Congres van de Confederatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Congres van de Confederatie was de wetgevende instantie van de Verenigde Staten van 1 maart 1781 tot 4 maart 1789. Het bevatte gedelegeerden die door het regering van de staten werden aangewezen. Het congres was de opvolger van het Tweede Continentaal Congres. De leden uit dit congres werden na het opheffen daarvan automatisch lid van het Congres van de Confederatie, toen de Artikelen van Confederatie werden geratificeerd. Het Congres van de Confederatie is opgevolgd door het Amerikaans Congres. Hoewel het congres op een zeker moment 50 leden had, hadden alleen de staten werkelijk een stem, waardoor er slechts 13 stemgerechtigde zetels waren.

Het Congres van de Confederatie werd geopend in de laatste fases van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog. De gevechten eindigden in oktober met de overgave van de Britten met de Slag bij Yorktown (1781). Echter, de Britten bleven New York City bezetten toen de Amerikaanse gedelegeerden in Parijs, aangewezen door het Congres, onderhandelden over het vredesverdrag. In 1783 werd het Verdrag van Parijs getekend, wat het einde van de oorlog betekende. Het Congres had weinig macht en zonder de bedreiging van een oorlog was het moeilijk om genoeg gedelegeerden bij elkaar te krijgen om aan het vereiste quorum te voldoen. Toch, was het Congres nog in staat om belangrijke wetten door te voeren zoals de Northwest Ordinance. (Zie het Noordwestterritorium).

De Annapolis Convention was de eerste poging om de Artikelen van de Confederatie te verbeteren. Er waren genoeg problemen, waardoor het Congres in 1787 een conventie organiseerde om aanbevelingen te doen. De Constitutional Convention, behandelde een grondwet om de Artikelen te vervangen. Het Congres stemde in met de grondwet en deze werd geratificeerd door genoeg staten waardoor zij operationeel werd in september 1788. Op 12 september 1788, stelde het Congres de datum voor de voorverkiezingen voor het presidentschap op 7 januari, de datum voor de presidentsverkiezingen op 4 februari 1789 en de datum 4 maart 1789 waarop de grondwet in werking trad.

Het Congres van de Confederatie bleef voor een maand, na het vaststellen van de datums, nog de zaken begeleiden. Op 10 oktober 1788 vormde het Congres voor de laatste keer het benodigde quorum, hierna werd dit niet meer gehaald, hoewel er wel af en toe gedelegeerden aanwezig waren, waarna het Congres van de Confederatie geschiedenis werd.

Literatuur[bewerken]

  • (en) Burnett, Edmund C., The Continental Congress, Greenwood Publishing [1941], 1975 ISBN 0837183863.
  • (en) Henderson, H. James, Party Politics in the Continental Congress, Rowman & Littlefield, Boston [1974], 2002 ISBN 0819165255.
  • (en) Jensen, Merrill, New Nation: A History of the United States During the Confederation, 1781–1789, Knopf, New York, 1950
  • (en) McLaughlin, Andrew C., A Constitutional History of the United States, 1935
  • (en) Montross, Lynn, The Reluctant Rebels; the Story of the Continental Congress, 1774–1789, Barnes & Noble, New York [1950], 1970 ISBN 038903973X.
  • (en) Morris, Richard B., The Forging of the Union, 1781–1789, Harper & Row, New York, 1987 ISBN 0060914246.
  • Morris, Richard B. (1956). The Confederation Period and the American Historian. William and Mary Quarterly 13 (2): 139–156 . DOI:10.2307/1920529.
  • (en) Rakove, Jack N., The Beginnings of National Politics: An Interpretive History of the Continental Congress, Knopf, New York, 1979 ISBN 0394423704.