Declan Rice

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Declan Rice
Rice namens West Ham United bij een warming-up in september 2021.
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 14 januari 1999
Geboorteplaats Londen, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 185 cm
Been Rechts
Positie verdediger, verdedigende middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Engeland West Ham United
Rugnummer 41
Contract tot 30 juni 2024 (optie +1 jaar)
Jeugd
–2014
2014–2017
Vlag van Engeland Chelsea
Vlag van Engeland West Ham United
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2017– Vlag van Engeland West Ham United 162(6)
Interlands **
2015–2016
2016–2017
2017–2018
2018
2019–
Vlag van Ierland Ierland –17
Vlag van Ierland Ierland –19
Vlag van Ierland Ierland –21
Vlag van Ierland Ierland
Vlag van Engeland Engeland
5(2)
6(0)
5(0)
3(0)
29(2)

* Bijgewerkt op 19 april 2022
** Bijgewerkt op 19 april 2022
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Declan Rice (Londen, 14 januari 1999) is een Engels-Iers voetballer die doorgaans als verdedigende middenvelder of verdediger speelt. Hij stroomde in 2017 door vanuit de jeugd van West Ham United. Rice debuteerde in 2018 in het Iers voetbalelftal, maar werd een jaar later international van Engeland, waarmee hij in 2021 de finale van het EK 2020 behaalde.

Clubcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Rice speelde in de jeugdopleiding van Chelsea FC, maar verruilde die in juli 2014 voor die van West Ham United, waarvoor hij in december 2015 op 16-jarige leeftijd zijn eerste profcontract ondertekende.[1] Aan het eind van het seizoen 2016/17 zat Rice al enkele malen op de reservebank van het eerste elftal en hij debuteerde op 21 mei 2017, op de laatste speeldag van het seizoen, in het eerste elftal van de club. Hij viel die dag in de blessuretijd in voor Edimilson Fernandes tijdens een met 1–2 gewonnen wedstrijd in de Premier League, uit bij Burnley. In de tweede competitiewedstrijd van het daaropvolgende seizoen, tegen Southampton FC in augustus 2017, maakte Rice zijn basisdebuut. Vier dagen later speelde hij voor een eerste keer een volledige wedstrijd, in het met 0–2 gewonnen League Cup-duel tegen Cheltenham Town. Tegen Manchester City op 3 december 2017 gebeurde dat voor het eerst in de Premier League. In de tweede seizoenshelft van het seizoen 2017/18 groeide Rice uit tot een basisspeler. Aan het eind van het seizoen eindigde hij als tweede bij de verkiezing van Hammer of the Year, achter Marko Arnautović.[2]

Waar Rice gedurende het seizoen 2017/18 nog als centrale verdediger werd opgesteld, werd de defensieve middenvelder zijn voornaamste rol vanaf het seizoen 2018/19. In december 2018 ondertekende Rice een nieuw contract bij West Ham United, dat verliep tot medio 2024 met een optie voor nog een jaar.[3] Op 12 januari 2019 maakte hij zijn eerste doelpunt in het profvoetbal. Het was het enige doelpunt in het Premier League-thuisduel met Arsenal FC.[4] Aan het eind van het seizoen werd Rice genomineerd voor de PFA Young Player of the Year Award, uiteindelijk gewonnen door Raheem Sterling.[5] Binnen West Ham United eindigde Rice voor een tweede achtereenvolgend jaar als tweede bij de verkiezing voor de Hammer of the Year, ditmaal achter Łukasz Fabiański. Rice won op dezelfde avond de prijzen Young Hammer of the Year, Players' Player of the Year en Best Individual Performance voor zijn wedstrijd tegen Arsenal in januari 2019.[6] Tijdens een met 1–2 verloren competitieduel tegen Leicester City in december 2019 droeg Rice voor het eerst de aanvoerdersband, bij afwezigheid van Mark Noble.[7] Het Premier League-seizoen 2019/20 lag drie maanden stil in verband met de coronacrisis toen West Ham United nog in degradatiezorgen zat. Na de onderbreking wist West Ham United zich te handhaven, onder andere na een 3–2 zege op Chelsea FC, met Rice als aanvoerder, en een 3–1 overwinning tegen Watford FC, waarbij Rice zijn enige doelpunt van het seizoen maakte.[8] In het competitieseizoen 2019/20 miste Rice geen minuut en werd hij benoemd tot Hammer of the Year.[9]

