Chris Froome

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chris Froome
Froome in 2014
Froome in 2014
Persoonlijke informatie
Volledige naam Christopher Froome
Bijnaam Froomfroom, Froomey
Geboortedatum 20 mei 1985
Geboorteplaats Nairobi, Vlag van Kenia Kenia
Nationaliteit Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Lengte 186 cm
Gewicht 67,5 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg Team Sky
Discipline Weg
Specialisatie Ronderenner / Klimmer
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Frankrijk 1e (2013, 2015, 2016)
7 etappezeges
Ronde van Spanje 2e (2011, 2014)
1 etappezege
UCI World Tour 2e (2013)
Extra
Zeges:  
Ronde van Romandië
Critérium du Dauphiné
2013, 2014
2013, 2015, 2016
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Christopher (Chris) Froome OBE (Nairobi, 20 mei 1985) is een in Kenia geboren Brits wielrenner. Hij rijdt voor Team Sky, waar hij onder contract staat tot eind 2016. Froome won in 2013, 2015 en 2016 de Ronde van Frankrijk.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Froome werd geboren in de Keniaanse hoofdstad Nairobi als zoon van Britse ouders. Toen hij 13 jaar oud was, reed hij zijn eerste wielerwedstrijd. Op 14-jarige leeftijd verhuisde hij naar Zuid-Afrika, waar hij naar school ging in Bloemfontein en later in Johannesburg. Daar begon Froome ook fanatiek deel te nemen aan wielerkoersen. Zijn talent bleek vooral te liggen bij het klimmen, maar hij kon ook al redelijk tijdrijden.

In 2006 nam Froome voor Kenia deel aan de Gemenebestspelen, waar hij in de tijdrit de zeventiende plaats behaalde. Later dat jaar reed hij bij de beloften op de wereldkampioenschappen. Hier viel hij vooral op door direct na zijn start in de tijdrit in botsing te komen met een medewerker. Ondanks dit incident behaalde Froome uiteindelijk nog een 36ste plaats.

Froome in 2007 aan het begin van zijn profcarrière

Begin profcarrière[bewerken]

In 2007 werd Froome op 22-jarige leeftijd professioneel wielrenner bij het kleine Zuid-Afrikaanse Team Konica Minolta. Hiervoor brak hij zijn studie economie aan de Universiteit van Johannesburg af. Hij nam deel aan wedstrijden in de UCI Nations Cup en reed in mei 2007 zijn eerste meerdaagse ronde, de Giro delle Regioni. Hierin won hij meteen een etappe. Ook won hij de koers Mi-Août Bretonne en een etappe in de Ronde van Japan. In de wegwedstrijd van de Afrikaanse Spelen sleepte Froome de bronzen medaille in de wacht.

In 2008 maakte Froome de overstap naar Team Barloworld en reed hij voor het eerst een aantal voorjaarsklassiekers, zoals Gent-Wevelgem en Luik-Bastenaken-Luik. Ook maakte hij, als eerste Keniaan in de geschiedenis, zijn debuut in de Ronde van Frankrijk, waar hij reed met ploeggenoten als Félix Cárdenas, Baden Cooke, Robert Hunter en kopman Mauricio Soler. Froome reed de ronde uit en behaalde in het eindklassement de 84ste plaats. In het jongerenklassement werd hij elfde.

Vanaf 2009 ging Froome, die zich meer Brit dan Keniaan voelt, officieel rijden onder de vlag van het Verenigd Koninkrijk. Hij won een etappe in de Ronde van de Kaap en nam ook deel aan de Ronde van Italië, waarin hij als 36ste eindigde.

In 2010 werd Froome ingelijfd bij de Britse ploeg Sky. Hij reed voor het tweede jaar op rij de Ronde van Italië, maar werd daarin geplaagd door een knieblessure. In de negentiende etappe werd hij uit de wedstrijd gezet nadat hij zich tijdens de beklimming van de Mortirolo had vastgehouden aan een motor. Later in het seizoen won Froome zilver op het Brits kampioenschap tijdrijden, achter zijn ploegmaat Bradley Wiggins. Hij vertegenwoordigde het Verenigd Koninkrijk ook bij de Gemenebestspelen, waar hij vijfde werd op de tijdrit.


