David Busst

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
David Busst
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Persoonlijke informatie
Volledige naam David Busst
Geboortedatum 30 juni 1967
Geboorteplaats Birmingham, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 185 cm
Positie Linksachter
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 1996
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1991–1992
1992–1996
Vlag van Engeland Moor Green
Vlag van Engeland Coventry City
? (?)
50 0(4)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

David Busst [Engelse uitspraak: 'bʊst; simpel fonetisch Nederlands: 'boest']? (Birmingham, 30 juni 1967) is een Engels voormalig betaald voetballer die voornamelijk als linksachter speelde. Hij was van 1992 tot 1996 met Coventry City actief in de Premier League. In een duel tegen Manchester United op 8 april 1996 liep de toen 28-jarige Busst een dubbele open beenbreuk op, waardoor hij voortijdig moest stoppen met voetballen.

Zijn blessure wordt algemeen beschouwd als de zwaarste en meest huiveringwekkende in de geschiedenis van de Premier League. Bovendien wordt de beenbreuk van Busst door velen aanzien als de zwaarste kwetsuur in de geschiedenis van het voetbal. Er werd lang gevreesd voor amputatie van zijn rechteronderbeen, maar dit was uiteindelijk niet noodzakelijk.[1][2][3][4]

Carrière[bewerken]

Busst begon zijn carrière bij Moor Green in de omgeving van zijn geboortestad Birmingham. In augustus 1992 transfereerde hij naar Coventry City, waarmee hij nadien 50 wedstrijden in de Premier League zou spelen. Hij kwam in een ploeg met clubiconen Brian Borrows en Steve Ogrizovic, maar ook met spelers als Kevin Gallacher en Peter Ndlovu. Hij maakte zijn debuut voor de Sky Blues op 13 januari 1993, tegen Norwich City in de FA Cup. Drie dagen later debuteerde Busst ook in de Premier League tegen Norwich City. Pas in zijn laatste seizoen was hij basisspeler. Hij kwam in zijn vier seizoenen op het hoogste niveau vier keer tot scoren.

Blessure[bewerken]

"Ik kan niet praten; als ze me een vraag stellen over dat ongeluk, zal ik instorten."
Peter Schmeichel na de wedstrijd[5]

Op 8 april 1996 nam Coventry City het op tegen competitieleider Manchester United op Old Trafford. Manchester United leverde dat seizoen strijd met Newcastle United om de titel en had als dusdanig punten nodig om zijn voorsprong op Newcastle United uit te diepen.

Het was echter Coventry City dat het sterkst uit de startblokken schoot. Na twee minuten dwong de ploeg een hoekschop af. Manchester United-doelman Peter Schmeichel sloeg de door Noel Whelan doorgekopte hoekschop van Ally Pickering vrij matig weg, waardoor het gevaar niet was geweken. Busst wilde reageren en de bal in doel deviëren. Manchester United-spelers Denis Irwin en Brian McClair probeerden Busst het scoren te beletten. In een fase die zich zeer snel afspeelde trapte Busst met links op Schmeichel, maar kwam frontaal in botsing met Irwin en brak zowel de scheen als kuit van zijn steunbeen. Bij de botsing met Irwin bleef zijn rechtervoet steken in het gras, waardoor zijn onderbeen een L-vorm kreeg en dus een hoek van 90° vormde.[6][7][8] "Het been was in een vervormde hoek en geheel uit positie. We moesten hem zo snel mogelijk optillen zonder het been te draaien en hem op de brancard krijgen", aldus Dave Dalton, toenmalig fysiotherapeut van Coventry City.[5] Busst in een interview uit 2018: "Ik stond 87 seconden op het veld en kwam diagonaal ingelopen. Ik denk dat Irwin vanaf de paal kwam en McClair langs achter. Alles gebeurde tijdens die fractie van een seconde."[9][10]

Na het incident lag de wedstrijd een kwartier stil. Busst was even buiten westen en werd eerst minutenlang op het terrein verzorgd, waarna men de verdediger overbracht naar het ziekenhuis. Nadat hij was afgevoerd, verwijderde men bloed van het veld met water en zand.[7] Peter Schmeichel, die het incident van dichtbij meemaakte - op beelden is duidelijk te zien dat Schmeichel ernaar kijkt -, gooide de bal met afgrijzen weg. Schmeichel werd onwel en braakte naast het veld bij het zien van de breuk. Schmeichel ontkende jaren later het gerucht dat hij door het ongeval psychologische bijstand nodig had.[11]

Denis Irwin was ontroostbaar en Brian McClair wiegde Bussts hoofd. Beide spelers wilden achteraf niks kwijt over het incident of waren er niet toe in staat. Manchester United-manager Sir Alex Ferguson reageerde na de wedstrijd: "Ik leef mee met de jongen. Het is verschrikkelijk."[12] Dion Dublin, die zich als eerste over zijn ploeggenoot ontfermde en Bussts hand vasthield, beschreef het moment van de blessure en de impact op de wedstrijd tien jaar later als: "Niemand had nog zin om door te gaan, de rest van de wedstrijd verliep ingetogen en zonder één tackle".[5][13] Manchester United won de wedstrijd met 1-0 via Éric Cantona.[8]

