Democratische Partij (Verenigde Staten)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Democratische Partij
Democratic Party
US Democratic Party Logo.svg
Personen
Partijvoorzitter Donna Brazile
President Barack Obama
Vicepresident Joe Biden
Fractieleider Senaat Harry Reid
Fractieleider Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi
Mandaten
Senaat
Huis van Afgevaardigden
Geschiedenis
Opgericht 20 augustus 1828
Algemene gegevens
Actief in Verenigde Staten
Aantal leden 41,3 miljoen
Richting Centrum-Links
Ideologie Modern liberalisme
Progressief liberalisme
Progressivisme
Kleuren      Blauw
Internationale organisatie Progressieve Alliantie
Website www.democrats.org
Portaal  Portaalicoon   Politiek

De Democratische Partij (Engels: Democratic Party), is een van de twee belangrijkste politieke partijen in de Verenigde Staten. De andere is de Republikeinse Partij. De Democratische Partij werd in 1792 opgericht. In de 20e eeuw bracht de partij presidenten zoals Woodrow Wilson, Franklin D. Roosevelt, John F. Kennedy, Jimmy Carter en Bill Clinton voort.

Op 4 november 2008 werd de kandidaat van de Democratische Partij, senator Barack Obama, tot president gekozen.

De mascotte van de partij is traditioneel de ezel.

Geschiedenis[bewerken]

Andrew Jackson, president van de Verenigde Staten van 1829 tot 1837.
Martin Van Buren, president van de Verenigde Staten van 1837 tot 1841.

In 1792 werd door Thomas Jefferson de Democratische Republikeinse partij opgericht, omdat er in het Amerikaans Congres een tweesplitsing was ontstaan van voor- en tegenstanders van opname van de Bill of Rights in de Amerikaanse grondwet. Thomas Jefferson en zijn nieuwe partij wilden de grondwet niet ratificeren zonder de rechten van de burger te omschrijven. Uiteindelijk is de Bill of Rights als toevoeging aan de grondwet aangenomen.

De partij regeerde tot 1820. In de periode daarna scheidde de Whig Partij zich af en werd de partij hernoemd tot de Democratische Partij. De huidige Democratische Partij werd opgericht in 1828. Tussen 1833 en 1856 bestond de oppositie hoofdzakelijk uit de Whig Partij. Vanaf 1856 kwam de belangrijkste oppositie van de Republikeinse Partij.

De machtsbasis van de Democratische Partij lag in het zuiden, en na de Burgeroorlog was zij decennialang tot de oppositie veroordeeld. Vanaf 1850 verplaatste de Democratische Partij zich in het politieke spectrum van centrum-rechts naar centrum-links. De Republikeinen verschoven in die periode van centrum-links naar centrum-rechts. Er wordt daarom ook wel gezegd dat beide partijen "van kant zijn gewisseld" tijdens hun bestaan. De oorzaak is gelegen in het feit dat Amerikaanse partijen en de Democratische Partij in het bijzonder, vele malen fractioneler zijn dan de meeste partijen in de rest van de wereld en vele zogenaamde caucussen bevatten, die van uiterst links tot rechts lopen in het politieke spectrum.

In 1913 kwamen de Democraten na lange tijd weer aan de macht in Washington met de verkiezing van Woodrow Wilson en tijdens het bewind van Franklin Delano Roosevelt hebben ze lange tijd geregeerd en verplaatste de machtsbasis zich naar de kustgebieden en de steden. Dat leidde tot spanningen met de zeer conservatieve achterban van de Democratische Partij in het zuiden. In 1948 was de Democratische gouverneur van South-Carolina Strom Thurmond presidentskandidaat voor de "States Rights Democratic Party", beter bekend als de Dixiecrats, een afscheiding van de Democratische Partij die actief raciale segregatie voorstond naar het voorbeeld van de Nasionale Party in Zuid-Afrika. Thurmond wist de staten Louisiana, Mississippi, Alabama en South Carolina achter zich te krijgen. De Democratische president Harry Truman werd door deze afsplitsing slechts op het nippertje herkozen.

De volgende periode werd gekenmerkt door een opkomende burgerrechtenbeweging en het einde van de segregatie. Met name het door Yarborough ontwikkelde sociale beleid onder John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson heeft bijgedragen aan een meer sociale en open samenleving. Aan het eind van de 20e eeuw heeft de partij nog twee presidenten mogen leveren. De Democratische Partij verloor haar Zuidelijke Democratische achterban en voer een meer openlijk progressieve koers.

Partijleiders[bewerken]

Binnen de Democratische Partij zijn de partijleiders in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat de boegbeelden van de partij.

