David Fincher

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
David Fincher
Fincher in 2012.
Fincher in 2012.
Volledige naam David Andrew Leo Fincher
Geboren 28 augustus 1962
Geboorteland Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Jaren actief 1984 – heden
Beroep Regisseur, producent
(en) IMDb-profiel
Moviemeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Televisie

David Andrew Leo Fincher (Denver, 28 augustus 1962) is een Amerikaans film- en televisieregisseur en producent.

Biografie[bewerken]

David Fincher werd in 1962 geboren in Denver (Colorado). Zijn vader, Howard Kelly "Jack" Fincher, was een schrijver en reporter van het tijdschrift Life. Hij stierf in april 2003 ten gevolge van kanker. Zijn moeder, Claire Mae Boettcher, was uit South Dakota afkomstig en was als psychiatrisch verpleegkundige gespecialiseerd in het behandelen van drugsverslavingen. Fincher heeft twee zussen, Emily en Erica.

Op tweejarige leeftijd verhuisde Fincher met zijn familie naar San Anselmo (Californië), een stadje in de buurt van San Francisco. Het gezin woonde er twee huizen verder dan filmmaker George Lucas. Fincher zag in zijn jeugd films als Dirty Harry (1971), The Godfather (1972) en American Graffiti (1973) in de buurt opgenomen worden.[1] De staat Californië werd in die jaren ook geteisterd door verscheidene (serie)moordenaars, waaronder de Zodiac Killer, Golden State Killer, Juan Corona en Charles Manson. Op zevenjarige leeftijd, geïnspireerd door de western Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969), begon hij filmpjes te maken met een 8mm-camera.[2]

Omstreeks 1976 verhuisden Fincher en zijn familie opnieuw, ditmaal naar Ashland (Oregon). Hij studeerde aan Ashland High School, waar hij toneelstukken regisseerde en sets en belichtingen ontwierp. Daarnaast werkte hij als filmoperateur in een kleine bioscoop en als productie-assistent voor de nieuwszender KOBI in Medford (Oregon).[1][3]

Huwelijk[bewerken]

Van 1990 tot 1995 was Fincher getrouwd met model en fotografe Donya Fiorentino.[4] De twee kregen in 1994 een dochter, genaamd Phelix. In 1996 trouwde hij met reclameproducente Ceán Chaffin. Sindsdien is Chaffin de producente van zijn films.

Carrière[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Na zijn studies keerde Fincher terug naar Californië, waar hij een productie-assistent werd bij Korty Films, het productiebedrijf van regisseur en animator John Korty. Hij werkte zich binnen het bedrijf op tot producent van visuele effecten en werkte mee aan de animatiefilm Twice Upon a Time (1983).[5] In diezelfde periode werd hij ook bij Industrial Light & Magic (ILM), een door George Lucas opgericht bedrijf dat gespecialiseerd was in visuele effecten, in dienst genomen als assistent-cameraman. Hij mocht er onder meer helpen bij het in beeld brengen van filmfragmenten die gebruik maakten van de matte painting- (dit zijn op glasplaten geschilderde achtergronden) en bluescreening-techniek. Zo werkte hij bij ILM mee aan de Star Wars-film Return of the Jedi (1983) en Indiana Jones and the Temple of Doom (1984).[5][6]

Reclame- en muziekindustrie[bewerken]

In 1984 verliet hij ILM en maakte hij furore met een controversiële tv-spot voor de American Cancer Society, waarin een foetus te zien was die een sigaret rookte.[7] De spot werd opgemerkt door enkele muziekproducenten uit Los Angeles die hem vervolgens de kans gaven om videoclips en concertfilms te regisseren. Door de oprichting van muziekzender MTV in 1981 waren videoclips in korte tijd bijzonder belangrijk geworden in de muziekindustrie. In 1985 regisseerde hij onder meer de Rick Springfield-documentaire The Beat of the Live Drum.[8]

