But I'm a Cheerleader

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
But I'm a Cheerleader
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Tagline "A Comedy Of Sexual Disorientation"
Regie Jamie Babbit
Producent Leanna Creel
Andrea Sperling
Scenario Brian Wayne Peterson
Hoofdrollen Natasha Lyonne
Clea DuVall
Muziek Pat Irwin
Première 12 september 1999 (TIFF)
Genre Satire
Romantische komedie
Speelduur 85 min.
Taal Engels
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget ~US$1,2 miljoen
Opbrengst ~US$2,2 miljoen[1]
Gewonnen prijzen 2
Overige nominaties 2
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

But I'm a Cheerleader is een Amerikaanse satirische romantische komedie uit 1999. Het was de eerste langspeelfilm van regisseur Jamie Babbit. Natasha Lyonne en Clea DuVall vertolken de hoofdrollen. De film gaat over een meisje uit een conservatief gezin dat door haar ouders naar een heroriëntatiekamp wordt gestuurd om haar tot heteroseksualiteit te bekeren.

Verhaal[bewerken | brontekst bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud of de afloop van het verhaal.

De zeventienjarige Megan is een gewoon meisje dat cheerleading beoefent en een vriendje heeft. Haar ouders en vrienden denken dat ze lesbisch is en dus sturen haar oerconservatieve ouders haar naar het heroriëntatiekamp True Directions waar ze terug heteroseksueel moet worden. Daar erkent ze haar "probleem" en doet haar best om hetero te worden, maar ze wordt verliefd op haar kamergenote Graham. Als directrice Mary dat ontdekt gooit ze haar eruit. Omdat ze thuis ook niet meer welkom is trekt ze tijdelijk in bij homokoppel Larry en Lloyd; twee "ex-ex-homo's" die ook op het kamp hebben verbleven. Ten slotte gaat ze naar de "afstudeerceremonie" waar ze een dansje opvoert en Graham haar liefde verklaart, waarop die met haar meegaat. In de slotscène zijn Megans' ouders te zien op een bijeenkomst voor ouders van homoseksuele kinderen.

Rolverdeling[bewerken | brontekst bewerken]