De partijleider in het Huis van Afgevaardigden is altijd de Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden wanneer de Democratische Partij de grootste partij is. Wanneer dat het geval is neemt vaak de secondant van de partijleider de functie van fractieleider over. Wanneer de Democratische Partij niet de grootste partij is dient de partijleider zelf als fractieleider.

Nancy Pelosi, partijleider in het Huis van Afgevaardigden sinds 2003.
Chuck Schumer, partijleider in de Senaat vanaf 2017.

Fracties[bewerken]

Gezien de omvang van de partij en het feit dat de VS een de facto tweepartijenstelsel kent is het niet verwonderlijk dat de Democratische Partij geen ideologische eenheid vormt. De partij is verdeeld in diverse fracties, variërend van sociaal-liberaal tot conservatief. De laatste decennia wordt de partij gedomineerd door centrum- en sociaal-liberaalgerichte politici. In de Verenigde Staten wordt de Democratische Partij veelal aangeduid als Liberal Democrats (Liberale Democraten). Naast de Liberal Democrats zijn er ook Progressive Democrats (Progressieve Democraten) die zich aan de linkerkant van het politieke spectrum bevinden. De Democratische Partij kent echter ook facties die politiek meer in het midden of rechts van het midden staan. De groep die zich ziet als centrum-rechts worden Conservative Democrats (Conservatieve Democraten) genoemd.

De Democratische Partij kent de volgende facties:

Woodrow Wilson, president van de Verenigde Staten van 1913 tot 1921.

Centrum[bewerken]

New Democrats[bewerken]

New Democrats (Nederlands: Nieuwe Democraten ook wel de Moderate Democrats Nederlands: Gematigde Democraten genoemd). Zij zijn over het algemeen voorstander van een sterk leger, vóór de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en vóór meer sociale voorzieningen en een goed ondernemingsklimaat. Enkele prominenten New Democrats zijn:

Franklin Delano Roosevelt, president van de Verenigde Staten van 1933 tot 1945.

Liberal Democrats[bewerken]

Liberal Democrats (Nederlands: Liberale Democraten). Zij staan iets rechts van de Progressive Democrats. Zij zijn tegenstander van een oorlogszuchtige buitenlandse politiek en vrije handel. Enkele prominenten Liberal Democrats zijn:

John F. Kennedy, president van de Verenigde Staten van 1961 tot 1963.

Centrum-Links[bewerken]

Progressive Democrats[bewerken]

Progressive Democrats (Nederlands: Progressieve Democraten). Zij zijn niet direct huiverig voor het ingrijpen van de staat op het economisch leven. Daarnaast zijn ze voorstander van het recht op abortus, rechten voor homoseksuelen (geregistreerd partnerschap) en het tegengaan van het racisme in de Verenigde Staten. De Progressive Democrats worden gesteund door de vakbonden. Enkele prominenten Progressive Democrats zijn:

Centrum-Rechts[bewerken]

Conservative Democrats[bewerken]

Conservative Democrats (Nederlands: Conservatieve Democraten). Zij vormen een kleine factie binnen de Democratische Partij en hebben vooral aanhang in de zuidelijke staten. Zij beschouwen zich als de oorspronkelijke Democraten (tegenstanders van de eerste Republikeinse president Abraham Lincoln). Traditioneel gezien zijn de "zuidelijke" Democraten altijd voorstander geweest van segregatie, maar dat zijn ze thans niet meer. Daarnaast zijn ze fiscaal en sociaal conservatief en tegen abortus, het homohuwelijk en stamcelonderzoek en voorstander van de doodstraf en het protectionisme. Een aantal Conservative Democrats is verwant aan de Democrats for Life. De invloed van de Conservative Democrats binnen de Democratische Partij neemt toe. Alle leidende Conservative Democrats in het Amerikaans Congres zijn afkomstig uit de zuidelijke staten. Enkele prominenten Conservative Democrats zijn:

Bill Clinton, president van de Verenigde Staten van 1993 tot 2001.

Libertarian Democrats[bewerken]

Libertarian Democrats (Nederlands: Libertaire Democraten). Zij zijn tegenstanders van staatsinvloed en militair interventionisme en voorstanders van het recht op het dragen van een vuurwapen en een strikte scheiding van Kerk en staat. Hun tegenhangers binnen de Republikeinse Partij zijn veel invloedrijker. Enkele prominenten Libertarian Democrats zijn:

Barack Obama, president van de Verenigde Staten van 2009 tot 2017.

Democratische presidenten[bewerken]

1 Andrew Johnson was een Democraat maar werd als running mate van de Republikeinse presidentskandidaat Abraham Lincoln in 1864 vicepresident onder de noemer van de Nationale Uniepartij.
† Overleed tijdens termijn

Joe Biden, vicepresident van de Verenigde Staten van 2009 tot 2017.

Democratische vicepresidenten[bewerken]

† Overleed tijdens termijn

Externe links[bewerken]