Buffercapaciteit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Buffercapaciteit voor een 0,1 M oplossing van een zuur met een pKz van 7.

De buffercapaciteit of bufferindex (symbool: β) is een begrip uit de zuur-basechemie en wordt gedefinieerd als de hoeveelheid sterk zuur of sterke base die aan 1 liter buffer moet worden toegevoegd om de pH van het buffermengsel één eenheid te veranderen. De buffercapaciteit zegt dus iets over hoe goed een buffer werkt. Hoe groter de buffercapaciteit, des te beter de buffer de pH-waarde stabiel kan houden bij toevoeging van zuur of base.

De buffercapaciteit kan ook gedefinieerd worden als het verschil in pH na toevoeging van een kleine hoeveelheid OH- of H+-ionen, afkomstig van een sterke base (zoals natriumhydroxide) of zuur (zoals HCl).

Berekening[bewerken]

Een benaderingsformule om de buffercapaciteit te berekenen is:

Hierin is

  • V het volume van de bufferoplossing
  • Δn de hoeveelheid (in mol) toegevoegd zuur/base
  • ΔpH het verschil in pH (voor en na het toevoegen)

Een praktische methode is een kleine, bekende hoeveelheid buffer met zuur of base te titreren totdat de pH één eenheid veranderd is.

In de regel zullen voor de buffercapaciteit naar de zure en naar de basische kant verschillende waarden gevonden worden, tenzij de pH van de buffer gelijk is aan de pKz-waarde van het zwakke zuur in de buffer.

Zoals in de grafiek te zien is, is de buffercapaciteit van een symmetrische buffer het grootst. De concentraties van de zure en de basische vorm van zijn even groot.