DIN-connector

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De meest voorkomende DIN-connector voor audio
Verschillende plaatsing van de pinnen
DIN-connector voor luidsprekers. Thans worden luidsprekeraansluitingen meestal met draadklemmen gemaakt.

Een DIN-connector is een connectortype dat bestaat uit een mantel (de massa) en daar binnenin een aantal pinnen. De stekker is er in veel verschillende uitvoeringen, ze variëren bijvoorbeeld in grootte of in aantal pinnen.

De hiernaast getoonde vijfpolige connector werd in Duitsland en Nederland veel gebruikt voor audio. De nummering van de pinnen is op volgorde 1 4 2 5 3. Deze nummering is te verklaren doordat de pinnen 4 en 5 later zijn toegevoegd voor stereo. De juiste aansluitingen zijn:

Pin Doel Versterker Bandrecorder
1 Rechts (alleen bij 3-polige stekkers - verouderd) in (van signaalbron)
1 Links of mono uit (naar bandrecorder) in (opname)
4 Rechts
2 afscherming
5 Rechts in (van signaalbron) uit (afspelen)
3 Links of mono

Wellicht is het door de verwarring tussen in- en uitgangen (waardoor er soms een rechte en soms een gekruiste kabel nodig is), dat DIN thans vervangen is door tulpstekkers.

Verder wordt deze connector gebruikt om MIDI-keyboards, controllers en modules aan te sluiten, hij wordt gebruikt als S-VHS-plug en ook om toetsenborden en muizen aan te sluiten.

Er bestaan nog meer DIN-connectoren met dezelfde afmetingen, maar een andere plaatsing van de pinnen (zie afbeelding). Bekend is o.a. de "dobbelsteen 5", die wordt gebruikt voor hoofdtelefoons. Deze heeft vier pennen in een vierkant en een in het midden.

De DIN-connector voor luidsprekers (DIN 41529) heeft een ander model. Hij heeft 2 pinnen, een platte en een ronde. De ronde pin is de positieve verbinding (rood) en de platte pin is de negatieve verbinding (zwart).