In 1986 werd het productiebedrijf en talentenbureau Propaganda Films opgericht door producenten Steve Golin en Sigurjón Sighvatsson, met Fincher, Dominic Sena, Greg Gold en Nigel Dick als eerste regisseurs van het productiehuis.[9] Fincher regisseerde reclamespots voor ondernemingen en merken als Levi's, Nike, Pepsi, Coca-Cola en Chanel, en de videoclip voor Jermaine Stewarts grootste hit "We Don't Have to Take Our Clothes Off" (1986).[10][11]

Vanaf eind jaren 1980 begon Fincher samen te werken met bekende muziekartiesten als Michael Jackson, Madonna, Paula Abdul, Sting, Iggy Pop, George Michael en Billy Idol. Later in zijn carrière regisseerde hij ook videoclips voor Nine Inch Nails en Justin Timberlake.[12]

In 1989 won Fincher een MTV Video Music Award voor het regisseren van de videoclip van het Madonna-nummer "Express Yourself". Een jaar later won hij opnieuw, ditmaal voor Madonna's hit "Vogue".[13]

Films[bewerken]

Jaren 1990[bewerken]

In 1991 werd Fincher door 20th Century Fox in dienst genomen om de sciencefictionfilm Alien³ (1992), het derde deel uit de Alien-franchise, te regisseren. Hij verving de even voordien ontslagen Nieuw-Zeelandse regisseur Vincent Ward. De productie leed onder budgettaire problemen, tijdsdruk, bemoeizieke producenten en een script dat om de haverklap herschreven werd.[14][15] Fincher, die tijdens de opnames drie keer ontslagen werd en voortdurend ruzie had met de producenten, verklaarde later dat 'niemand de film zo hard haat als hij'.[16] Alien³ ging in mei 1992 in première en kon de hoge verwachtingen niet inlossen. De film bracht wereldwijd zo'n 160 miljoen dollar op. In de Verenigde Staten werd de film met een opbrengst van 55 miljoen dollar als een teleurstelling beschouwd.[17] Desondanks sleepte de film een Oscarnominatie in de wacht in de categorie voor beste visuele effecten.

Na zijn debuutfilm ging Fincher verder met het regisseren van reclamespots en videoclips. In diezelfde periode probeerde New Line Cinema het scenario Seven van Andrew Kevin Walker te verfilmen. De studio toonde eerste interesse in regisseur Jeremiah S. Chechik, maar kwam uiteindelijk uit bij Fincher, die onder de indruk was van Walkers scenario. Er waren echter twee versies van het scenario in omloop: Walkers originele versie die eindigde met een ophefmakende scène met een hoofd in een doos en een aangepaste versie zonder dat einde. Fincher had de originele versie gelezen en sloot een pact met Michael De Luca, productievoorzitter van New Line, om de originele versie te verfilmen.[16][18] Producent Arnold Kopelson bleef echter aandringen om een ander en minder somber einde aan de film toe te voegen, vooral toen bleek dat de thriller niet het gewenste resultaat opleverde bij proefvoorstellingen.[19] Fincher en hoofdrolspeler Brad Pitt weigerden echter mee te werken uit vrees dat een alternatief einde de film zou verknoeien.[20] De politiethriller, die in 1995 onder de titel Se7en werd uitgebracht, werd een groot succes. De film kreeg overwegend positieve recensies, leverde wereldwijd 327 miljoen dollar op en sleepte voor de montage een Oscarnominatie in de wacht.[21] Fincher won in 1996 de MTV Movie Award voor beste film.[22]

Na Se7en besloot Fincher om The Game (1997), dat gebaseerd was op een script van de beginnende scenaristen John Brancato en Michael Ferris, te verfilmen. Hij riep de hulp in van scenaristen Andrew Kevin Walker, met wie hij aan zijn vorige film had samengewerkt, en Larry Gross om het script te herschrijven.[23] De psychologische thriller, over een rijke man die betrokken raakt bij een mysterieus 'spel' dat zijn doorgaans goed georganiseerd leven op zijn kop zet, werd in 1996 in onder meer San Francisco opgenomen met Michael Douglas, Deborah Kara Unger en Sean Penn als hoofdrolspelers.[24] De film ging een jaar later in première en kreeg overwegend positieve recensies, maar kon met een opbrengst van 109 miljoen dollar het financiële succes van Finchers vorige thriller niet evenaren.[25]

