Naar inhoud springen

Declan Rice

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Declan Rice
Rice met Engeland op het WK 2026
Rice met Engeland op het WK 2026
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 14 januari 1999
Geboorteplaats Londen, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 188 cm
Been Rechts
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Engeland Arsenal FC
Rugnummer 41
Contract tot 30 juni 2028 (optie +1 jaar)
Jeugd
–2014
2014–2017		 Vlag van Engeland Chelsea FC
Vlag van Engeland West Ham United
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2017–2023
2023–		 Vlag van Engeland West Ham United
Vlag van Engeland Arsenal FC		 204(10)
109(15)
Interlands **
2015–2016
2016–2017
2017–2018
2018
2019–		 Vlag van Ierland Ierland –17
Vlag van Ierland Ierland –19
Vlag van Ierland Ierland –21
Vlag van Ierland Ierland
Vlag van Engeland Engeland		 5(2)
6(0)
5(0)
3(0)
80(8)
* Bijgewerkt op 22 juli 2026
** Bijgewerkt op 22 juli 2026
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Declan Rice (Londen, 14 januari 1999) is een Engels-Iers voetballer die doorgaans als verdedigende middenvelder of verdediger speelt. Hij stroomde in 2017 door vanuit de jeugdopleiding van West Ham United, waarmee hij in 2023 als aanvoerder de UEFA Europa Conference League won. Diezelfde zomer maakte hij de overstap naar Arsenal FC, waarmee hij in 2026 de Premier League won. Rice debuteerde in 2018 in het Iers voetbalelftal, maar werd een jaar later international van Engeland. Daarmee nam hij deel hij deelnam aan de WK's van 2022 en 2026 en bereikte hij de EK-finales van 2020 en 2024.

Clubcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

West Ham United

[bewerken | brontekst bewerken]
Rice (rechts) na het winnen van de UEFA Europa Conference League met West Ham United in juni 2023

Rice speelde in de jeugdopleiding van Chelsea FC, maar verruilde die in juli 2014 voor die van West Ham United. Hier tekende hij in december 2015 op zestienjarige leeftijd zijn eerste profcontract.[1] Aan het eind van het seizoen 2016/17 zat Rice al enkele malen op de reservebank van het eerste elftal. Hij debuteerde op 21 mei 2017 in het eerste elftal, op de laatste speeldag van het seizoen. Hij viel die dag in de blessuretijd in voor Edimilson Fernandes tijdens een met 1–2 gewonnen uitwedstrijd tegen Burnley FC. Hij maakte in de tweede competitiewedstrijd van het daaropvolgende seizoen zijn debuut als basisspeler, tegen Southampton FC. Vier dagen later speelde hij voor de eerste keer een volledige wedstrijd, in een met 0–2 gewonnen League Cup-duel tegen Cheltenham Town. Tegen Manchester City op 3 december 2017 gebeurde dat voor het eerst in de Premier League. Rice groeide in de tweede seizoenshelft van 2017/18 uit tot basisspeler. Aan het eind van het seizoen eindigde hij als tweede bij de verkiezing van Hammer of the Year, achter Marko Arnautović.[2]

Waar Rice gedurende het seizoen 2017/18 nog als centrale verdediger werd opgesteld, werd vanaf het seizoen 2018/19 defensieve middenvelder zijn voornaamste rol. In december 2018 ondertekende Rice een nieuw contract bij West Ham United. Dat liep tot medio 2024, met een optie voor nog een jaar.[3] Hij maakte op 12 januari 2019 zijn eerste doelpunt in het profvoetbal. Het was het enige doelpunt in een Premier League-duel thuis tegen Arsenal FC.[4] Aan het eind van het seizoen werd Rice genomineerd voor de PFA Young Player of the Year Award, uiteindelijk gewonnen door Raheem Sterling.[5] Binnen West Ham United eindigde Rice voor een tweede opeenvolgend jaar als tweede bij de verkiezing voor de Hammer of the Year, ditmaal achter Łukasz Fabiański. Rice won op dezelfde avond de prijzen Young Hammer of the Year, Players' Player of the Year en Best Individual Performance voor zijn wedstrijd tegen Arsenal FC in januari 2019.[6] Rice droeg tijdens een met 1–2 verloren competitieduel tegen Leicester City in december 2019 voor het eerst de aanvoerdersband, bij afwezigheid van Mark Noble.[7] Het Premier League-seizoen 2019/20 lag drie maanden stil in verband met de coronacrisis toen West Ham United nog in degradatiezorgen zat. Na de onderbreking wist West Ham United zich te handhaven, onder andere na een 3–2 zege op Chelsea FC, met Rice als aanvoerder, en een 3–1 overwinning tegen Watford FC. Rice maakte die wedstrijd zijn enige doelpunt van het seizoen.[8] Rice miste in het competitieseizoen 2019/20 geen minuut en werd benoemd tot Hammer of the Year.[9]

