Dassault Rafale

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Dassault Rafale
Rafale ag1.jpg
Algemeen
Rol Multirolejager/bommenwerper
Bemanning 1
Varianten C, B, M
Status
Gebruik Frankrijk (2000-heden)
Afmetingen
Lengte 15,30 m
Hoogte 5,34 m
Spanwijdte 10,90 m
Vleugeloppervlak 46 m²
Gewicht
Leeggewicht 9.060 kg
Max. gewicht 19.500 kg
Krachtbron
Motor(en) 2 x SNECMA M88-2
Stuwkracht elk 77 kN
Prestaties
Topsnelheid 2130 km/h
Actieradius 1.095 km
Dienstplafond 18290 m
Bewapening
Boordgeschut 30 mm Giat DEFA 791B-kanon
Bommen 6000 kg
Raketten 2x ASMP kernraket, 8x Matra MICA AAM, 2x AM 39 Exocet, LGBs, AS 30L LGASMs of Apache dispensers
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Dassault Rafale is een zogenaamd multirole-gevechtsvliegtuig van Marcel Dassault Industries, de makers van de Mirage-serie.

Geschiedenis[bewerken]

In 1985 werd begonnen met de ontwikkeling van dit toestel in opdracht van de Franse overheid, nadat Frankrijk zich terugtrok uit de ontwikkeling van wat later de Eurofighter Typhoon zou worden. Frankrijk had in de vroege jaren 80 gesprekken gevoerd met Duitsland, het Verenigd Koninkrijk, Italië en Spanje om samen een gevechtsvliegtuig te bouwen dat het kon opnemen tegen de toen nog nieuwe MiG-29 en Soechoj Soe-27 gevechtsvliegtuigen van de Sovjet-Unie. Met alle landen samen een vliegtuig ontwerpen en bouwen zou voor iedereen goedkoper zijn, maar na onenigheden over werkverdeling en operationele eisen besloot Frankrijk om alleen de Rafale te ontwerpen.

Kenmerken[bewerken]

Het toestel is uitgerust met twee Snecma M88-2-motoren en kenmerkt zich door de canard-vleugelopstelling zoals ook de Saab JAS39 Gripen en de Eurofighter Typhoon hebben.

Tot de standaarduitrusting van dit toestel behoren onder meer:

  • twee aparte navigatie- en gevechtscomputers van het type SAGEM Sigma 90 die samen de zeer nauwkeurige combinatie van gyrolaser en GPS mogelijk maken
  • een geïntegreerd Spectra-ECM-systeem voor elektronische oorlogvoering met alle mogelijkheden inclusief infrarood- en laseropties
  • een optronisch bewaakte voorste zichtsector met automatische infrarooddetectie, trackingvideo en lasertelemetrie
  • een codebeveiligd terreinvolgend radarnavigatiesysteem waarmee ongemerkt op zeer lage vlieghoogte genaderd kan worden
  • een Thomson-CSF RBE-2-radarnavigatiesysteem
  • een vliegerhelm van de tweede generatie waarin alle vlucht- en dreigingsgegevens voor de vlieger worden geprojecteerd
  • een Martin Baker MK16F zero-schietstoel die vanaf de grond gebruikt kan worden

Types en aantallen[bewerken]

De Rafale wordt in drie varianten gebouwd:

  • Rafale B(iplace), als tweepersoonstrainerversie,
  • Rafale C(hasse), als standaard multirol-jager/bommenwerper voor de luchtmacht,
  • Rafale M(arine), als standaard multirol-jager/bommenwerper voor de marine.

Inmiddels is de Rafale M vanaf juni 2004 operationeel bij de Franse Aéronavale (marineluchtvaartdienst) en hij opereert van het vliegdekschip Charles de Gaulle. Het toestel, dat specifiek is uitgerust voor vliegdekoperaties en voor groot onderhoud gelegerd is op de vliegbasis Landivisiau, zal in de loop van de tijd zijn voorganger de Dassault Super-Étendard geheel vervangen. In maart 2009 waren er 22 Rafale M-toestellen operationeel; het is de bedoeling dat er tot 2011 in totaal 38 toestellen aan de Franse marine worden geleverd.

Rafale M op het vliegdek.

Bij de Franse Armée de l'Air (luchtmacht) werd het toestel in 2006 op de vliegbasis Saint-Dizier ingevoerd. In 2010 waren er 38 Rafale B- en 18 Rafale C-toestellen operationeel.

Export[bewerken]

In februari 2012 koos de Indiase regering de Rafale als nieuw gevechtsvliegtuig voor de Indiase luchtmacht. Het was het eerste exportsucces van de Rafale. Er werden afspraken gemaakt voor 126 exemplaren, die onder licentie in India zullen geassembleerd worden. Het contract is nooit ondertekend omdat Dassault geen garanties wilde geven voor de toestellen die in India zouden worden geproduceerd. India gaf later aan de bestelling te willen veranderen en 36 stuks te willen kopen die alle in Frankrijk worden geproduceerd.[1] In september 2016 werd eindelijk een contract voor 36 toestellen, technische ondersteuning en onderdelen ondertekend.[2] Deze transactie heeft een waarde van 8 miljard euro.[2]

In februari 2015 bestelde Egypte 24 Rafale-toestellen bij Dassault.[3] Dit was het eerste ondertekende exportcontract voor dit gevechtsvliegtuig en leveringen beginnen in 2018.[3] Het contract heeft een waarde van 3,5 miljard euro.[2]

Qatar heeft in 2015 ook een contract gesloten voor de koop van 24 Rafale-toestellen. De opdracht heeft een waarde van circa 6,3 miljard euro en behelst ook de levering van raketten en de opleiding van 36 piloten en 100 technici door het Franse leger.

Dassault onderhandelt nog met Brazilië en de Verenigde Arabische Emiraten. Hoewel de Marokkaanse luchtmacht aanvankelijk in de Rafale geïnteresseerd was koos de regering uiteindelijk voor de Amerikaanse F-16C/D. In 2011 was de Dassault Rafale in Zwitserland al een ernstige kandidaat om er de F-5 Tiger-toestellen gedeeltelijk te vervangen. De regering koos uiteindelijk de Zweedse Saab 39 Gripen.

Dassault produceert elf Rafales per jaar.[3]

Zie ook[bewerken]