Aan het einde van het decennium verfilmde hij het boek Fight Club van auteur Chuck Palahniuk. Het was na Alien³ zijn tweede productie voor 20th Century Fox en zijn tweede samenwerking met acteur Brad Pitt. De hoofdrol werd vertolkt door Edward Norton. De film, over een kantoorbediende die aan slapeloosheid lijdt en uit afkeer van een materialistische samenleving een geheime, activistische vereniging opricht waarin mannen elkaar met de blote vuisten te lijf mogen gaan, was initieel een financiële flop en werd ook door de Amerikaanse filmpers niet hoog ingeschat.[26][27][28] Desondanks ontving Fight Club (1999) een Oscarnominatie in de categorie voor beste geluidseffecten. In de jaren na de bioscooprelease groeide Fight Club uit tot een cultfilm en wist het, onder meer door de verkoop van dvd's, alsnog een groot publiek te bereiken.[29][30][31] Ook onder recensenten en filmcritici won Finchers film in de loop der jaren aan populariteit. In 2006 kreeg Fight Club van het tijdschrift Total Film de vierde plaats in de lijst van 100 beste films aller tijden.[32]

Jaren 2000[bewerken]

Na de eeuwwisseling regisseerde Fincher voor Columbia Pictures de thriller Panic Room (2002), dat gebaseerd was op een script van David Koepp. De film, over een moeder en haar dochter die zich opsluiten in een sterk beveiligde kamer wanneer er in hun huis wordt ingebroken, speelde zich grotendeels op één locatie af. Met behulp van computeranimatie liet Fincher, die het project als een 'goede B-film' en 'popcornfilm' zag, de camera door het hele huis bewegen.[33][34] De opnames stonden onder druk vanwege nakende stakingen van de Writers Guild of America en Screen Actors Guild. Toen hoofdrolspeelster Nicole Kidman na enkele weken gekwetst raakte, werd Fincher door de studio aangemaand om haar meteen te vervangen, waarna Jodie Foster gecast werd.[35][36] Panic Room bracht wereldwijd 196 miljoen dollar op en kreeg overwegend positieve recensies.[37]

Finchers volgende project, Zodiac (2007), was een verfilming van Robert Graysmiths non-fictieboek over de gelijknamige seriemoordenaar die in de jaren 1960 en '70 Noord-Californië onveilig had gemaakt. Voor Fincher, die in Noord-Californië was opgegroeid in de periode van de Zodiac Killer, was het na Se7en zijn tweede film waarin een seriemoordenaar centraal stond. De misdaadthriller, met Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo en Robert Downey, Jr. als hoofdrolspelers, werd grotendeels digitaal opgenomen met de Thomson Viper Filmstream-camera en gemodelleerd naar All the President's Men (1976).[38] Beide films hebben met David Shire ook dezelfde componist.[39] Zodiac werd geprezen door de Amerikaanse filmpers en werd samen met No Country for Old Men (2007) en There Will Be Blood (2007) beschouwd als een van de beste films van het jaar.[40] Desondanks stelde de film met een wereldwijde opbrengst van 84 miljoen dollar teleur aan de box-office.[41] Zodiac sleepte ook geen enkele Oscarnominatie in de wacht.

Een jaar na Zodiac bracht Fincher The Curious Case of Benjamin Button (2008) uit, een verfilming van F. Scott Fitzgeralds gelijknamig kortverhaal over een jongen die geboren wordt als een stokoude man en wiens lichaam verjongt naarmate zijn leven vordert. Het was Finchers derde samenwerking met acteur Brad Pitt, die met behulp van motion capture en digitale animatie gestalte gaf aan het hoofdpersonage Benjamin Button.[42][43] Het romantisch drama werd geprezen om zijn baanbrekende visuele effecten, bracht wereldwijd 333 miljoen dollar op en sleepte dertien Oscarnominaties in de wacht, waarvan er drie verzilverd werden.[44][45] Fincher zelf ontving een eerste Oscar-, BAFTA- en Golden Globenominatie voor zijn regie.

Jaren 2010[bewerken]

Fincher (rechts) met Rooney Mara en Daniel Craig, hoofdrolspelers van The Girl with the Dragon Tattoo (2011).

