Coen Vermeeren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Coen Vermeeren
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Land Vlag van Nederland Nederland
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Coen Vermeeren (Breda, 4 november 1962) is een Nederlands wetenschapper, schrijver en componist. Hij staat vooral bekend om zijn theorieën met betrekking tot de achtergronden van ufo's en de aanslagen van 9/11.

Levensloop[bewerken | brontekst bewerken]

Vermeeren groeide op in een middenstandsgezin en haalde goede prestaties op de Nassauscholengemeenschap in Breda.[1]

Hij studeerde aan de TU Delft, luchtvaart- en ruimtevaarttechniek, haalde zijn ingenieurstitel in 1988 en promoveerde in 1995 op het gebied van vezelmetaallaminaten (GLARE). Jarenlang doceerde hij op zijn faculteit eerste- en tweedejaars studenten in de vakgebieden Materialen, Productietechnieken en Constructies. Hij werd in 2002 Hoofd Studium Generale aan diezelfde TU Delft. In 2012 moest hij zijn docentschap opgeven en op 1 september 2017 heeft hij de TU Delft verlaten.[2]

Theorieën[bewerken | brontekst bewerken]

Ufo's[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds 2009 zoekt Vermeeren de publiciteit omtrent het onderwerp ufo's. Hij is ervan overtuigd dat het onderwerp zeer serieuze aandacht verdient, ondanks dat keihard wetenschappelijk bewijs ontbreekt:

Maar er zijn de laatste 60 jaar duizenden ufo-meldingen gedaan van leken én getrainde waarnemers als piloten, astronauten en militair personeel. Er is video- en fotomateriaal, er zijn radarbeelden, er zijn talloze getuigenverklaringen: het is gewoon veel te veel om af te doen als onzin[3]

In 2013 publiceerde Vermeeren het boek Ufo's bestaan gewoon: een wetenschappelijke visie, waarin hij beschrijft wat er vanuit zijn standpunt bekend is over ufo's en over diverse getuigenverklaringen. In dit verband verwijst hij ook naar het Disclosure Project van Steven M. Greer, dat dergelijke getuigenissen verzamelt.

Hij beweerde anno 2016 ongeveer vijftien keer ufo's te hebben waargenomen, onder meer in de vorm van felle lichtpunten die tegen een hoge snelheid zigzagbewegingen maakten. Zijn voornaamste conclusies zijn dat ufo's bestaan; dat dat het voertuigen van buitenaardse oorsprong zijn en dat deze voertuigen bestuurd worden door buitenaardse wezens.[4]

Volgens Vermeeren bestaat er een complot van onder meer overheden, banken en godsdiensten om het ufo-dossier geheim te houden. Zij zouden er namelijk belang bij hebben dat de ufo-technologie (zoals vrije energie) niet overgenomen wordt; en overheden zouden op hun beurt afhankelijk zijn van de grote industrieën. Hij ziet voor zichzelf een rol weggelegd om "de geesten te masseren"; hij wil mensen ertoe brengen dat ze dogma's herzien.[4]

9/11[bewerken | brontekst bewerken]

Over de aanslagen van 9/11 publiceerde Vermeeren in 2016 het boek 9/11 is gewoon een complot. In 2020 bracht Vermeeren een bijgewerkte versie uit: 9/11 Complex. Hij stelt dat de Twin Towers niet ingestort, maar mogelijk opgeblazen zijn. Er is sprake van een "goed voorbereid complot".[1]

Kritiek en ontvangst[bewerken | brontekst bewerken]

Rob Nanninga van Stichting Skepsis stelt dat Ufo's bestaan gewoon vol staat met "onwaarschijnlijke en slecht gefundeerde beweringen".[5] In 2014 wijdde het KRO-programma Brandpunt een uitzending aan Vermeeren en zijn boek over ufo's.[6]

Zijn boek 9/11 is gewoon een complot werd kritisch besproken in het universiteitsblad Delta[7] en op de website Kloptdatwel.nl.[8]

Controverse[bewerken | brontekst bewerken]

In 2010 ontstond er kritiek op de programmering van Studium Generale toen de Turkse uitvinder Muammer Yıldız er zijn magneetmotor, een perpetuum mobile, kwam demonstreren[9] en bleek dat Vermeeren enkele maanden daarvoor zelf een presentatie had gehouden, waarin hij zijn geloof in ufo's uitsprak, volgens critici op basis van reeds lang weerlegd bewijsmateriaal en onbetrouwbare getuigenissen.[10] Hoewel Vermeeren na de kritiek vanuit verschillende kanten onder curatele werd gesteld bleef hij met enige regelmaat lezingen organiseren over pseudowetenschappelijke onderwerpen als de Mayakalender, graancirkels, synchroniciteit, astrologie en alternatieve archeologie en zich in de media uitspreken over ufo's.[11]

