Caitlin Moran
| Caitlin Moran | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
Caitlin Moran in 2016
| ||||
| Algemene informatie | ||||
| Geboortedatum | 5 april 1975[1] | |||
| Geboorteplaats | Brighton[1] | |||
| Opleiding gevolgd aan | Wolverhampton Girls' High School
| |||
| Beroep | journalist, schrijver, muziekjournalist, filmproducent, scenarioschrijver
| |||
| Werk | ||||
| Prijzen en onderscheidingen | London Press Club (2012)
| |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| ||||
Catherine Elizabeth Moran (Brighton, 5 april 1975) is een Britse feministische journalist, columnist, schrijver, scenarioschrijver, producer en mediapersoonlijkheid. Ze schrijft onder andere voor The Times.[2][3]
Jeugd
[bewerken | brontekst bewerken]Moran werd geboren in Brighton als oudste van acht kinderen.[4] Het gezin woonde in een sociale huurwoning in Wolverhampton.[1] Haar Ierse-Liverpoolse vader was een punkrock-drummer die in de jaren zestig sessiewerk deed voor veel bekende bands, maar later moest hij daarmee stoppen vanwege artrose .[1][5][6] Haar moeder had een middenklasse-achtergrond en studeerde aan de Universiteit van Sussex.[6]
Vanaf haar elfde ging Moran niet meer naar school, maar kregen zij en haar broers en zussen thuisonderwijs,[7] hetgeen legaal is in Engeland. Ze werden echter nauwelijks onderwezen door hun ouders, maar de overheid greep niet in. Haar moeder beschreef het gezin als "de enige hippies in Wolverhampton". Moran beschrijft haar jeugd als gelukkig, maar vertelt ook dat ze het ouderlijk huis verliet zodra het kon, op 18-jarige leeftijd. Ze schreef een jeugdboek, The chronicles of Narmo, dat werd gepubliceerd in 1992.[8]
Moran is feminist geworden na het lezen van het boek The Female Eunuch van Germaine Greer.[9] Ze las dit boek als kind al.
Journalistieke en schrijfcarrière
[bewerken | brontekst bewerken]Al sinds het begin van haar puberteit streefde Moran een carrière als schrijver na. Op 12-jarige leeftijd won ze de Dillons essay competition, een wedstrijd voor jonge lezers met een essay over het onderwerp Waarom Ik Van Boeken Hou, en op 15-jarige leeftijd won ze de Young Reporter award van The Observer, de prijs voor Jonge Verslaggever van het Jaar.[6] Op die leeftijd publiceerde ze ook haar eerste roman, The Chronicles of Narmo,[6] waarvoor ze geïnspireerd was door haar eigen ervaringen met thuisonderwijs. Ze begon haar carrière als journalist voor Melody Maker (een wekelijks muziekblad) op 16-jarige leeftijd.[10] Het jaar erop begon ze ook te schrijven voor The Observer en The Guardian en op haar 18e kreeg ze een wekelijkse column in The Times.[2][3]
In 1992 begon haar televisiecarrière. Ze presenteerde toen het muziekprogramma Naked City op Channel 4. Het liep twee seizoenen.
In 2011 publiceerde Ebury Press in het Verenigd Koninkrijk Morans boek How to Be a Woman, waarin ze haar vroege leven beschrijft, inclusief haar visie op het feminisme.[11] Er zijn meer dan 1 miljoen exemplaren van verkocht in 28 landen.[12] In september 2020 publiceerde Ebury Press het vervolg, More Than a Woman, dat de middelbare leeftijd onderzoekt.[13]
In juli 2012 werd Moran Fellow van de Universiteit van Aberystwyth. Morans opvoeding inspireerde haar tot het schrijven van de tragikomische TV-serie Raised by Wolves. In december 2013 werd die in het Verenigd Koninkrijk op Channel 4 uitgezonden.
Morans semi-autobiografische roman How to Build a Girl (2014) speelt zich af in Wolverhampton in de vroege jaren negentig. Moran schreef daarnaast ook samen met John Niven het scenario voor de gelijknamige verfilming.[14][15] Ze was ook uitvoerend producent van de film.[16]
In april 2014 werd ze in de BBC Woman's Hour Power List 2014 genoemd als een van de meest invloedrijke vrouwen van Groot-Brittannië.
In 2014 werd haar Twitter-feed toegevoegd aan de lijst met teksten voor het Engelse A-level. In juni 2014 meldde het Reuters Institute for the Study of Journalism dat zij de meest invloedrijke Britse journalist op Twitter was.