In 2010 regisseerde Fincher The Social Network, een dramafilm geschreven door Aaron Sorkin en gebaseerd op het leven van Facebook-oprichter Mark Zuckerberg en de juridische strijd achter de schermen van de sociaalnetwerksite. Voor de film werkte Fincher voor het eerst samen met componisten Trent Reznor en Atticus Ross, leden van de rockband Nine Inch Nails.[46] De film kreeg overwegend positieve recensies, was een financieel succes en won onder meer drie Oscars.[47][48] Fincher zelf won een Golden Globe en BAFTA in de categorie voor beste regie en ontving opnieuw een Oscarnominatie.[49][50]

Zijn volgende film was een Amerikaanse verfilming van de Zweedse thrillerroman Mannen die vrouwen haten van auteur Stieg Larsson. De film met hoofdrolspelers Rooney Mara en Daniel Craig werd in 2011, twee jaar na de Zweedse filmadaptatie Män som hatar kvinnor (2009), uitgebracht onder de titel The Girl with the Dragon Tattoo. Fincher kreeg van Sony Pictures een budget van 90 miljoen dollar, meer dan het dubbele van zijn vorige film, en controle over de marketing. Zo gebruikte hij voor de film de tagline "The feel bad movie of Christmas" en liet hij zeer dure metalen posters ontwikkelen die uiteindelijk ongeschikt bleken om in bioscopen op te hangen.[51] Producent Scott Rudin omschreef de regisseur later als 'de man die weigerde om "The Girl with the Dragon Tattoo" in de reclamespots van The Girl with the Dragon Tattoo te steken'.[52] De thriller bracht wereldwijd zo'n 232 miljoen dollar op, wat door de hoge budget- en marketingkosten als geen groot succes werd beschouwd door de studio.[53][54] Plannen om een sequel van de film uit brengen werden bijgevolg tijdelijk opgeborgen.[55] Pas in 2017 zette de studio het licht op groen voor een sequel met een lager budget en een nieuwe cast en regisseur.[56] Fincher bleef wel als uitvoerend producent bij het project betrokken.

Nadien werkte Fincher met schrijfster Gillian Flynn samen aan Gone Girl (2014), een verfilming van Flynns gelijknamige bestseller. De film, over een vrouw die haar eigen verdwijning in scène zet om haar echtgenoot in de problemen te brengen, was een commercieel succes en ontving overwegend positieve recensies.[57][58] In de Verenigde Staten bracht Gone Girl met 167 miljoen dollar meer op dan The Curious Case of Benjamin Button, waardoor het, geen rekening houdend met inflatie, Finchers meest lucratieve film werd in eigen land.[59] Hoofdrolspeelster Rosamund Pike ontving voor haar vertolking onder meer een BAFTA-, Golden Globe- en Oscarnominatie. Fincher zelf ontving opnieuw een Golden Globe- en BAFTA-nominatie.

Televisie[bewerken]

In 2013 ontwikkelde Fincher samen met scenarioschrijver Beau Willimon de Netflix-serie House of Cards, een Amerikaanse remake van de gelijknamige Britse miniserie uit de jaren 1990.[60] Fincher regisseerde de eerste twee afleveringen van het eerste seizoen en bleef nadien als uitvoerend producent bij de serie betrokken. House of Cards kreeg in de beginjaren overwegend positieve recensies en leverde hoofdrolspelers Robin Wright en Kevin Spacey in respectievelijk 2014 en 2015 een Golden Globe op. Fincher zelf ontving in 2013 een Emmy Award voor het regisseren van de eerste aflevering.[61][62] In 2017 kwam Spacey in opspraak vanwege beschuldigingen van seksueel misbruik, waarna de acteur door Netflix ontslagen werd.[63]

In 2017 ontwikkelde Fincher met Mindhunter een tweede serie voor Netflix. De historische misdaadreeks, die eerst jaren ontwikkeld werd in dienst van HBO, werd gebaseerd op de carrière van John E. Douglas, een FBI-agent die een voortrekkersrol speelde in het bestrijden en onderzoeken van seriemoordenaars.[64] Het was na Se7en en Zodiac Finchers derde project waarin seriemoordenaars centraal stonden.