In 2015 nodigde Vermeeren Richard Gage, voorzitter van de Amerikaanse organisatie Architects & Engineers for 9/11 Truth, uit voor een lezing, wat commotie veroorzaakte.[12]

Muziek[bewerken | brontekst bewerken]

Vermeeren zong als jongensalt in het sacramentskoor te Breda onder dirigent Walther Cantrijn. Daar kwam hij in aanraking met koormuziek van de renaissance tot de twintigste eeuw. Van 1989 tot 2001 was hij (mede-)dirigent van de Choralen van de Grote of O.L.V.-Kerk in Breda, een jongenskoor dat voortkwam uit het Sacramentskoor. In 1995 richtte hij het ensemble ‘i buoni antichi’ op. Dit ensemble is actief in verschillende samenstellingen, onder meer in een serie Bach-cantatediensten in de Bredase Sint-Anthoniuskerk en later ook in de Sacramentskerk.

Op 26-jarige leeftijd begon Vermeeren met het schrijven van muziek. Bij Daan Manneke, componist en docent compositie aan het Conservatorium van Amsterdam, ontwikkelde hij zich later op het gebied van compositietechnieken en instrumentatie. Manneke spoorde hem aan inspiratie voor de muziek te zoeken in andere kunstvormen en in filosofie. Muziek van Vermeeren werd vastgelegd op twee CD's: Mysterium (2002) gezongen door The Gentlemen of Saint John's (Cambridge) en Miserere (2005) door zangers van onder meer Saint John's College Choir en King's College Choir Cambridge.

Veel van Vermeerens werken zijn voor koor geschreven. Hij laat zich daarbij inspireren door gregoriaans, renaissancepolyfonie en de zogenaamde ‘neo-spirituele muziek’ van componisten als bijvoorbeeld Arvo Pärt. Hij schrijft tijdloze spirituele muziek.

Werk[bewerken | brontekst bewerken]

Boeken[bewerken | brontekst bewerken]

Muziek-cd’s[bewerken | brontekst bewerken]

  • 2002 - Mysterium
  • 2005 - Miserere

Composities[bewerken | brontekst bewerken]

Missen[bewerken | brontekst bewerken]

  • Missa O magnum mysterium (1990, SATB div)
  • Missa Puer natus (1994, SATB div)

Motetten a capella[bewerken | brontekst bewerken]

  • O magnum mysterium (1989, SATB)
  • Timor et tremor (1989, SATBB)
  • Ave Maria (1992, SATB + S solo)
  • Puer natus (1990, SSAATTBB)
  • Tenebrae factue sunt (1992, SATBB)
  • Dormite iam (1996, SATBB)
  • In monte Oliveti (1995, SATBB)
  • Nigra sum (2000, AATTBB)
  • Clamaverunt iusti (2000, 2 koren SATB)
  • Gloria - Missa quinque super l' Homme armé (2004, SATB,SATB)
  • Lamentationes (2005, ATTB of SATB)

Motetten begeleid[bewerken | brontekst bewerken]

  • Jubilate Deo (1991, SATB div, orgel)
  • Exsultabimus en laetabimur (1998, SATB, orgel)
  • Miserere Mei (1999, SATB, strijkorkest)
  • De Beata Virgine (1999, SATB, piano en cello)
  • Custodes hominum psallimus (2002, SATB, koperblazers en orgel)

14 introïtus voor Advent en Kerstmis (1998-2002, SATTB of ATTBB)[bewerken | brontekst bewerken]

  • Ad te levavi animan meam
  • Populus Sion
  • Gaudete in Domino
  • Rorate Caeli
  • Hodie scietis
  • Dominus dixit ad me
  • Lux fulgebit
  • Puer natus est nobis
  • Deus in loco sancto suo
  • Salve sancta parens
  • Dum medium silentium
  • Ecce advenit dominator Dominus
  • Dilexisti iustitiam
  • Ex ore infantium

Overige werken[bewerken | brontekst bewerken]

  • Diverse psalmzettingen met antifonen (orgel, koor en volkszang)
  • Magnificat en Nunc Dimittis (1991, SSATB, orgel)
  • Apocalypsis Iohannis (1994, 3 koren SATB, koperblazers en orgel)
  • Preces and Responses (1996, SATB, cantor)
  • Vesper in de Advent (1997, SATB, orgel, instrumentaal kwartet ad libitum)
  • Mysterium nativitatis Domini (2002, SSAATTBB a capella)
  • Binnenweg (2000, mezzosopraan en piano)
  • Rouwdienst (2002, twee stemmen en orgel)
  • The Little Boy Lost (2005, SATB + S solo)
  • The Little Boy Found (2005, SATB)

Orgel[bewerken | brontekst bewerken]

  • Kristal I (1995)

Strijkorkest[bewerken | brontekst bewerken]

  • Tenebrae factae sunt (1994)
  • In monte Oliveti (1996)
  • Dormite iam (1997)

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]