Ronde van Spanje 2011[bewerken]

In het voorjaar van 2011 presteerde Froome erg wisselvallig met top 15-klasseringen in de Ronde van Castilië en León en de Ronde van Romandië, een 47ste plaats in de Ronde van Zwitserland en een 85ste plaats in de Ronde van Polen. Later in het seizoen beleefde hij echter zijn grote doorbraak, toen hij als knecht van Bradley Wiggins meedeed aan de Ronde van Spanje. In deze ronde bleek Froome ijzersterk te zijn en veroverde hij in de tiende etappe, een tijdrit, zelfs onverwachts de rode leiderstrui. Hij behield deze trui slechts één dag, maar bleef de gehele Vuelta strijdvaardig. In de vijftiende etappe bewees Froome sterker te zijn dan zijn kopman Wiggins door van hem weg te rijden op de slotklim naar de Angliru. Drie dagen later schreef Froome tevens de zeventiende etappe op zijn naam. Uiteindelijk eindigde hij op de tweede plaats in het algemeen klassement, op slechts 13 seconden van eindwinnaar Juan José Cobo. Wiggins werd derde op 1 minuut een 26 seconden van zijn luitenant.

De snelle opkomst van Froome als ronderenner riep bij sommige critici vraagtekens op. De renner verklaarde dat hij sinds 2010 behandeld is tegen schistosomiasis. Deze ziekte zou hij al enkele jaren hebben gehad en een effect hebben gehad op zijn prestaties gedurende zijn eerste profjaren.

Ronde van Frankrijk 2012[bewerken]

Froome als knecht voor Bradley Wiggins in de Tour van 2012

Na een moeizaam voorjaar, waarin Froome kampte met een maaginfectie en zijn terugkerende schistosomiasis, startte hij in april 2012 in de Ronde van Romandië, waar hij erin slaagde om kopman Bradley Wiggins naar de eindzege te loodsen. Hierna werd hij geselecteerd om, eveneens in dienst van Wiggins, de Ronde van Frankrijk te rijden. Na een elfde plaats in de proloog kreeg Froome in de eerste etappe te maken met een lekke band, waardoor hij meer dan een minuut verloor op geletruidrager Fabian Cancellara. Meer pech volgde in de derde etappe, waar Froome betrokken was bij een valpartij. Hij bleef echter ongedeerd en het tijdverlies dat hij leed werd uiteindelijk ongedaan gemaakt door de Tourorganisatie.

In de zevende etappe, met aankomst op La Planche des Belles Filles, was Froome de voornaamste beschermer van kopman Wiggins. In de laatste kilometer van de slotklim kon Wiggins echter niet reageren op een aanval van Cadel Evans, waarna Froome zelf de tegenaanval inzette en de etappe vervolgens won met twee seconden voorsprong op Evans en Wiggins. Het was voor Froome de eerste etappeoverwinning in de Tour en hij veroverde hiermee tevens (voor één dag) de bolletjestrui. Wiggins nam de leiding in het algemeen klassement.

Hoewel Wiggins in de beide tijdritten oppermachtig bleek, werd gedurende de Tour toch meermaals duidelijk dat Froome in feite sterker was dan zijn kopman. In de elfde etappe, met aankomst op La Toussuire, reed hij op de slotklim tijdelijk weg van Wiggins, die zijn tempo niet kon volgen. De ploegleiders van Sky gaven Froome de opdracht om zich in te houden en op zijn kopman te wachten, maar desalniettemin finishte hij in de eindsprint wederom twee seconden voor Wiggins. Een zelfde soort scenario deed zich voor in de zeventiende etappe, waar Froome herhaaldelijk op Wiggins moest wachten en daarmee zijn kans op een tweede etappeoverwinning zag vervliegen. Uiteindelijk eindigde Froome als tweede in het eindklassement, op ruim drie minuten van winnaar Wiggins. Samen waren ze de eerste Britten die op het eindpodium van de Tour stonden.

