Conor McGregor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Conor McGregor
Conor McGregor, UFC 189 World Tour London (2).jpg
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Conor Anthony McGregor
Bijnaam The Notorious
Mystic Mac
Geboren Dublin, 14 juli 1988
Nationaliteit Vlag van Ierland Ierland
Lengte 1,75 m
Gewicht 70,0 kg
Sportieve gegevens
Discipline MMA
Jaren actief 2008-
Team SBG Ireland
Gevechtsstatistieken MMA[1]
Totaal 26
Gewonnen 22
  Op knock-out 19
Verloren 4
  Op knock-out 0
Portaal  Portaalicoon   Sport

Conor Anthony McGregor (Dublin, 14 juli 1988) is een Iers MMA-vechter. Hij was van 12 december 2015 tot 26 november 2016 wereldkampioen vedergewicht (tot 66 kilo) en van 13 november 2016 tot 7 april 2018 (ook) wereldkampioen lichtgewicht (tot 70 kilo) bij de UFC. McGregor was daarmee de eerste MMA-vechter ooit met UFC-titels in meerdere gewichtsklassen tegelijkertijd.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

McGregor groeide op in Crumlin, een buitenwijk van Dublin. Hij speelde in zijn jeugd voetbal en begon op zijn twaalfde met boksen. Hij begon op zijn zeventiende aan een opleiding tot loodgieter. In 2006 ging samen met zijn vriend Tom Egan trainen in MMA. McGregor leerde Egan wat hij kon, terwijl Egan hem bijbracht wat hij wist van grappling.[2] McGregor vervolgde zijn training daarna onder de hoede van coach John Kavanagh van Straight Blast Gym.

UFC-kampioen vedergewicht[bewerken | brontekst bewerken]

McGregor bouwde van 2008 tot en met 2015 een status van zeventien overwinningen en twee nederlagen als professioneel MMA-vechter op. Hierbij vocht hij doorgaans als vedergewicht en enkele keren als lichtgewicht. Hij werd in beide gewichtsklassen kampioen binnen Cage Warriors, een van de organisaties waarvoor hij in die tijd uitkwam. McGregor debuteerde op 6 april 2013 bij de UFC. Hij had die dag iets meer dan een minuut nodig om Marcus Brimage technisch knock-out (TKO) te slaan. Daarna won hij ook van Max Holloway (unanieme jurybeslissing), Diego Brandão (TKO), Dustin Poirier (TKO) en Dennis Siver (TKO).

McGregor zou vervolgens op 11 juli 2015 om de UFC-wereldtitel vedergewicht vechten tegen regerend titelhouder José Aldo. Die trok zich niettemin terug met een ribblessure. McGregor vocht daarom in plaats daarvan voor de interim-wereldtitel tegen de Amerikaan Chad Mendes, op dat moment #1 op de ranglijst van de uitdagers bij de UFC. Drie seconden voor het einde van de tweede ronde stopte de scheidsrechter het gevecht in het voordeel van de Ier. McGregor vocht vervolgens op 12 december 2015 alsnog tegen de dan ruim negen jaar ongeslagen Aldo voor de algehele UFC-wereldtitel vedergewicht. Nadat de Braziliaan aan het begin van de eerste ronde instapte, sloeg McGregor hem met links knock-out. Hij raakte de gevallen Aldo daarna nog twee keer op het hoofd, waarna de scheidsrechter na dertien seconden in de eerste ronde het gevecht beëindigde in het voordeel van McGregor.

Sprong in gewichtsklassen[bewerken | brontekst bewerken]

Na het winnen van de UFC-titel in het vedergewicht, zou McGregor het op 5 maart 2016 opnemen tegen Rafael dos Anjos, op dat moment de kampioen één gewichtsklasse hoger (lichtgewicht, tot 70 kilo). Als de Ier dat gevecht zou winnen, zou hij de eerste zijn in de geschiedenis van de UFC met titels in twee gewichtsklassen tegelijkertijd op zijn naam. Dos Anjos zegde ruim een week voor het gevecht zou plaatsvinden echter af vanwege een gebroken voet.

