Democratische Partij (Verenigde Staten)
Democratische Partij
Democratic Party | ||||
| Personen | ||||
| Voorzitter DNC | Tom Perez | |||
| Ondervoorzitter DNC | Keith Ellison | |||
| Partijleider in de Senaat | Chuck Schumer | |||
| Partijleider in het Huis van Afgevaardigden | Nancy Pelosi | |||
| Mandaten | ||||
| Senaat | ![]() | |||
| Huis van Afgevaardigden | ![]() | |||
| Geschiedenis | ||||
| Opgericht | 1828 | |||
| Algemene gegevens | ||||
| Actief in | Verenigde Staten | |||
| Richting | Centrum Centrum-Links[bron?] | |||
| Ideologie | Modern liberalisme Progressief liberalisme Progressivisme | |||
| Kleuren | Blauw | |||
| Internationale organisatie | Progressieve Alliantie | |||
| Website | (en) democrats.org | |||
| ||||
De Democratische Partij (Engels: Democratic Party), is een van de twee belangrijkste politieke partijen in de Verenigde Staten. De andere is de Republikeinse Partij. De Democratische Partij werd in 1828 opgericht. In de 20e eeuw bracht de partij presidenten zoals Woodrow Wilson, Franklin Delano Roosevelt, John F. Kennedy, Jimmy Carter, Bill Clinton voort. In de 21e eeuw werd Barack Obama president.
De mascotte van de partij is traditioneel de ezel.
Inhoud
Geschiedenis[bewerken]
In 1792 werd door Thomas Jefferson de Democratische Republikeinse partij opgericht, omdat er in het Amerikaans Congres een tweesplitsing was ontstaan van voor- en tegenstanders van opname van de Bill of Rights in de Amerikaanse grondwet. Thomas Jefferson en zijn nieuwe partij wilden de grondwet niet ratificeren zonder de rechten van de burger te omschrijven. Uiteindelijk is de Bill of Rights als toevoeging aan de grondwet aangenomen.
De partij regeerde tot 1820. In de periode daarna scheidde de Whig Partij zich af en werd de partij hernoemd tot de Democratische Partij. De huidige Democratische Partij werd opgericht in 1828. Tussen 1833 en 1856 bestond de oppositie hoofdzakelijk uit de Whig Partij. Vanaf 1856 kwam de belangrijkste oppositie van de Republikeinse Partij.
De machtsbasis van de Democratische Partij lag in het zuiden, en na de Burgeroorlog was zij decennialang tot de oppositie veroordeeld. Vanaf 1850 verplaatste de Democratische Partij zich in het politieke spectrum van centrum-rechts naar centrum-links. De Republikeinen verschoven in die periode van centrum-links naar centrum-rechts. Er wordt daarom ook wel gezegd dat beide partijen "van kant zijn gewisseld" tijdens hun bestaan. De oorzaak is gelegen in het feit dat Amerikaanse partijen en de Democratische Partij in het bijzonder, vele malen fractioneler zijn dan de meeste partijen in de rest van de wereld en vele zogenaamde caucussen bevatten, die van uiterst links tot rechts lopen in het politieke spectrum.
In 1913 kwamen de Democraten na lange tijd weer aan de macht in Washington met de verkiezing van Woodrow Wilson en tijdens het bewind van Franklin Delano Roosevelt hebben ze lange tijd geregeerd en verplaatste de machtsbasis zich naar de kustgebieden en de steden. Dat leidde tot spanningen met de zeer conservatieve achterban van de Democratische Partij in het zuiden. In 1948 was de Democratische gouverneur van South-Carolina Strom Thurmond presidentskandidaat voor de "States Rights Democratic Party", beter bekend als de Dixiecrats, een afscheiding van de Democratische Partij die actief raciale segregatie voorstond naar het voorbeeld van de Nasionale Party in Zuid-Afrika. Thurmond wist de staten Louisiana, Mississippi, Alabama en South Carolina achter zich te krijgen. De Democratische president Harry Truman werd door deze afsplitsing slechts op het nippertje herkozen.
De volgende periode werd gekenmerkt door een opkomende Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging en het einde van de segregatie. Met name het door Yarborough ontwikkelde sociale beleid onder John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson heeft bijgedragen aan een meer sociale en open samenleving. Aan het eind van de 20e eeuw heeft de partij nog twee presidenten mogen leveren. De Democratische Partij verloor haar Zuidelijke Democratische achterban en voer een meer openlijk progressieve koers.
Partijleiders[bewerken]
Binnen de Democratische Partij zijn de partijleiders in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat de boegbeelden van de partij.
Indien de Democratische Partij de meeste zetels in het Huis van Afgevaardigden heeft dient de partijleider altijd als de Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. De secondant van de partijleider neemt dan de functie van fractieleider over. Indien de Republikeinse Partij de meeste zetels heeft dient de partijleider zelf als fractieleider.
- Partijleiders in het Huis van Afgevaardigden:
- John Nance Garner: 4 maart 1929 – 4 maart 1933
- Henry Rainey: 4 maart 1933 – 19 augustus 1934
- Jo Byrns: 19 augustus 1934 – 4 juni 1936
- William Bankhead: 4 juni 1936 – 15 september 1940
- Sam Rayburn: 15 september 1940 – 16 november 1961
- John McCormack: 16 november 1961 – 3 januari 1971
- Carl Albert: 3 januari 1971 – 3 januari 1977
- Tip O'Neill: 3 januari 1977 – 3 januari 1987
- Jim Wright: 3 januari 1987 – 6 juni 1989
- Tom Foley: 6 juni 1989 – 3 januari 1995
- Dick Gephardt: 3 januari 1995 – 3 januari 2003
- Nancy Pelosi: 3 januari 2003 – heden
De volgende personen diende als de fractieleiders in het Huis van Afgevaardigden op de momenten dat de partijleider zelf de functie van Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden bekleedde.