Rice droeg in het seizoen 2020/21 vaak de aanvoerdersband bij West Ham en was op weg om opnieuw geen minuut van het competitieseizoen te missen, maar eind maart raakte hij voor anderhalf maand geblesseerd. West Ham United eindigde op de zesde plaats, de hoogste klassering van de club in de 21ste eeuw. Daardoor kon Rice op 16 september 2021 zijn debuut in het Europees clubvoetbal maken, in een groepsduel in de UEFA Europa League tegen Dinamo Zagreb. In die wedstrijd boekte West Ham United een 0–2 zege en was Rice trefzeker. Mede dankzij een treffer van Rice in de kwartfinales tegen Olympique Lyonnais behaalde West Ham United de halve finales van de UEFA Europa League. Hierin was Eintracht Frankfurt te sterk. Rice eindigde het seizoen 2021/22 met West Ham United op de zevende plaats en werd verkozen tot Hammer of the Year.[10] Door de UEFA werd hij opgenomen in het Team van het Seizoen in de UEFA Europa League, net als teamgenoot Craig Dawson.[11]

Rice en Arsenal FC traden in het seizoen 2022/23 voor het eerst op in de UEFA Europa Conference League. Dat werd dat jaar het tweede Europese toernooi in de clubhistorie dat West Ham won, na de Europacup II in 1964/65. Na een kwalificatieronde en de poulefase versloegen Rice en zijn teamgenoten in de knock-outfase achtereenvolgens AEK Larnaca, KAA Gent, AZ en in de finale tenslotte ACF Fiorentina. Rice speelde dat toernooi elf van de vijftien speelrondes en vanaf de kwartfinales alles. Door de UEFA werd hij benoemd tot Speler van het Seizoen van de competitie.[12] Ook werd hij samen met Alphonse Aréola, Nayef Aguerd, Lucas Paquetá, Jarrod Bowen en Michail Antonio opgenomen in het Team van het Seizoen.[13] In de Premier League miste Rice dat seizoen één wedstrijd, terwijl de club zich handhaafde. Hij werd bij West Ham United voor het tweede opeenvolgende seizoen benoemd tot Hammer of the Year.[14]

Arsenal FC

[bewerken | brontekst bewerken]

Rice verruilde West Ham United in juli 2023 voor Arsenal FC. Dat betaalde € 117 miljoen voor hem, een bedrag dat door eventuele bonussen nog kon oplopen tot € 126 miljoen. De overgang was daarmee in potentie de duurste binnen de Premier League ooit, 23 maanden nadat Jack Grealish voor € 117,5 miljoen euro van Aston Villa naar Manchester City ging.[15] Hij maakte op 6 augustus 2023 zijn debuut voor Arsenal FC in de strijd om de Community Shield tegen Manchester City. Rice speelde 81 minuten en zag Arsenal FC op penalty's winnen, nadat het na 90 minuten 1–1 stond. Op 3 september 2023 maakte hij in de topper tegen Manchester United in de 96ste minuut bij een 1–1 stand zijn eerste doelpunt voor de club, waarna Arsenal uiteindelijk met 3–1 won. Zijn tweede doelpunt maakte hij op 21 oktober tegen rivaal Chelsea FC. Bij een 2–0 achterstand scoorde hij de aansluitingstreffer nadat doelman Robert Sánchez een lange bal zo in zijn voeten schoot. Doordat hij toen uit positie stond, kon hij niet voorkomen dat Rice van afstand in een leeg goal schoot. Het werd daarna nog 2–2. Arsenal FC deed in Rice's eerste seizoen mee om de landstitel, maar verloor de titelstrijd van Manchester City. Rice werd voor zijn prestaties in het seizoen 2023/24 gerangschikt als nummer 26 om de Ballon d'Or.[16]