Overige projecten[bewerken]

  • Rendezvous with Rama: In de vroege jaren 2000 had Fincher plannen om de sciencefictionroman Rendezvous with Rama te verfilmen, met Morgan Freeman als hoofdrolspeler en producent. In 2008 verklaarde de regisseur dat het eerder onwaarschijnlijk was dat het project verfilmd zou worden vanwege problemen met het script.[65]
  • Ness: In 2006 werd Fincher benaderd om de graphic novel Torso, over Eliot Ness' onderzoek naar de Cleveland Torso Murderer, te verfilmen. Het project, getiteld Ness, viel uit elkaar na creatieve meningsverschillen met Rob Moore, de marketingverantwoordelijke van Paramount Pictures.[66][67]
  • Cleopatra: Fincher werkte een tijdje aan een film over Cleopatra met Angelina Jolie als hoofdrolspeelster. In 2012 verliet hij het project.[68]
  • Utopia: In 2014 besloot Fincher om drie tv-series (Utopia, Shakedown en Videosyncrazy) te ontwikkelen voor HBO. Utopia zou een Amerikaanse remake worden van de gelijknamige Britse serie uit 2013. In 2015 werd het project om budgettaire redenen stopgezet.[69]
  • Shakedown: Shakedown was de titel van een geplande misdaadserie die zich in onderwereld van het Los Angeles van de jaren 1950 afspeelde en gebaseerd was op het leven van privédetective Fred Otash. Fincher werkte voor de serie samen met misdaadauteur James Ellroy, maar het project werd in 2015 om budgettaire redenen stopgezet.[69]
  • Videosyncrazy: Videosyncrazy was een komische serie die zich in de jaren 1980 afspeelde en een jongeman volgde die het in Hollywood wilde maken als regisseur van videoclips en films. De reeks was gedeeltelijk gebaseerd op Finchers eigen ervaringen bij Propaganda Films. In 2015 werd het project om budgettaire redenen stopgezet.[69][70]
  • Steve Jobs: Fincher werd door Sony Pictures overwogen om de biopic Steve Jobs (2015) te regisseren. De regisseur, die Christian Bale wilde casten als Steve Jobs, raakte echter niet uit de onderhandelingen met de studio.[71]
  • World War Z-sequel: In 2017 verklaarde Paramount Pictures dat het aan een sequel van World War Z (2013) werkte, met Brad Pitt als hoofdrolspeler en Fincher als regisseur. De opnames waren gepland voor het najaar van 2018 maar werden uitgesteld zodat Fincher zich op zijn tv-serie Mindhunter kon concentreren.[72]

Stijl en manier van werken[bewerken]

Fincher maakt gebruik van complexe sets en computeranimatie om camerabewegingen uit te tekenen. Daarnaast spendeert hij veel tijd en aandacht aan postproductie (montage, color grading, enz.) en organiseert hij regelmatig reshoots (extra opnames) na het beëindigen van de initiële opnames met de hoofdcast.[73]

Zijn films bevatten vaak opvallende titelsequenties en maken veelvuldig gebruik van visuele effecten. Fincher, die een achtergrond heeft in het ontwikkelen van visuele effecten, gebruikt digitale animatie niet alleen om ruimtes, handelingen of tijdsperiodes in beeld te brengen die anders niet in beeld gebracht zouden kunnen worden, maar evenzeer om alledaagse zaken te creëren die evenzeer met praktische effecten zouden gefilmd kunnen worden. Dit laatste maakt het makkelijker om een scène meermaals op te nemen en bezorgt de regisseur meer controle over de details en informatie die in beeld verschijnen en de continuïteit en visuele uitstraling van de film.[74][75][76][77]

Fincher staat al sinds het begin van zijn filmcarrière bekend als een regisseur die veel takes nodig heeft om een scène in te blikken.[78][79][80] Zo is het gebruikelijk dat hij zijn cast een bepaalde scène of handeling tientallen keren laat uitvoeren, soms tot frustratie van de betrokken acteurs.[78][81] Zijn echtgenote Ceán Chaffin verklaarde in 2013 dat de regisseur voor de film Gone Girl aan een gemiddelde zat van zo'n 50 opnames per scène.[82] Met een hoog aantal takes probeert Fincher alles detail op hun plaats te laten vallen en wil hij zijn acteurs zeer vertrouwd maken met de omstandigheden van de scène.[83][84]

