Cape Canaveral Air Force Station Landing Zone-1

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Landing Zone 1

Cape Canaveral Air Force Station Landing Zone 1 (LZ-1) is een landingsplaats voor verticale raketlandingen van ruimtevaartbedrijf SpaceX. Het is gelegen op het voormalige Lanceercomplex 13 van het Cape Canaveral Air Force Station

Lanceercomplex 13[bewerken]

Een Atlas-Agena met aanboord Lunar Orbiter 4 stijgt op vanaf LC-13

Lanceercomplex 13 (LC-13) was met LC-11, LC-12 en LC-14 een van de lanceerinstallaties voor Atlas-raketten en was van 1958 tot 1978 daarvoor in gebruik. Er werden in totaal 52 lanceringen uitgevoerd vanaf LC-13. In de periode 1958-1962 werden er vanaf dit complex ballistische Atlas-raketten getest. De Atlas-lanceringen vergden echter een te lange voorbereidingstijd om een effectief verdedigingswapen te zijn en werd voor dit doel buiten gebruik gesteld. De (naar maatstaven van die tijd) grote kracht van de Atlas-raket maakte hem wel geschikt als lanceertuig voor kunstmanen. Het Lanceercomplex werd daarna aangepast voor Atlas-raketten die met een Agena als tweede trap werden uitgerust. Van 1963 tot 1978 werd LC-13 voor de Atlas-Agena lanceringen gebruikt.

De bekendste lanceringen vanaf LC-13 waren de vijf vluchten van het Lunar Orbiterprogramma waarmee voorbereidend werk voor de Apollo maanmissies werd uitgevoerd. Daarnaast werden er vooral spionage satellieten voor de NRO gelanceerd.

Van 1980 tot 2015 kwam het terrein braak te liggen. Ook nadat de landingsplaatsen van SpaceX zijn aangelegd worden de betonnen restanten van de voormalige lanceerinstallatie grotendeels intact gelaten.

Landing Zone 1[bewerken]

De booster-trap van Falcon 9 vlucht 30 (CRS-10) landde op LZ-1. Op de voorgrond zijn de restanten van LC-13 zichtbaar

Het eerste deel van LZ-1 is in 2015 aangelegd op de oostzijde van het voormalige Lanceercomplex 13. Het bestaat uit een groot rond betonnen plein waarop in het midden de "X" van het SpaceX logo is geschilderd. Aan de rand staat een aantal op afstand bestuurbare waterkanonnen waarmee eventuele restanten brandende kerosine onder de raketmotoren snel kunnen worden geblust. Ook bij een mislukte landing (die in een explosie en brand eindigt) kan deze blusinstallatie worden gebruikt. De eerste raketlanding op LZ-1 was missie Orbcomm 2 waarbij voor het eerst een Falcon 9-booster een geslaagde landing uitvoerde. Landingen op LZ-1 zijn alleen mogelijk wanneer de lading niet te zwaar is, of de beoogde baan niet te hoog is, zodat er genoeg brandstof voor de vlucht terug naar land over is. In veel gevallen is daarvoor te weinig brandstof over. Dan wordt gekozen voor een landing op een zelfsturend landingsschip. De Falcon-boosters die op LZ-1 landen zijn acht of negen minuten daarvoor gelanceerd vanaf de Lanceerplaatsen LC-39A of SLC-40 die enkele kilometers noordelijker liggen. In 2017 kreeg LZ-1 een nieuwe verflaag met radarreflecterende verf. Hierdoor werd het mogelijk met nog meer precisie in het midden van de landingsplaats te landen.

Overzicht raketlandingen op LZ-1[bewerken]

  • Orbcomm 2 (21 december 2015)
  • CRS-9 (18 juli 2016)
  • CRS-10 (19 februari 2017)
  • NROL-76 (1 mei 2017)
  • CRS-11 (3 juni 2017)
  • CRS-12 (14 augustus 2017)
  • OTV-5 (7 september 2017)

Uitbreiding[bewerken]

In 2017 wordt voor het eerst de Falcon Heavy gelanceerd. Deze raket bevat drie Falcon 9-boosters. In de meeste gevallen zullen de buitenste boosters terug naar land vliegen voor de landing, de middelste booster landt dan op een landingsschip. In sommige gevallen kan ook de middelste booster terug naar land vliegen. Dit vereist meer landingsplaatsen. Daarom worden ten noorden en zuiden van de voormalige lanceerplaats nog twee landings zones aangelegd. De aanvraag voor de bouwvergunning werd in de zomer van 2016 openbaar gemaakt. Op beelden van de CRS-12 boosterlanding (14 augustus 2017) is te zien dat de aanleg van het tweede landingsplatform inmiddels een heel eind is gevorderd. Gezien het feit dat SpaceX zijn raketten inmiddels met behoorlijke precisie op de landingsplaats kan laten landen zullen deze nieuwe betonnen pleinen een stuk kleiner zijn dan de eerste.

Verder zal SpaceX in 2017 een tijdelijke hal bouwen aan de westzijde van de voormalige lanceerplaats waarin zij hun Dragon-ruimteschepen na een landing in de Atlantische Oceaan willen uitladen tot de nog te bouwen, definitieve Dragon Processing Facillity in Port Canaveral in gebruik genomen wordt.[1]

Ook komt er een test-stand waarop Dragon's hun motoren kunnen testen[2]. Door deze faciliteiten hoeven Dragons niet meer naar het test-terrein in het Texaanse McGregor te worden vervoerd.

Lange tijd werd ervan uitgegaan dat Landing Zone-1 gebruikt zou gaan worden voor verticale landingen van SpaceX' Dragon 2 (ook bekend onder de naam Crew Dragon). Deze al dan niet bemande ruimtecapsule werd ontworpen om met behulp van een achttal raketmotoren en een landingsgestel te kunnen landen. De daarvoor ontworpen uitschuifbare landingspoten bleken echter aan de veiligheidseisen te voldoen. Dragon 2 vluchten zullen dus met behulp van parachutes in zee landen.

Trivia[bewerken]

Ook aan de Amerikaanse westkust heeft SpaceX een landingsfaciliteit. Deze is aangelegd op het voormalige Lanceercomplex "SLC-4W" van de Vandenberg Air Force Base maar is nog niet gebruikt.