In het seizoen 2020/21 droeg Rice vaak de aanvoerdersband en was hij op weg opnieuw geen minuut van het competitieseizoen te missen, maar eind maart raakte hij voor anderhalf maand geblesseerd. West Ham United eindigde op de zesde plaats, de hoogste klassering van de club in de 21ste eeuw. Daardoor kon Rice op 16 september 2021 zijn Europees debuut maken, in het Europa League-groepsduel tegen Dinamo Zagreb. In die wedstrijd boekte West Ham United een 0–2 zege en was Rice trefzeker. Mede dankzij een treffer van Rice in de kwartfinales tegen Olympique Lyonnais behaalde West Ham United de halve finales van de Europa League.

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2016/17 West Ham United Vlag van Engeland Premier League 1 0 0 0 0 0 1 0
2017/18 26 0 5 0 31 0
2018/19 34 2 4 0 38 2
2019/20 38 1 2 0 40 1
2020/21 32 2 3 0 35 2
2021/22 31 1 4 1 8 3 43 5
Carrière totaal 162 6 18 1 8 3 188 10

Bijgewerkt t/m 19 april 2022.[10]

Interlandcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Rice werd geboren in Engeland, maar heeft grootouders uit Ierland. Hij kwam uit voor zowel Ierland –17, Ierland –19 als Ierland –21. Rice debuteerde op 23 maart 2018 in het Iers voetbalelftal, tijdens een met 1–0 verloren oefeninterland in en tegen Turkije. Na drie interlands besloot hij in februari 2019 toch voor Engeland uit te willen komen. Dit kon binnen de regels, omdat hij voor Ierland tot op dat moment alleen oefenduels speelde.[11]

Interlands van Declan Rice voor Vlag van Ierland Ierland
Bijgewerkt op 19 april 2022.
No. Datum Wedstrijd Uitslag Competitie Goals
3 Als speler bij Vlag van Engeland West Ham United 0
1. 23 maart 2018 Vlag van Turkije TurkijeIerland Vlag van Ierland 1 – 0 Vriendschappelijk
2. 28 mei 2018 Vlag van Frankrijk FrankrijkIerland Vlag van Ierland 2 – 0
3. 2 juni 2018 Vlag van Ierland IerlandVerenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten 2 – 1

Rice debuteerde op 22 maart 2019 als Engels international, tijdens een met 5–0 gewonnen kwalificatiewedstrijd voor het EK 2020 thuis tegen Tsjechië. In de 63ste minuut kwam hij binnen de lijnen voor Dele Alli. Drie dagen later stelde Gareth Southgate Rice voor het eerst op in het basiselftal, in de uitwedstrijd tegen Montenegro. In juni 2019 kwam Rice namens Engeland uit in de finaleronde van de Nations League. In de halve finales verloor Engeland in de verlenging van Nederland. In de wedstrijd om de derde plaats werd Zwitserland na strafschoppen verslagen, maar kwam Rice niet in actie. Op 18 november 2020 scoorde Rice voor het eerst namens Engeland; de openingstreffer bij een 4–0 zege op IJsland in de Nations League. Op 1 juni 2021 maakte Southgate bekend dat Rice was opgenomen in de Engelse selectie voor het EK 2020.[12] Rice kwam in alle zeven wedstrijden op het eindtoernooi in actie. Engeland verloor de finale na een strafschoppenserie van Italië.