McGregor koos vervolgens uit een aantal uitdagers Nate Diaz uit als vervangende tegenstander. Zij spraken af om het tegen elkaar op te nemen in het weltergewicht (tot 77 kilo), twee gewichtsklassen hoger dan die waarin McGregor titelhouder was. Dit omdat Diaz, doorgaans actief als lichtgewicht, minder dan twee weken de tijd had om gewicht te verliezen. De Ier domineerde de eerste ronde en het begin van ronde 2 van hun gevecht. Nadat Diaz hem vervolgens een klap op de kin gaf, raakte McGregor versuft en had zijn tegenstander de overhand. Hij probeerde hier onderuit te komen door naar Diaz' benen te duiken, maar die was in het daaropvolgende grondgevecht ook de dominante partij. Na nog enkele klappen nam hij McGregor in een verwurging die de Ier dwong om af te kloppen. Doordat het gevecht plaatsvond in de weltergewichtdivisie behield McGregor zijn vedergewichttitel, maar zijn ongeslagen status bij de UFC was verleden tijd. Er werd een onmiddellijke rematch tussen McGregor en Diaz op de agenda gezet voor 9 juli 2016, tijdens UFC 200. De UFC schrapte die partij nadat McGregor in april weigerde om vanaf een trainingslocatie in IJsland naar de Verenigde Staten te vliegen voor promotieactiviteiten. De rematch vond op 20 augustus 2016 alsnog plaats, opnieuw in Las Vegas en opnieuw in het weltergewicht. Ditmaal won McGregor. Hij moest die dag voor het eerst in zijn carrière vijf ronden van vijf minuten volmaken, maar na afloop wees de meerderheid van de jury hem als winnaar aan.

UFC-kampioen veder- én lichtgewicht[bewerken | brontekst bewerken]

De UFC kondigde in september 2016 een gevecht tussen McGregor en de - nieuwe - kampioen lichtgewicht Eddie Alvarez aan, op 12 november van dat jaar. Daarmee kreeg hij een nieuwe kans om als eerste in de geschiedenis van de organisatie in twee gewichtsklassen tegelijkertijd kampioen te zijn. UFC-voorzitter Dana White stelde wel als voorwaarde dat als McGregor van Alvarez zou winnen, hij na het gevecht afstand moest doen van één van zijn twee titels.[3] McGregor sloeg Alvarez in de eerste ronde van hun gevecht drie keer naar de grond. Toen hij dat na drie minuten in de tweede ronde nog een keer deed en op zijn aangeslagen tegenstander dook, beëindigde arbiter John McCarthy de partij en was McGregor UFC-kampioen in het veder- én lichtgewicht. Daarmee was hij na Randy Couture en B.J. Penn de derde MMA-vechter in de historie die UFC-titels in meerdere gewichtsklassen won en de eerste die er twee tegelijk in bezit had.

McGregor deed op 26 november 2016 afstand van zijn wereldtitel in het vedergewicht, die werd teruggegeven aan (de op dat moment interim-kampioen) Aldo.[4]

McGregor vs. Mayweather[bewerken | brontekst bewerken]

McGregor nam na het winnen van zijn tweede wereldtitel een tijd vrijaf in verband met de zwangerschap van zijn vriendin. Hun zoon - Conor jr. - werd in mei 2017 geboren. Hij hield zich in de tussentijd bezig met onderhandelingen over en het promoten van een bokspartij tussen hem en de nooit verslagen wereldkampioen boksen Floyd Mayweather jr. Dit terwijl McGregor nog nooit een professionele partij had gebokst. UFC-voorzitter White maakte in juni 2017 officieel bekend dat de twee het op 26 augustus 2017 tegen elkaar op zouden nemen in Las Vegas. Het gevecht kwam publiekelijk bekend te staan als 'The Money Fight. Dit omdat Mayweather circa 300 miljoen dollar zou opstrijken voor de partij (prijzengeld en deling in recette, pay-per-view, internationale uitzendrechten, etc. samen), McGregor ruim 100 miljoen. De Ier hield het uiteindelijk meer dan negen ronden vol tegen Mayweather. Halverwege de tiende stopte de scheidsrechter het gevecht omdat McGregor zich niet voldoende meer verdedigde.[5]

Terugkeer in de UFC[bewerken | brontekst bewerken]

De UFC ontnam McGregor op 7 april 2018 zijn wereldtitel in het lichtgewicht, nadat hij hem zeventien maanden niet had verdedigd. Chabib Noermagomedov versloeg die dag Al Iaquinta en werd daarmee de nieuwe kampioen. Met het doel zijn titel te heroveren nam McGregor het op 6 oktober 2018 op tegen Noermagomedov. De titel bleef echter in het bezit van de Rus. McGregor moest na drie minuten in de vierde ronde afkloppen nadat Noermagomedov hem vastzette in een nekklem.

McGregor plaatste in maart 2019 een bericht op Twitter waarin hij vertelde te stoppen met MMA. Dit was de tweede keer na een soortgelijk bericht in april 2016.[6]. McGregors bericht kwam twee maanden na de geboorte van zijn tweede kind (een dochter) en de oprichting van zijn eigen whiskymerk Proper No. Twelve. Hij bleef zich niettemin op social media en in interviews profileren als actieve MMA-vechter en bespreken tegen welke tegenstanders hij zou willen vechten.

