Compromis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een compromis is een zodanige voorkoming of beëindiging van een conflict, dat geen van de strijdende partijen voor 100% zijn/haar zin of gelijk heeft gekregen, maar dat voor beide partijen aanvaardbaar is. Het resultaat is voor de betrokken partijen dan weliswaar niet maximaal, dat wil zeggen niet het onderste uit de kan, maar omdat ieder zich er in kan verenigen wel optimaal, dat wil zeggen het best bereikbare. Een vergelijkbaar begrip of situatie is de modus vivendi.

Compromissen (uitspraak als geschreven) zijn onvermijdelijk in een democratie, maar ook in het huwelijksleven, zakenleven, verenigingsleven enz.

In het burgerlijk recht en het internationaal recht wordt compromis gebruikt in de zin van een overeenkomst waarin twee partijen die reeds een conflict hebben overeenkomen dit conflict aan een bepaalde rechter ter arbitrage voor te leggen.

Daarnaast kent men het compromissoir beding of de compromissoire clausule (in Nederland) en het scheidsrechterlijk beding (in België) (Frans: clause compromissoire). Dit is een clausule die in een overeenkomst van burgerlijk of internationaal recht wordt opgenomen waardoor wordt bepaald dat geschillen die rijzen met betrekking tot die overeenkomst aan een bepaalde rechtbank zullen worden voorgelegd.[1]

In de 16e eeuw werd een verdrag of verbond ook wel compromis genoemd, waarbij dit woord uit het Frans werd overgenomen. In de Nederlandse geschiedenis zijn het Eedverbond der Edelen (Compromis des nobles; 1565) en het ermee verbonden Compromis van (gereformeerde) Kooplieden bekend.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Compromis (2) en Compromis (3), Grote Winkler Prins, 7e ed. 5e dl. pp. 640-641