Op 8 april 2025 schreef Rice geschiedenis in de kwartfinale van de UEFA Champions League tegen Real Madrid. Hij scoorde tweemaal uit een directe vrije trap en werd daarmee de eerste speler ooit die dat presteerde in een knock-outwedstrijd van het toernooi.[17] Arsenal FC won met 3–0 en Rice werd bekroond tot Speler van de Week in de competitie.[18] Zijn vrije trappen werden breed uitgemeten in de media en benadrukten zijn groei als complete middenvelder sinds zijn komst naar Arsenal FC. Zijn tweede vrije trap werd aan het eind van het kalenderjaar genomineerd voor de FIFA Ferenc Puskás Award, die uiteindelijk gewonnen werd door Santiago Montiel.[19] Arsenal FC werd uiteindelijk in de halve finales van de UEFA Champions League uitgeschakeld door Paris Saint-Germain en eindigde in de Premier League als tweede achter Liverpool FC. Rice werd door de UEFA opgenomen in het Team van het Seizoen in de UEFA Champions League.[20] Voor zijn prestaties in het seizoen 2024/25 eindigde hij als 27ste in de verkiezing om de Ballon d'Or.[21] Ook werd hij binnen Arsenal FC verkozen tot Speler van het Seizoen.[22]

Rice hielp de club in het seizoen 2025/26 aan het winnen van de eerste landstitel in 22 jaar. Ook bereikte de club voor de tweede keer de finale van de UEFA Champions League. Na een 1–1 gelijkspel na een verlenging tegen titelverdediger Paris Saint-Germain benutte Rice zijn poging in de penaltyserie, die desondanks verloren ging. Rice werd genomineerd voor de titel Speler van het Jaar in de Premier League, die uiteindelijk werd gewonnen door Bruno Fernandes.[23] In de UEFA Champions League werd hij net als teamgenoten David Raya en Gabriel Magalhães opgenomen in het Team van het Seizoen van de UEFA.[24]

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
SeizoenClubCompetitie CompetitieBekerContinentaalOverigTotaal
Wed.Dlp. Wed.Dlp. Wed.Dlp. Wed.Dlp. Wed.Dlp.
2016/17West Ham UnitedVlag van Engeland Premier League 1000——10
2017/18 26050——310
2018/19 34240——382
2019/20 38120——401
2020/21 32230——352
2021/22 36141103—505
2022/23 37420111—505
Club totaal204102012140024515
2023/24Arsenal FCVlag van Engeland Premier League 3872010010517
2024/25 35441134—529
2025/26 36460131—555
2026/27 0000000000
Club totaal109151213651015821
Carrière totaal313253225791040336

Bijgewerkt t/m 22 juli 2026.

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Ierland

[bewerken | brontekst bewerken]

Rice werd geboren in Engeland, maar heeft grootouders uit Ierland. Hij kwam uit voor Ierse jeugdelftallen onder 17, onder 19 en onder 21. Rice debuteerde op 23 maart 2018 in het Iers voetbalelftal, tijdens een met 1–0 verloren oefeninterland in en tegen Turkije. Na drie interlands besloot hij in februari 2019 toch voor Engeland uit te willen komen. Dit kon binnen de regels, omdat hij voor Ierland tot op dat moment alleen oefenduels speelde.[25] Voor zijn beslissing zei hij bedreigingen te hebben gekregen.[26]

Interlands van Declan Rice voor Vlag van Ierland Ierland
№DatumWedstrijdUitslagCompetitieGoals
3Als speler bij Vlag van Engeland West Ham United0
123 maart 2018Vlag van Turkije Turkije – Ierland Vlag van Ierland1 – 0Vriendschappelijk
228 mei 2018Vlag van Frankrijk Frankrijk – Ierland Vlag van Ierland2 – 0
32 juni 2018Vlag van Ierland Ierland – Verenigde Staten Vlag van Verenigde Staten2 – 1

