. Ook plantendelen vormen een klein deel van het menu, en vermoed wordt dat ook vissen en dode zoogdieren worden gegeten. Vijanden van de schildpad zijn poema's, jaguars, wasberen, neusberen en otters.

Externe link[bewerken]

Bronvermelding[bewerken]