De regisseur gebruikt meestal een camera op statief, slechts zelden worden scènes met de hand gefilmd. De focus ligt vaak op de acteur die in beeld komt, met de camera die meebeweegt met de handelingen van het personage.[85] De uitstraling van zijn films wordt als kil, steriel en klinisch omschreven. Om die reden, en doordat hij veel takes nodig heeft om een scène op te nemen, wordt hij soms ook vergeleken met filmmaker Stanley Kubrick.[86][87][88][89]

Filmografie[bewerken]

Film[bewerken]

Televisie[bewerken]

Prijzen en nominaties[bewerken]

Film / Videoclip Categorie Uitslag
Academy Awards
The Curious Case of Benjamin Button (2008) Beste regie Genomineerd
The Social Network (2010) Genomineerd
BAFTA Awards
The Curious Case of Benjamin Button (2008) Beste regie Genomineerd
The Social Network (2010) Gewonnen
Golden Globes
The Curious Case of Benjamin Button (2008) Beste regie Genomineerd
The Social Network (2010) Gewonnen
Gone Girl (2014) Genomineerd
Emmy Awards
House of Cards (2013) Beste regie Gewonnen
Beste dramaserie Genomineerd
House of Cards (2014) Genomineerd
House of Cards (2015) Genomineerd
House of Cards (2016) Genomineerd
House of Cards (2017) Genomineerd
MTV Video Music Awards
"Roll with It" (1988) van Steve Winwood Beste regie Genomineerd
"Real Love" (1989) van Jody Watley Genomineerd
"Express Yourself" (1989) van Madonna Gewonnen
"The End of the Innocence" (1989) van Don Henley Genomineerd
"Janie's Got a Gun" (1989) van Aerosmith Genomineerd
"Vogue" (1990) van Madonna Gewonnen
"Freedom! '90" (1990) van George Michael Genomineerd
"Suit & Tie" (2013) van Justin Timberlake en Jay-Z Gewonnen