Persoonlijk
[bewerken | brontekst bewerken]Moran is sinds haar 24e getrouwd met The Times- muziekrecensent Peter Paphides, met wie ze twee dochters kreeg.[4][17]
Prijzen en onderscheidingen
[bewerken | brontekst bewerken]- 2010 - British Press Awards, Columnist van het jaar
- 2011 - Cosmopolitan, Ultimate Writer of the Year
- 2011 - Irish Book Award, categorie Listeners Choice voor How to be a woman
- 2011 - Galaxy National Book Awards, Boek van het jaar voor How to be a woman
- 2011 - Galaxy National Book Awards, Populair non-fictieboek van het jaar voor How to be a woman
- 2011 - British Press Awards, Interviewer van het jaar
- 2011 - British Press Awards, Criticus van het jaar
- 2012 - Glamour Awards, Schrijver van het jaar
- 2012 - London Press Club, Columnist van het jaar
- 2013 - Comment Awards, Cultuurcommentator van het jaar
- 2015 - Glamour Awards, Columnist van het jaar
Bibliografie
[bewerken | brontekst bewerken]| Jaar | Titel | Uitgever | ISBN | Vertaling (titel, jaar, uitgever, ISBN, vertaler) |
Notitie |
|---|---|---|---|---|---|
| 1992 | The Chronicles of Narmo | Corgi Children's, Londen | 9780552527248 | ||
| 2012 | How to Be a Woman | Ebury Press, Londen | 9780091940744 | How to be a woman - Vrouw zijn, hoe doe je dat? (2013, Nijgh & Van Ditmar , 9789038897172, Petra van der Eerden) |
|
| 2013 | Moranthology | Ebury Press, Londen | 9781448148028 | Moranthologie (2013, Nijgh & Van Ditmar, 9789038897370, Petra van der Eerden) |
|
| 2014 | How to Build a Girl | Ebury Press, Londen | 9780091949020 | Bouwpakket van een meisje (2014, Nijgh & Van Ditmar, 9789038899053, Petra van der Eerden) |
|
| 2017 | Moranifesto | Ebury Press, Londen | 9780091949068 | ||
| 2019 | Are Men Obsolete? You decide | Ebury Press, Londen | 9781529106169 | Samen met Camille Paglia, Hanna Rosin en Maureen Dowd, onder redactie van Rudyard Griffiths | |
| 2019 | How to be Famous | Ebury Press, Londen | 9780091948993 | ||
| 2020 | More Than a Woman | Ebury Press, Londen | 9781529102765 | More Than a Woman (2021, Nijgh & Van Ditmar, 9789038810164, Petra van der Eerden) |
|
| 2024 | What About Men? | Ebury Press, Londen | 9781529149173 |
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Caitlin Moran op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ a b c d (en) Vanessa Thorpe, Caitlin Moran: how to be a Renaissance woman
. The Guardian (15 maart 2015). Gearchiveerd op 23 november 2024. Geraadpleegd op 23 november 2024.
- ↑ a b Caitlin Moran. Nijgh & Van Ditmar. Geraadpleegd op 23 november 2024.
- ↑ a b (en) Caitlin Moran. The Times. Geraadpleegd op 23 november 2024.
- ↑ a b Laura de Jong, Interview Caitlin Moran ‘Vrouwen van veertig-plus zijn niet saai en lelijk, ze zijn heldhaftig en ongelooflijk’ . de Volkskrant (6 augustus 2021). Gearchiveerd op 3 april 2024. Geraadpleegd op 22 november 2024. “Wie is Caitlin Moran?”
- ↑ (en) Julia Lasker, Author/Journalist Caitlin Moran: A Born Feminist & Creative. FF2 Media (9 januari 2023). Gearchiveerd op 23 november 2024. Geraadpleegd op 23 november 2024.
- ↑ a b c d (en) Hunter Davies, Interview - Atrocious mess, precocious mind: Meet Caitlin Moran . The Independent (17 mei 1994). Gearchiveerd op 20 december 2021. Geraadpleegd op 23 november 2024. “Catholic-sounding father, hence all the kids? 'No, I was brought up Zen Buddhist'.”
- ↑ (en) Profile - 85. Caitlin Moran . The Guardian (24 juli 2011). Gearchiveerd op 23 november 2024. Geraadpleegd op 23 november 2024.
- ↑ (en) The chronicles of Narmo. Internet Archive#Boeken en teksten. Geraadpleegd op 9 december 2024.
- ↑ Elma Drayer, Het valt niet mee om vrouw te zijn . Trouw (25 maart 2012). Gearchiveerd op 22 november 2024. Geraadpleegd op 22 november 2024.
- ↑ Nina Klaassen, Caitlin Moran over How to Build a Girl: “ik ben een greedy bitch als het om feminisme gaat.”. Opzij (oktober 2020). Geraadpleegd op 22 november 2024.
- ↑ Marja Pruis, Oecumenisch feminisme . De Groene Amsterdammer (7 maart 2012). Gearchiveerd op 15 november 2024. Geraadpleegd op 22 november 2024.
- ↑ Menno Sedee, Caitlin Moran: met mannen gaat het toch niet zo prima . NRC (28 september 2023). Gearchiveerd op 29 september 2023. Geraadpleegd op 14 december 2024.
- ↑ Judith Eiselin, Advies aan jonge vrouwen: vermijd het kronkelpad van onzekerheid en behaagziekte . NRC (28 oktober 2021). Gearchiveerd op 28 februari 2022. Geraadpleegd op 22 november 2024.
- ↑ (en) Leigh, Danny, How to Build a Girl — Caitlin Moran’s knockabout memoir comes to the screen. Financial Times (22 juli 2020). Geraadpleegd op 9 september 2025.
- ↑ How to Build a Girl. VPRO Cinema. Geraadpleegd op 22 november 2024.
- ↑ (en) How to build a girl. Internet Movie Database (IMDb). Geraadpleegd op 20247-11-22.
- ↑ (en) Aida Edemariam, The Saturday interview: Caitlin Moran . The Guardian (18 juni 2011). Gearchiveerd op 23 november 2024. Geraadpleegd op 23 november 2024.