"Mijn been raakte ingesloten en kon geen kant meer op. Wetten van de natuurkunde..."
— Busst in een podcast uit 2018[10]

Bussts dubbele open beenbreuk wordt gezien als de zwaarste blessure sinds de invoering van de Premier League in 1992. Busst onderging 22 operaties, waarbij dokters vreesden voor amputatie van zijn onderbeen.[14] Dit bleek niet nodig, maar was volgens dokters wel gebeurd als Busst de blessure 20 jaar eerder had opgelopen.[15] De latere blessure van Luc Nilis, die net als Busst zijn carrière noodgedwongen moest beëindigen, wordt met zijn blessure vergeleken.[16][17]

Consequenties en afscheid[bewerken]

Men vreesde dat Busst minstens een jaar out zou zijn, maar de situatie bleek veel ernstiger dan gedacht en de linksachter moest stoppen met voetballen op hoog niveau.[12] Het was niet de breuk zelf die zijn loopbaan beëindigde, maar wel infecties en complicaties. In het ziekenhuis raakte Busst besmet met de ziekenhuisbacterie MRSA, wat de operaties en genezing bemoeilijkte. Men wist zijn been te redden, maar dit ging ten koste van een aanzienlijk stuk weefsel uit zijn kuitbeen - dat op het moment van de feiten uit zijn sok stak.[15] Busst hield aan zijn blessure een blijvend en reusachtig litteken over en van zowel het weefsel als de huid rond zijn kuitbeen bleef na chirurgie weinig over - men was genoodzaakt een inkeping aan te brengen ter hoogte van zijn kuit. Busst gaat permanent mank sinds het incident.[14][18][19][20][21]

Enkele weken voordat hij zijn pensioen aankondigde, hoopte Busst zich tevergeefs voor te bereiden op het seizoen 1997-1998. Busst zette definitief een punt achter zijn loopbaan op 6 november 1996.[22] In zijn uitverkochte testimonial op Highfield Road op 16 mei 1997 traden de meeste spelers van Manchester United aan die er ook bij waren op de dag van zijn blessure, onder wie Éric Cantona en David Beckham. Busst kwam tien minuten voor affluiten tussen de lijnen voor Coventry City en zette een strafschop om.[23] Éric Cantona kondigde twee dagen later zijn pensioen als voetballer aan.[24] Beckham bezocht Busst eerder in het ziekenhuis. "Er kwam een jongetje de kamer binnen en ik vroeg; wie ben jij? David Beckham, antwoordde hij", zei Busst in een interview doelend op Beckhams relatieve onbekendheid in die tijd.[9][14]

Later leven[bewerken]

Na zijn lange revalidatie speelde hij meer dan twintig jaar minivoetbal. Hier stopte hij mee op 50-jarige leeftijd.[15] Busst is werkzaam als Community Manager bij Coventry City sinds 1997.[25] Hij behaalde tevens een UEFA-trainersdiploma en coachte meerdere teams uit de lagere divisies van het Engels voetbal.[26][15]

Busst stak Eduardo da Silva en Luke Shaw een hart onder de riem tijdens hun revalidatie van een kuit- en enkelbreuk en dubbele open beenbreuk, respectievelijk.[19][18][27]

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Duels Goals Competitie
1992-93 Vlag van Engeland Coventry City 10 0 Premier League
1993-94 Vlag van Engeland Coventry City 3 0 Premier League
1994-95 Vlag van Engeland Coventry City 20 2 Premier League
1995-96 Vlag van Engeland Coventry City 17 2 Premier League
Totaal 50 4

Trivia[bewerken]

  • Busst zei achteraf dat het zes maanden geduurd heeft vooraleer hij mentaal klaar was om de foto's van zijn blessure te bekijken.[28]
  • Busst gaat vrijwillig op de foto als nieuwsgierige voetbalfans een foto willen van zijn door operaties herschapen onderbeen. Hij laat selfies toe wanneer mensen zeggen: "Ik was bij die wedstrijd aanwezig". Over de faam die zijn beenbreuk hem opleverde, zei Busst: "Niet ik ben bekend, maar wel dat kleine plekje onderin. Toch kan ik de vraag van de mensen appreciëren, zelfs als ik op vakantie ga en ik lig aan het strand."[15]
  • Peter Schmeichel ontkende dat psychotherapie nodig was na het ongeval van Busst, maar bevestigde dat hij er ziek van was en dat hij slapeloze nachten beleefde. Hij kon het ongeval pas in perspectief zien toen hij op een dag een gesprek had met Busst. Busst vertelde hem dat hij zich bij de situatie had neergelegd en dat hij vergenoegd was met zijn bezigheden als voorzitter van de liefdadigheidscampagne van zijn ex-club, waar Busst verantwoordelijk is voor de begeleiding van kansarme jongeren en hen plezier laat beleven aan voetbal. Toen hij dit hoorde, was voor Schmeichel de zaak gesloten.[11]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]