Interlands van Declan Rice voor Vlag van Engeland Engeland
Bijgewerkt op 19 april 2022.
No. Datum Wedstrijd Uitslag Competitie Goals
29 Als speler bij Vlag van Engeland West Ham United 2
1. 22 maart 2019 Vlag van Engeland EngelandTsjechië Vlag van Tsjechië 5 – 0 Kwalificatie EK 2020
2. 25 maart 2019 Vlag van Montenegro MontenegroEngeland Vlag van Engeland 1 – 5
3. 6 juni 2019 Vlag van Nederland NederlandEngeland Vlag van Engeland 3 – 1 n.v. Nations League 2018/19
4. 7 september 2019 Vlag van Engeland EngelandBulgarije Vlag van Bulgarije 4 – 0 Kwalificatie EK 2020
5. 10 september 2019 Vlag van Engeland EngelandKosovo Vlag van Kosovo 5 – 3
6. 11 oktober 2019 Vlag van Tsjechië TsjechiëEngeland Vlag van Engeland 2 – 1
7. 17 november 2019 Vlag van Kosovo KosovoEngeland Vlag van Engeland 0 – 4
8. 5 september 2020 Vlag van IJsland IJslandEngeland Vlag van Engeland 0 – 1 Nations League 2020/21
9. 8 september 2020 Vlag van Denemarken DenemarkenEngeland Vlag van Engeland 0 – 0
10. 11 oktober 2020 Vlag van Engeland EngelandBelgië Vlag van België 2 – 1
11. 14 oktober 2020 Vlag van Engeland EngelandDenemarken Vlag van Denemarken 0 – 1
12. 15 november 2020 Vlag van België BelgiëEngeland Vlag van Engeland 2 – 0
13. 18 november 2020 Vlag van Engeland EngelandIJsland Vlag van IJsland 4 – 0 Goal 20'
14. 28 maart 2021 Vlag van Albanië AlbaniëEngeland Vlag van Engeland 0 – 2 Kwalificatie WK 2022
15. 31 maart 2021 Vlag van Engeland EngelandPolen Vlag van Polen 2 – 1
16. 2 juni 2021 Vlag van Engeland EngelandOostenrijk Vlag van Oostenrijk 1 – 0 Vriendschappelijk
17. 6 juni 2021 Vlag van Engeland EngelandRoemenië Vlag van Roemenië 1 – 0
18. 13 juni 2021 Vlag van Engeland EngelandKroatië Vlag van Kroatië 1 – 0 EK 2020
19. 18 juni 2021 Vlag van Engeland EngelandSchotland Vlag van Schotland 0 – 0
20. 22 juni 2021 Vlag van Tsjechië TsjechiëEngeland Vlag van Engeland 0 – 1
21. 29 juni 2021 Vlag van Engeland EngelandDuitsland Vlag van Duitsland 2 – 0
22. 3 juli 2021 Vlag van Oekraïne OekraïneEngeland Vlag van Engeland 0 – 4
23. 7 juli 2021 Vlag van Engeland EngelandDenemarken Vlag van Denemarken 2 – 1 n.v.
24. 11 juli 2021 Vlag van Italië ItaliëEngeland Vlag van Engeland 1 – 1 n.v.
(3 – 2 n.s.)
25. 2 september 2021 Vlag van Hongarije HongarijeEngeland Vlag van Engeland 0 – 4 Kwalificatie WK 2022 Goal 87'
26. 8 september 2021 Vlag van Polen PolenEngeland Vlag van Engeland 1 – 1
27. 12 oktober 2021 Vlag van Engeland EngelandHongarije Vlag van Hongarije 1 – 1
28. 26 maart 2022 Vlag van Engeland EngelandZwitserland Vlag van Zwitserland 2 – 1 Vriendschappelijk
29. 29 maart 2022 Vlag van Engeland EngelandIvoorkust Vlag van Ivoorkust 3 – 0

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]