Engeland

[bewerken | brontekst bewerken]
Rice namens Engeland op het WK 2022

Rice debuteerde op 22 maart 2019 als Engels international, tijdens een met 5–0 gewonnen EK-kwalificatiewedstrijd thuis tegen Tsjechië. In de 63ste minuut kwam hij binnen de lijnen voor Dele Alli. Drie dagen later stelde Gareth Southgate Rice voor het eerst op in het basiselftal, in de uitwedstrijd tegen Montenegro. In juni 2019 kwam Rice namens Engeland uit in de finaleronde van de UEFA Nations League. In de halve finales verloor Engeland in de verlenging van Nederland. In de wedstrijd om de derde plaats werd Zwitserland na strafschoppen verslagen, maar kwam Rice niet in actie. Op 18 november 2020 scoorde Rice voor het eerst namens Engeland. Hij maakte de openingstreffer bij een 4–0 zege op IJsland in de UEFA Nations League. Op 1 juni 2021 maakte Southgate bekend dat Rice was opgenomen in de Engelse selectie voor het EK 2020.[27] Rice kwam in alle zeven wedstrijden op het eindtoernooi in actie. Engeland verloor de finale na een strafschoppenserie van Italië. Southgate nam Rice ook mee naar het WK 2022 in Qatar. Hierop speelde hij opnieuw alle wedstrijden van de Engelse ploeg, ditmaal tot de kwartfinales, waarin het werd uitgeschakeld door Frankrijk.

Rice werd op 6 juni 2024 door Southgate opgenomen in de Engelse selectie voor het EK 2024 in Duitsland.[28] Engeland bereikte de finale, die het met 2–1 verloor van Spanje. Rice miste op het toernooi geen minuut aan speeltijd. Hij werd op 22 mei 2026 door bondscoach Thomas Tuchel opgenomen in de Engelse selectie voor het WK 2026 in Canada, Mexico en de Verenigde Staten.[29] Hij miste op het toernooi enkel de laatste groepswedstrijd tegen Panama. Engeland werd in de halve finales uitgeschakeld door Argentinië. Engeland won vervolgens de troostfinale van Frankrijk, mede dankzij het openingsdoelpunt van Rice als aanvoerder, en beleefde zo zijn beste tweede beste WK ooit.

