Chathamscholekster

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chathamscholekster
IUCN-status: Bedreigd[1] (2012)
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Charadriiformes (Steltloperachtigen)
Familie: Haematopodidae (Scholeksters)
Geslacht: Haematopus
Soort
Haematopus chathamensis
Hartert, 1927
Chathamscholekster op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De chathamscholekster (Haematopus chathamensis) is een vogel uit de familie van scholeksters (Haematopodidae). Deze soort is endemisch op de Chathameilanden, een ten oosten van Nieuw-Zeeland gelegen eilandgroep onder Nieuw-Zeelands bestuur. Het is een bedreigde, endemische vogelsoort.

Herkenning en taxonomie[bewerken]

De vogel is 47 tot 49 cm lang en weeg gemiddeld 540 g (vrouwtjes) of 640 g (mannetjes). De vogel lijkt sterk op de "gewone" in Eurazië voorkomende scholekster en Finsch' scholekster die voorkomt op het Zuidereiland. De chathamscholekster is wat forser en het zwart op de borst gaat geleidelijk over in wit, dus heeft geen scherpe afscheiding. De neiging om deze drie soorten tot één soort te rekenen is steeds aanwezig. Onderzoek aan het mitochondriaal DNA, waarbij ook materiaal van een op Texel in Nederland gevonden scholekster in de vergelijking is opgenomen, wijst uit dat er genetische verschillen zijn die een soortopdeling rechtvaardigen.[2][3][4]

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Deze soort is endemisch op de grotere Chathameilanden (45 paar), Pitt Island (12 paar) en South East Island (3 paar) en Mangere (3 paar) volgens onderzoek uit 2009. Het is een vogel van zeekusten die zijn nest bouwt op zandige of rotsige stranden, op veilige afstand van de vloedlijn.[4]

Status[bewerken]

De chathamscholekster heeft een beperkt verspreidingsgebied en daardoor is de kans op uitsterven aanwezig. De grootte van de populatie nam tot in de jaren 1980 af door predatie door verwilderde katten, eierverzamelaars en mogelijk habitatverlies door veranderingen in de vegetatie door begrazing met schapen. Daarna werden beschermingsmaatregelen genomen en nam de populatie weer toe. Sinds de eeuwwisseling is de populatie min of meer constant tussen de 50 en 250 volwassen individuen. De vogel blijft afhankelijk van actief natuurbeheer en blijft daarom als bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]