Brigitte Bardot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Voor het schip onder deze naam, zie Brigitte Bardot (schip, 1998).
Brigitte Bardot
Brigitte Bardot in 1962
Algemene informatie
Volledige naam Brigitte Anne-Marie Bardot
Geboren 28 september 1934
Geboorteplaats Parijs
Land Vlag van Frankrijk Frankrijk
Bijnaam BB
Werk
Jaren actief 1952-1973 (als actrice)
Beroep Actrice
Model
Zangeres
Dierenrechtenactivist
Handtekening
Handtekening
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Brigitte Anne-Marie Bardot (Parijs, 28 september 1934) is een Frans fotomodel, actrice en zangeres. Als ondeugende "stoeipoes" en frivole pin-upgirl maakte ze zeer snel internationaal furore en vooral in Europa was ze een icoon van de jaren vijftig. Als sekssymbool was zij een Frans antwoord op de Amerikaanse Marilyn Monroe (MM).

Haar naam werd vaak afgekort als BB, wat vanwege de alliteratie erg voor de hand lag, maar wat nog meer populair werd door een tophit van Dario Moreno (1961), waarin Bardot in het Frans en Portugees wordt bezongen.[1][2]

Afkomst en relaties[bewerken | brontekst bewerken]

Bardot, 1958.

Bardot, een dochter van de industrieel Louis Bardot, werd op het conservatorium van Parijs tot klassiek balletdanseres geschoold. Ze begon met modellenwerk toen ze 15 jaar oud was. In 1952 was ze voor het eerst te zien op het witte doek in Le Trou Normand. In hetzelfde jaar trouwde ze op 18-jarige leeftijd met regisseur Roger Vadim. Ze scheidde in 1957 van hem en trouwde later met acteur Jacques Charrier (1959-1962), de West-Duitse miljonair Gunter Sachs (1966-1969) en de Franse, extreemrechtse politicus Bernard d'Ormale (1992-heden). BB heeft ook relaties gehad met Serge Gainsbourg (die zelfs een album naar haar vernoemde), Sacha Distel en Jean-Louis Trintignant (acteur). Ze heeft één kind, Nicolas-Jacques Charrier (geboren in 1960).

BB met Samy Frey in de haven van Saint-Tropez in 1963

Eind september 1960 deed ze een mislukte zelfmoordpoging en belandde in een ziekenhuis in Nice. Een jaar later maakte ze bekend te stoppen met filmen, maar aan dat voornemen gaf ze vooralsnog geen gevolg. Haar laatste film maakte ze in 1973.

Films[bewerken | brontekst bewerken]

Bardot heeft in totaal 48 films gemaakt. Haar internationale doorbraak kwam in 1956 met Vadims "Et Dieu... créa la femme", waarin ze het weesmeisje Juliette speelt. De film veroorzaakte een sensatie in de Verenigde Staten, en katapulteerde Bardot naar wereldfaam.

Bardot was op haar best in lichte komedies, waarvoor ze een merkbaar acteertalent bezat. Een goed voorbeeld hiervan is Une Parisienne uit 1957, naar Bardots zeggen een van haar weinige films waar ze trots op is. Toch was Bardot wellicht ook in staat om dramatische rollen te spelen, zoals althans bleek in de film La Vérité (1960) van regisseur Henri-Georges Clouzot. De rol die ze hierin speelt wordt artistiek als haar beste beschouwd. Zelf vindt ze dit samen met Et Dieu... créa la femme ook haar beste film.

Zang[bewerken | brontekst bewerken]

Naast haar films heeft Bardot tijdens haar filmcarrière ongeveer zestig licht populaire liedjes opgenomen. Haar zangkwaliteiten waren echter zeer beperkt. Beroemd zijn haar drie televisieshows uit de jaren zestig, waarin een aantal van deze liedjes met een bijpassend filmpje werden vertoond. Haar bekendste nummers zijn allicht de composities van Serge Gainsbourg "Bonnie and Clyde" en "Harley Davidson". In 1967 nam zij met Gainsbourg de eerste versie van "Je t'aime... moi non plus" op, maar achteraf vond zij het nummer te gewaagd om uit brengen. Het duurde nog tot 1986, voordat die versie alsnog werd uitgebracht.

Foto's[bewerken | brontekst bewerken]

Bij het Filmfestival van Cannes in 1953 poseerde Bardot in bikini op het strand en zette daarmee een trend die door talloze sterren en sterretjes zou worden nagevolgd. Onder de ontelbare foto's van de filmster Bardot behoren die van beroepsfotograaf Sam Levin speciaal genoemd te worden. In het begin van Bardots carrière hebben Levins foto's belangrijk bijgedragen aan haar imago van sensualiteit en lichte immoraliteit. Een van deze opnames toont Bardot in een wit korset, van achteren gefotografeerd. Naar verluidt verkocht de ansichtkaart met deze foto in Parijs rond 1960 beter dan ansichtkaarten van de Eiffeltoren.

Activiste[bewerken | brontekst bewerken]

Brigitte Bardot in 2002

Sinds de jaren zeventig doet Bardot veel werk als dierenrechtenactiviste. Zo heeft ze een aantal keer op de foto gestaan met zeehondjes om de zeehondenjacht aan te klagen. Veel van haar werk voor dierenrechten was in samenwerking met de milieu-organisatie Sea Shepherd Conservation Society. (Om die reden heeft Sea Shepherd een van hun schepen naar haar genoemd, namelijk de voormalige 'Gojira'). Ook maakt zij zich sterk voor het behoud van de natuur van het schiereiland achter Saint-Tropez. Haar controversiële en openhartige meningen over zaken als immigratie, de islam en homoseksualiteit hebben haar reputatie in de loop der jaren sterk beïnvloed. Ze werd meerdere malen veroordeeld wegens racisme en discriminatie.

Filmografie[bewerken | brontekst bewerken]

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Brigitte Tast, Hans-Jürgen Tast (Hrsg.) Brigitte Bardot. Filme 1953-1961. Anfänge des Mythos B.B. (Hildesheim, 1982). ISBN 3-88842-109-8.
  • Guus Luijters en Gerard Timmer (red.) Brigitte Bardot. Een levende legende. (Loeb, 1984). ISBN 90-6213-448-3.
  • Brigitte Bardot. Initialen B.B. (Vassallucci, 1996). ISBN 90-50000398.
  • Barnett Singer. Brigitte Bardot. (McFarland & Co., 2013).
  • Brigitte Bardot en Henry-Jean Servat. Brigitte Bardot. My life in fashion. (Flammarion, 2016).
  • Hugo Camps. Frankrijk en de Fransen. Brigitte Bardot en andere interviews en reportages. (Elsevier, 2017).
  • Brigitte Bardot en Anne-Cécile Huprelle. Larmes de combat. (2018).

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Brigitte Bardot.

Noten[bewerken | brontekst bewerken]

  1. https://muzikum.eu/nl/123-7456-81807/dario-moreno/brigitte-bardot-songtekst.html
  2. De componist van dit nummer was de Braziliaan Miguel Gustavo. De oorspronkelijke uitvoering was van Jorge Veiga (1960). Dario Moreno zong "Aucune fille au monde n'est aussi sympa que toi" en "Lá dentro do cinema todo mundo se afobou". In Nederland bracht het Barnevelds-Molukse duo The Emeralds het lied met een Nederlandse tekst: "Je foto aan de muur maakt me geregeld overstuur". De single van The Emeralds kwam evenals de Spaanstalige uitvoering van Digno García hoog in de hitparade.