Interlands van Declan Rice voor Vlag van Engeland Engeland
№DatumWedstrijdUitslagCompetitieGoals
43Als speler bij Vlag van Engeland West Ham United3
122 maart 2019Vlag van Engeland Engeland – Tsjechië Vlag van Tsjechië5 – 0Kwalificatie EK 2020
225 maart 2019Vlag van Montenegro Montenegro – Engeland Vlag van Engeland1 – 5
36 juni 2019Vlag van Nederland Nederland – Engeland Vlag van Engeland3 – 1 n.v.UEFA Nations League A 2018/19
47 september 2019Vlag van Engeland Engeland – Bulgarije Vlag van Bulgarije4 – 0Kwalificatie EK 2020
510 september 2019Vlag van Engeland Engeland – Kosovo Vlag van Kosovo5 – 3
611 oktober 2019Vlag van Tsjechië Tsjechië – Engeland Vlag van Engeland2 – 1
717 november 2019Vlag van Kosovo Kosovo – Engeland Vlag van Engeland0 – 4
85 september 2020Vlag van IJsland IJsland – Engeland Vlag van Engeland0 – 1UEFA Nations League A 2020/21
98 september 2020Vlag van Denemarken Denemarken – Engeland Vlag van Engeland0 – 0
1011 oktober 2020Vlag van Engeland Engeland – België Vlag van België2 – 1
1114 oktober 2020Vlag van Engeland Engeland – Denemarken Vlag van Denemarken0 – 1
1215 november 2020Vlag van België België – Engeland Vlag van Engeland2 – 0
1318 november 2020Vlag van Engeland Engeland – IJsland Vlag van IJsland4 – 0Goal 20'
1428 maart 2021Vlag van Albanië Albanië – Engeland Vlag van Engeland0 – 2Kwalificatie WK 2022
1531 maart 2021Vlag van Engeland Engeland – Polen Vlag van Polen2 – 1
162 juni 2021Vlag van Engeland Engeland – Oostenrijk Vlag van Oostenrijk1 – 0Vriendschappelijk
176 juni 2021Vlag van Engeland Engeland – Roemenië Vlag van Roemenië1 – 0
1813 juni 2021Vlag van Engeland Engeland – Kroatië Vlag van Kroatië1 – 0EK 2020
1918 juni 2021Vlag van Engeland Engeland – Schotland Vlag van Schotland0 – 0
2022 juni 2021Vlag van Tsjechië Tsjechië – Engeland Vlag van Engeland0 – 1
2129 juni 2021Vlag van Engeland Engeland – Duitsland Vlag van Duitsland2 – 0
223 juli 2021Vlag van Oekraïne Oekraïne – Engeland Vlag van Engeland0 – 4
237 juli 2021Vlag van Engeland Engeland – Denemarken Vlag van Denemarken2 – 1 n.v.
2411 juli 2021Vlag van Italië Italië – Engeland Vlag van Engeland1 – 1 n.v.
(3–2 pen.)
252 september 2021Vlag van Hongarije Hongarije – Engeland Vlag van Engeland0 – 4Kwalificatie WK 2022Goal 87'
268 september 2021Vlag van Polen Polen – Engeland Vlag van Engeland1 – 1
2712 oktober 2021Vlag van Engeland Engeland – Hongarije Vlag van Hongarije1 – 1
2826 maart 2022Vlag van Engeland Engeland – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 1Vriendschappelijk
2929 maart 2022Vlag van Engeland Engeland – Ivoorkust Vlag van Ivoorkust3 – 0
304 juni 2022Vlag van Hongarije Hongarije – Engeland Vlag van Engeland1 – 0UEFA Nations League A 2022/23
317 juni 2022Vlag van Duitsland Duitsland – Engeland Vlag van Engeland1 – 1
3211 juni 2022Vlag van Engeland Engeland – Italië Vlag van Italië0 – 0
3323 september 2022Vlag van Italië Italië – Engeland Vlag van Engeland1 – 0
3426 september 2022Vlag van Engeland Engeland – Duitsland Vlag van Duitsland3 – 3
3521 november 2022Vlag van Engeland Engeland – Iran Vlag van Iran6 – 2WK 2022
3625 november 2022Vlag van Engeland Engeland – Verenigde Staten Vlag van Verenigde Staten0 – 0
3729 november 2022Vlag van Wales Wales – Engeland Vlag van Engeland0 – 3
384 december 2022Vlag van Engeland Engeland – Senegal Vlag van Senegal3 – 0
3910 december 2022Vlag van Engeland Engeland – Frankrijk Vlag van Frankrijk1 – 2
4023 maart 2023Vlag van Italië Italië – Engeland Vlag van Engeland1 – 2Kwalificatie EK 2024Goal 13'
4126 maart 2023Vlag van Engeland Engeland – Oekraïne Vlag van Oekraïne2 – 0
4216 juni 2023Vlag van Malta Malta – Engeland Vlag van Engeland0 – 4