Externe links[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. a b (en) Playboy interview: David Fincher Playboy.com, 16 september 2014
  2. (en) David Fincher, Director (1962–) Biography.com
  3. (en) David Fincher | A Life in Pictures BAFTA.org, 19 september 2014
  4. (en) David Fincher: All the best connections Independent.co.uk, 9 oktober 2010
  5. a b (en) Yvonne Tasker Fifty Contemporary Film Directors (p. 177) (Routledge, 2010)
  6. (en) David Fincher: The Best Director of Our Time? Huffington Post, 1 februari 2016
  7. (en) VIDEO: American Cancer Society - Smoking Fetus (1984, USA) YouTube.com, 4 juni 2013
  8. (en) David Fincher's first works & The Beat of the Live Drum (1984) Directorsseries.net, 11 februari 2016
  9. (en) Creative Focus: Future Shock Adweek.com, 18 oktober 1999
  10. (en) Jim Bessman Lacy Group Prospers With Versatile Directors Billboard, 6 september 1986
  11. (en) An index of commercials directed by David Fincher Thefincheranalyst.com
  12. (en) An index of music videos directed by David Fincher Thefincheranalyst.com
  13. (en) VMA 1990 MTV.com
  14. (en) Alien3: Set Visit To A Troubled Sequel Empireonline.com, 3 juli 2015
  15. Laurence F. Knapp David Fincher: Interviews (University Press of Mississippi, 2014)
  16. a b (en) Guardian interviews at the BFI: David Fincher The Guardian, 18 januari 2009
  17. (en) Sigourney Weaver suits up for a fourth Alien Entertainment Weekly, 5 december 1997
  18. (en) 'Se7en': A Rain-Drenched, Somber, Gut-Wrenching Thriller that Restored David Fincher's Faith in Filmmaking Cinephilia & Beyond, 2017
  19. (en) Seven producer recalls debate over shock ending Entertainment Weekly, 4 april 2017
  20. (en) Se7en: 6 alternative endings that almost ruined David Fincher's chilling thriller Digitalspy.com
  21. (en) Seven Boxofficemojo.com
  22. (en) VIDEO: David Fincher - Se7en - Best Movie - 1996 MTV Movie Awards YouTube.com, 2 april 2014
  23. (en) James Swallow Dark Eye: The Films of David Fincher (p. 94) (Reynolds & Hearn, 2007)
  24. (en) AC Gallery: The Game ASCmag.com, 18 oktober 2016
  25. (en) The Game Boxofficemojo.com
  26. (en) Fight Club Boxofficemojo.com
  27. (en) 'Green Lantern,' 'Fight Club,' And More Flops That Topped Their Opening Weekends Forbes.com, 24 juni 2015
  28. (en) 17 box-office bombs that went on to become cult classics Businessinsider.com, 7 juni 2016
  29. (en) Jill Kipnis DVD Gives New Life To H'wood's Box-office Disappointments Billboard, 18 januari 2003
  30. (en) 13 box office flops that became hugely successful on DVD NME.com, 21 oktober 2015
  31. (en) Readers' Poll: The 25 Best Cult Movies of All Time Rolling Stone, 7 mei 2014
  32. (en) Total Film's 100 Greatest Movies Of All Time Rephrase.net
  33. (en) How David Fincher Masters the "Date Movie" in 'Panic Room' and 'Gone Girl' Collider.com, 29 maart 2017
  34. (en) Movie Reviews: Panic Room Rollingstone.com, 29 maart 2002
  35. (en) James Mottram Sundance Kids: How the Mavericks Took Back Hollywood (Faber & Faber, 2011)
  36. (en) Nicole Kidman drops out of "The Panic Room" Entertainment Weekly, 26 januari 2001
  37. (en) Panic Room Boxofficemojo.com
  38. (en) Zodiac Production Notes Paramount Pictures Press Kit, 2007
  39. (en) David Shire - composer and songwriter Mfiles.co.uk
  40. (en) Best of 2007 Criticstop10.com
  41. (en) Zodiac Boxofficemojo.com
  42. (en) The Curious Case of Aging Visual Effects Fxguide.com, 1 januari 2009
  43. (en) Bringing 'Benjamin Button' to Life AWN.com, 1 januari 2009
  44. (en) 'Benjamin Button' hooks 13 Oscar nominations CNN.com, 22 januari 2009
  45. (en) The Curious Case of Benjamin Button Boxofficemojo.com
  46. (en) Trent Reznor and Atticus Ross' Billboard/THR Film & TV Conference Keynote Q&A: Watch Highlights The Hollywood Reporter, 6 november 2014
  47. (en) The Social Network Wins 3, Loses 5 Oscars Mashable.com, 28 februari 2011
  48. (en) The Social Network Boxofficemojo.com
  49. (en) Golden Globe: David Fincher Wins Directing for Social Network Indiewire.com, 17 januari 2011
  50. (en) 2011 BAFTA Winners: 'The King's Speech' Sweeps 7 Awards Including Best Film; David Fincher, Colin Firth, Natalie Portman, Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter Deadline.com, 13 februari 2011