Olympische Spelen 2012[bewerken]

Froome maakte deel uit van de Britse wielerploeg op de Olympische Spelen in Londen. Hij reed zowel de wegwedstrijd, waarbij hij ver in de achterhoede eindigde, als de tijdrit, waarbij hij de bronzen medaille won achter Bradley Wiggins (goud) en Tony Martin (zilver). Na de Spelen werd Froome voor het eerst als kopman ingezet in een grote ronde, de Ronde van Spanje. Hij maakte de hoge verwachtingen echter niet waar en eindigde als vierde.

Sinds 2013[bewerken]

In 2013 won Froome de eindklassementen van de Ronde van Oman, Ronde van Romandië en het Critérium du Dauphiné. Tijdens de Tirreno-Adriatico in het voorjaar was hij als tweede geëindigd. In de Ronde van Frankrijk startte Froome dan ook als topfavoriet. Hij won de achtste etappe, een bergrit naar Ax-3 Domaines en ook de vijftiende etappe naar de Mont Ventoux. Tevens won hij de zeventiende etappe, een individuele tijdrit over twee hellingen van tweede categorie. Uiteindelijk won hij de Tour met een voorsprong van vier minuten en twintig seconden op de Colombiaan Nairo Quintana. Het was de eerste Grote Ronde op de erelijst van Froome.

Tijdens de Ronde van Frankrijk van 2014 viel Froome vroegtijdig uit, maar in 2015 wist hij voor de tweede keer in zijn carrière de Tour te winnen. Quintana werd net als twee jaar eerder tweede. In 2016 pakte Froome voor de derde keer de gele trui. Zijn grootste concurrenten waren vooraf Contador en Quintana. Contador viel echter vroegtijdig uit vanwege valpartijen en koorts, terwijl Quintana in een matige vorm verkeerde. Froome droeg de winst op aan zoon Kellan. Romain Bardet werd tweede en Quintana werd toch nog derde.

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2007

2009

2011

2012

2013

2014

2015

2016


Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2008 84e  
2009 34e  
2010 uitgesloten  *
2011 Zilver ↑ (1) 
2012 Zilver ↑ (1)  4e  
2013 Jersey yellow.svg ↑ (3) 
2014 opgave   Zilver ↑ Jersey red number.svg 
2015 Jersey yellow.svg ↑ (1)Jersey polkadot.svg  opgave  
2016 Jersey yellow.svg ↑ (2) 
Jaar Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
2008 opgave 139e 84e opgave
2009 45e 34e opgave
2010 76e 138e 118e
2011 opgave 15e (UWT)
2012 opgave 7e (UWT)
2013 36e opgave Zilver (UWT)
2014 opgave 7e (UWT)
2015 123e 6e (UWT)
2016 112e

* Froome werd tijdens de Giro van 2010 gediskwalificeerd wegens hangen aan een motor.[1]

Resultaten in kleinere rondes
Jaar Ronde van Oman Tirreno-Adriatico Ronde van Catalonië Ronde van Romandië Ronde van Californië Critérium du Dauphiné Ronde van Zwitserland Ronde van Polen Eneco Tour Ronde van Peking
2008
2009
2010 71e opgave 114e
2011 62e 15e 66e 47e 85e 3e
2012 123e 4e
2013 Eindklassement (1) Puntenklassement 2e (1) Eindklassement (1) Eindklassement (1)
2014 Eindklassement (1) 6e Eindklassement (1) 12e (2) Puntenklassement
2015 71e 3e (1) Eindklassement (2)
2016 8e 38e (1) Eindklassement (1)

(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen

Ploegen[bewerken]

Wielerploegen
Voorganger:
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bradley Wiggins
2012
Gele trui Winnaar van de Ronde van Frankrijk Gele trui
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Froome
2013
Opvolger:
Vlag van Italië Vincenzo Nibali
2014
Voorganger:
Vlag van Italië Vincenzo Nibali
2014
Gele trui Winnaar van de Ronde van Frankrijk Gele trui
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Froome
2015, 2016
Opvolger:
?
Voorganger:
Vlag van Polen Rafał Majka
2014
Bolletjestrui Winnaar bergklassement in de Ronde van Frankrijk Bolletjestrui
Vlag van Verenigd Koninkrijk
Chris Froome
2015
Opvolger:
Vlag van Polen Rafał Majka
2016