McGregor stapte in januari 2020 voor het eerst in vijftien maanden weer de kooi van de UFC in, om het op te nemen tegen Donald Cerrone. Dit gevecht vond plaats in het weltergewicht. McGregor had veertig seconden nodig om zijn tegenstander TKO te slaan. Na een gemiste eerste uithaal met links, gebruikte hij zijn schouder om Cerrone's neus kapot te stoten. Met een trap tegen het hoofd en een serie stoten met links werkte McGregor de Amerikaan vervolgens tegen de grond. Na nog een volgende serie klappen tegen Cerrone's hoofd, stopte de scheidsrechter het gevecht.

Resultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Mixed Martial Arts[bewerken | brontekst bewerken]

Resultaat Staat Tegenstander Methode Wedstrijd Datum Ronde Tijd Noten
Winst 22–4 Donald Cerrone Technische knock-out UFC 246 - McGregor vs. Cerrone 18-1-2020 1 0.40 Weltergewicht
Verlies 21–4 Chabib Noermagomedov Submissie UFC 229 - Nurmagomedov vs. McGregor 6-10-2018 4 3.03 Titelgevecht lichtgewicht
Winst 21–3 Eddie Alvarez Knock-out UFC 205 13-11-2016 2 3.04 Debuut + kampioen UFC lichtgewicht
Winst 20–3 Nate Diaz Jurybeslissing (meerderheid) UFC 202 20-8-2016 5 5.00 Weltergewicht.
Verlies 19–3 Nate Diaz Submissie UFC 196 McGregor vs. Diaz 5-3-2016 2 4.12 Debuut in weltergewicht.
Winst 19–2 José Aldo Knock-out UFC 194 12-12-2015 1 0.13 Kampioen UFC vedergewicht
Winst 18–2 Chad Mendes Technische knock-out UFC 189 11-7-2015 2 4.57 Interim-kampioen UFC vedergewicht
Winst 17–2 Dennis Siver Technische knock-out UFC Fight Night: McGregor vs. Siver 18-1-2015 2 1.54
Winst 16–2 Dustin Poirier Technische knock-out UFC 178 27-9- 2014 1 1.46
Winst 15–2 Diego Brandão Technische knock-out UFC Fight Night: McGregor vs. Brandao 19-7-2014 1 4.05
Winst 14–2 Max Holloway Jurybeslissing (unaniem) UFC Fight Night: Shogun vs. Sonnen 17-8-2013 3 5.00
Winst 13–2 Marcus Brimage Technische knock-out UFC on Fuel TV: Mousasi vs. Latifi 6-4-2013 1 1.07 Debuut Ultimate Fighting Championship (UFC), als vedergewicht
Winst 12–2 Ivan Buchinger Knock-out CWFC 51 31-12-2012 1 3.40 Kampioen Cage Warriors Fighting Championship (CWFC) lichtgewicht
Winst 11–2 Dave Hill Submissie CWFC 47 2-6-2012 2 4.10 Kampioen Cage Warriors Fighting Championship (CWFC) vedergewicht
Winst 10–2 Steve O'Keefe Knock-out CWFC 45 18-2-2012 1 1.35 Debuut in vedergewicht
Winst 9–2 Aaron Jahnsen Technische knock-out Cage Warriors: Fight Night 2 8-9-2011 1 3.29
Winst 8–2 Artur Sowinski Technische knock-out Celtic Gladiator 2: Clash of the Giants 11-6-2011 2 1.12
Winst 7–2 Patrick Doherty Knock-out Immortal Fighting Championship 4 16-4-2011 1 0.04
Winst 6–2 Mike Wood Knock-out Cage Contender 8 12-3-2011 1 0.16
Winst 5–2 Hugh Brady Technische knock-out Chaos FC 8 12-2-2011 1 2.31
Verlies 4–2 Joseph Duffy Submissie Cage Warriors 39: The Uprising 27-11-2010 1 0.38
Winst 4–1 Connor Dillon Technische knock-out Chaos FC 71 9-10-2010 1 4.22
Winst 3–1 Stephen Bailey Technische knock-out K.O.: The Fight Before Christmas 12-12-2008 1 1.22
Verlies 2–1 Artemij Sitenkov Submissie Cage of Truth 3 28-6-2008 1 1.09
Winst 2–0 Mo Taylor Technische knock-out Cage Rage Contenders - Ireland vs. Belgium 3-5-2008 1 1.06
Winst 1–0 Gary Morris Technische knock-out Cage of Truth 2 8-3-2008 2 N.B.

Boksen[bewerken | brontekst bewerken]

Resultaat Staat Tegenstander Methode Datum Ronde Tijd Noten
Verlies 0-1 Floyd Mayweather jr. Technische knock-out 26-8-2017 10 ... Debuut

The Ultimate Fighter[bewerken | brontekst bewerken]

McGregor diende in 2015 als coach in het televisieprogramma The Ultimate Fighter. Daarin coachte hij een selectie van Europese MMA-vechters tegen een Amerikaanse selectie onder leiding van Urijah Faber. Hoewel de coaches het in het programma doorgaans ook tegen elkaar opnemen, gebeurde dat ditmaal niet.