  51. (en) David Fincher Out of Steve Jobs Movie in $10 Million Fee Fight The Hollywood Reporter, 14 april 2014
  52. (en) How Sony lost the Steve Jobs movie: The inside story from the hacked emails Mashable.com, 12 december 2014
  53. (en) What's Blocking the 'Dragon Tattoo' Sequel at Sony? The Hollywood Reporter, 31 januari 2013
  54. (en) Reasons for the Delay on The Girl Who Played With Fire; Daniel Craig May Be Written Out Collider.com, 31 januari 2013
  55. (en) Will the Girl With the Dragon Tattoo sequels be scrapped? Theweek.com, 29 december 2011
  56. (en) Sony Sets 'Girl With the Dragon Tattoo' Sequel for October 2018 Debut The Hollywood Reporter, 13 maart 2017
  57. (en) [No. 12 'Gone Girl' – 2014 Most Valuable Blockbuster Movie Tournament] Deadline.com, 11 maart 2015
  58. (en) Zodiac is still David Fincher's best movie 10 years later Polygon.com, 9 maart 2017
  59. (en) Directors - David Fincher Boxofficemojo.com
  60. (en) 'House of Cards' Showrunner Beau Willimon on Netflix, Ideal Politicians and Working With David Fincher Indiewire.com, 29 januari 2013
  61. (en) Emmys: After 14 Nominations, Netflix Earns One Primetime Prize The Hollywood Reporter, 22 september 2013
  62. (en) Netflix Wins Three Emmys, 'House Of Cards' Shut Out Of Major Categories Huffington Post, 23 september 2013
  63. (en) Netflix fires Kevin Spacey from House of Cards Theverge.com, 3 november 2017
  64. (en) The real Mindhunter: inside the head of FBI 'serial killer whisperer' John E Douglas The Telegraph, 13 oktober 2017
  65. (en) David Fincher's Rendezvous with Rama Officially Dead Firstshowing.net, 13 oktober 2008
  66. (en) David Fincher on his 'Torso' adaptation, 'Ness': 'It's a pretty complete reimagining MTV.com, 18 december 2008
  67. (en) High-Profile Eliot Ness Feature About Torso Murders Now Lifeless Deadline.com, 8 mei 2018
  68. (en) David Fincher Drops Out of 'Cleopatra' Film Starring Angelina Jolie Screenrant.com, 23 augustus 2012
  69. a b c (en) David Fincher's 'Utopia' With Rooney Mara Is Dead At HBO, 'Videosyncrazy' Might Be DOA Too IndieWire.com, 8 augustus 2015
  70. (en) David Fincher’s HBO Comedy Series Stopped Midway through Production Collider.com, 12 juni 2015
  71. (en) David Fincher Exits Steve Jobs Biopic Comingsoon.net, 14 april 2014
  72. (en) 'World War Z 2' Won’t Be Shooting This Year as Fincher Focuses on 'Mindhunter' Collider.com, 19 april 2018
  73. (en) Great Directors - David Fincher Senseofcinema.com, juli 2003
  74. (en) David Fincher: Discover The Hidden Visual Effects in His Greatest Films — Watch Indiewire.com, 26 mei 2017
  75. (en) David Fincher: A Film Title Retrospective Artofthetitle.com
  76. (en) VIDEO: The Girl with the Dragon Tattoo - VFX Breakdown by Digital Domain (2011) YouTube.com, 10 oktober 2016
  77. (en) VIDEO: Gone Girl Featurette - Visual Effects Breakdown YouTube.com, 3 januari 2015
  78. a b (en) Alien³ – Empire's On Set Interviews With Sigourney Weaver And David Fincher Empireonline.com, 22 mei 2017
  79. (en) How David Fincher made Zodiac Entertainment Weekly, 23 februari 2007
  80. (en) 'Mindhunter' Emmy Nominee Cameron Britton on Channeling the "Intellectual Creepiness" of a Real-Life Serial Killer The Hollywood Reporter, 17 augustus 2018
  81. (en) Lights, Bogeyman, Action The New York Times, 18 februari 2007
  82. (en) Producer Says David Fincher Is Averaging 50 Takes Per Scene Shooting 'Gone Girl' Indiewire.com, 24 oktober 2013
  83. (en) VIDEO: David Fincher Talks About Actors And Shooting 50 Takes Per Scene YouTube.com, 25 oktober 2017
  84. (en) David Fincher Explains Why He Films The Same Scene Over And Over Again / Film-making Process YouTube.com, 28 maart 2018
  85. (en) How the director of The Social Network makes his movies look like games Polygon.com, 10 november 2017
  86. (en) David Fincher: The Ultimate Guide to His Films and Directing Style Indiefilmhustle.com, 2 oktober 2017
  87. (en) How Did David Fincher Become the Kubrick of Our Time? A New, 3.5 Hour Series of Video Essays Explains Openculture.com, 10 september 2015
  88. (en) Gone Girl is the most feminist mainstream movie in years Vox.com, 6 oktober 2014
  89. (en) Directors Cuts: Top 7 David Fincher Films Nerdist.com, 29 juni 2015