4319 juni 2023Vlag van Engeland Engeland – Noord-Macedonië Vlag van Noord-Macedonië7 – 0
37Als speler bij Vlag van Engeland Arsenal FC5
449 september 2023Vlag van Oekraïne Oekraïne – Engeland Vlag van Engeland1 – 1Kwalificatie EK 2024
4512 september 2023Vlag van Schotland Schotland – Engeland Vlag van Engeland1 – 3Vriendschappelijk
4617 oktober 2023Vlag van Engeland Engeland – Italië Vlag van Italië3 – 1Kwalificatie EK 2024
4717 november 2023Vlag van Engeland Engeland – Malta Vlag van Malta2 – 0
4820 november 2023Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië – Engeland Vlag van Engeland1 – 1
4923 maart 2024Vlag van Engeland Engeland – Brazilië Vlag van Brazilië0 – 1Vriendschappelijk
50 Aanvoerder26 maart 2024Vlag van Engeland Engeland – België Vlag van België2 – 2
517 juni 2024Vlag van Engeland Engeland – IJsland Vlag van IJsland0 – 1
5216 juni 2024Vlag van Servië Servië – Engeland Vlag van Engeland0 – 1EK 2024
5320 juni 2024Vlag van Denemarken Denemarken – Engeland Vlag van Engeland1 – 1
5425 juni 2024Vlag van Engeland Engeland – Slovenië Vlag van Slovenië0 – 0
5530 juni 2024Vlag van Engeland Engeland – Slowakije Vlag van Slowakije2 – 1 n.v.
566 juli 2024Vlag van Engeland Engeland – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 1 n.v.
(5–3 pen.)
5710 juli 2024Vlag van Nederland Nederland – Engeland Vlag van Engeland1 – 2
5814 juli 2024Vlag van Spanje Spanje – Engeland Vlag van Engeland2 – 1
597 september 2024Vlag van Ierland Ierland – Engeland Vlag van Engeland0 – 2UEFA Nations League B 2024/25Goal 11'
6010 september 2024Vlag van Engeland Engeland – Finland Vlag van Finland2 – 0
6110 oktober 2024Vlag van Engeland Engeland – Griekenland Vlag van Griekenland1 – 2
6213 oktober 2024Vlag van Finland Finland – Engeland Vlag van Engeland1 – 2Goal 84'
6321 maart 2025Vlag van Engeland Engeland – Albanië Vlag van Albanië2 – 0Kwalificatie WK 2026
6424 maart 2025Vlag van Engeland Engeland – Letland Vlag van Letland1 – 0
657 juni 2025Vlag van Andorra Andorra – Engeland Vlag van Engeland0 – 1
6610 juni 2025Vlag van Engeland Engeland – Senegal Vlag van Senegal1 – 3Vriendschappelijk
676 september 2025Vlag van Engeland Engeland – Andorra Vlag van Andorra2 – 0Kwalificatie WK 2026Goal 67'
689 september 2025Vlag van Servië Servië – Engeland Vlag van Engeland0 – 5
69 Aanvoerder9 oktober 2025Vlag van Engeland Engeland – Wales Vlag van Wales3 – 0Vriendschappelijk
7014 oktober 2025Vlag van Letland Letland – Engeland Vlag van Engeland0 – 5Kwalificatie WK 2026
7113 november 2025Vlag van Engeland Engeland – Servië Vlag van Servië2 – 0
7216 november 2025Vlag van Albanië Albanië – Engeland Vlag van Engeland0 – 2
7310 juni 2026Vlag van Engeland Engeland – Costa Rica Vlag van Costa Rica3 – 0VriendschappelijkGoal 9'
7417 juni 2026Vlag van Engeland Engeland – Kroatië Vlag van Kroatië4 – 2WK 2026
7523 juni 2026Vlag van Engeland Engeland – Ghana Vlag van Ghana0 – 0
761 juli 2026Vlag van Engeland Engeland – Congo-Kinshasa Vlag van Congo-Kinshasa2 – 1
776 juli 2026Vlag van Mexico Mexico – Engeland Vlag van Engeland2 – 3
7811 juli 2026Vlag van Noorwegen Noorwegen – Engeland Vlag van Engeland1 – 2 n.v.
7915 juli 2026Vlag van Engeland Engeland – Argentinië Vlag van Argentinië1 – 2
8018 juli 2026Vlag van Frankrijk Frankrijk – Engeland Vlag van Engeland4 – 6Goal 3'

Bijgewerkt t/m 22 juli 2026.

Erelijst

[bewerken | brontekst bewerken]
Vlag van Engeland West Ham United
Vlag van Engeland Arsenal FC
Persoonlijk

Zie ook

[bewerken | brontekst bewerken]
Commons heeft media­bestanden in de categorie Declan Rice.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Declan_Rice&oldid=71630309"