De Challenge Desgrange-Colombo 1949 was de tweede editie van dit regelmatigheidsklassement.
Voor deze tweede editie was de Ronde van Zwitserland toegevoegd, wat het totaal aantal koersen op tien bracht: drie in elk van de organiserende landen (Frankrijk, Italië en België) en een in Zwitserland. Renners moesten in Frankrijk, Italië en België aan minimaal een van de drie wedstrijden hebben meegedaan om in aanmerking te komen voor het eindklassement. Deelname in Zwitserland was hiervoor niet verplicht. Eindwinnaar was Fausto Coppi, die zowel de Giro als de Tour op zijn naam had geschreven. Het landenklassement werd voor de tweede maal op rij gewonnen door Italië.
Voor het landenklassement telden de punten van de beste vijf renners per koers mee (in tegenstelling tot de UCI World Tour, waar de beste vijf renners in de eindstand meetellen).
↑Parijs-Roubaix had twee winnaars: André Mahé kwam als eerste over de streep en Serse Coppi won de sprint van het peloton. Coppi diende echter protest in, omdat Mahé niet de juiste route zou hebben gevolgd. Hierop werd Mahé gediskwalificeerd, maar enkele dagen later werd hij door de Franse wielerbond alsnog als winnaar uitgeroepen. Na maandenlange onzekerheid riep de UCI in november uiteindelijk beide coureurs als winnaar uit. Zie ook deze alinea over de betwiste uitslag.
Milaan-San Remo (1949).svg){kind=small}
Ronde van Vlaanderen (1949)
Parijs-Roubaix (1949)[1].svg){kind=small}
Ronde van Zwitserland (1949)
Jean Goldschmit
· 
· 