- Fractieleiders in het Huis van Afgevaardigden:
- Carl Albert: 10 januari 1962 – 3 januari 1971
- Hale Boggs: 3 januari 1971 – 3 januari 1973
- Tip O'Neill: 3 januari 1973 – 3 januari 1987
- Jim Wright: 3 januari 1977 – 3 januari 1987
- Tom Foley: 3 januari 1987 – 6 juni 1989
- Dick Gephardt: 6 juni 1989 – 3 januari 1995
- Steny Hoyer: 3 januari 2007 – 3 januari 2011
In de Senaat dient de partijleider altijd ook als fractieleider. Indien de Democratische Partij de meeste zetels in de Senaat heeft wordt de langstzittende Senator benoemd als President pro tempore van de Senaat.
- Partijleiders in de Senaat:
- Hamilton Lewis: 4 maart 1913 – 4 maart 1919
- Oscar Underwood: 4 maart 1919 – 4 maart 1923
- Joseph Robinson: 4 maart 1923 – 22 juli 1937
- Alben Barkley: 22 juli 1937 – 3 januari 1949
- Scott Lucas: 3 januari 1949 – 3 januari 1951
- Ernest McFarland: 3 januari 1951 – 3 januari 1953
- Lyndon B. Johnson: 3 januari 1953 – 3 januari 1961
- Mike Mansfield: 3 januari 1961 – 3 januari 1977
- Robert Byrd: 3 januari 1977 – 3 januari 1989
- George Mitchell: 3 januari 1989 – 3 januari 1995
- Tom Daschle: 3 januari 1995 – 3 januari 2005
- Harry Reid: 3 januari 2005 – 3 januari 2017
- Chuck Schumer: 3 januari 2017 – heden
Fracties[bewerken]
Gezien de omvang van de partij en het feit dat de VS een de facto tweepartijenstelsel kent is het niet verwonderlijk dat de Democratische Partij geen ideologische eenheid vormt. De partij is verdeeld in diverse fracties, variërend van sociaal-liberaal tot conservatief. De laatste decennia wordt de partij gedomineerd door centrum- en sociaal-liberaalgerichte politici. In de Verenigde Staten wordt de Democratische Partij veelal aangeduid als Liberal Democrats (Liberale Democraten). Naast de Liberal Democrats zijn er ook Progressive Democrats (Progressieve Democraten) die zich aan de linkerkant van het politieke spectrum bevinden. De Democratische Partij kent echter ook fracties die politiek meer in het midden of rechts van het midden staan. De groep die zich ziet als centrum-rechts worden Conservative Democrats (Conservatieve Democraten) genoemd.
De Democratische Partij kent de volgende facties:
Centrum[bewerken]
New Democrats[bewerken]
New Democrats (Nederlands: Nieuwe Democraten ook wel de Moderate Democrats Nederlands: Gematigde Democraten genoemd). Zij zijn over het algemeen voorstander van een sterk leger, vóór de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en vóór meer sociale voorzieningen en een goed ondernemingsklimaat. Enkele prominenten New Democrats zijn:
- Bill Clinton
- Hillary Clinton
- John Kerry
- Al Gore
- Joe Biden
- Tim Kaine
- Dianne Feinstein
- Chuck Schumer
- Terry McAuliffe
- Kamala Harris
- Janet Napolitano
- Bill Nelson
- Evan Bayh
- Rahm Emanuel
- Dick Durbin
- Ken Salazar
- Tom Vilsack
- Richard Blumenthal
- Joe Lieberman
- Julian Castro
- Daniel Inouye
Liberal Democrats[bewerken]
Liberal Democrats (Nederlands: Liberale Democraten). Zij staan iets rechts van de Progressive Democrats. Zij zijn tegenstander van een oorlogszuchtige buitenlandse politiek en vrije handel. Enkele prominenten Liberal Democrats zijn:
- Barack Obama
- Nancy Pelosi
- Dick Durbin
- Andrew Cuomo
- Dan Malloy
- Patrick Leahy
- Walter Mondale
- Michael Dukakis
- Chris Van Hollen
- Michael Bennet
- Tom Perez
- Eric Holder
- Barbara Boxer
- Martin O'Malley
- Kirsten Gillibrand
- Mark Dayton
- Jeanne Shaheen
- Amy Klobuchar
- John Hickenlooper
- Joseph Patrick Kennedy III
Centrum-Links[bewerken]
Progressive Democrats[bewerken]
Progressive Democrats (Nederlands: Progressieve Democraten). Zij zijn niet direct huiverig voor het ingrijpen van de staat op het economisch leven. Daarnaast zijn ze voorstander van het recht op abortus, rechten voor homoseksuelen (geregistreerd partnerschap) en het tegengaan van het racisme in de Verenigde Staten. De Progressive Democrats worden gesteund door de vakbonden. Enkele prominenten Progressive Democrats zijn:
- Ted Kennedy
- Elizabeth Warren
- Howard Dean
- Chris Murphy
- Paul Tsongas
- Al Franken
- Dennis Kucinich
- Tom Wolf
- Kate Brown
- Bill de Blasio
- Jesse Jackson
- Al Sharpton
- Joseph Patrick Kennedy III
Centrum-Rechts[bewerken]
Conservative Democrats[bewerken]
Conservative Democrats (Nederlands: Conservatieve Democraten). Zij vormen een kleine factie binnen de Democratische Partij en hebben vooral aanhang in de zuidelijke staten. Zij beschouwen zich als de oorspronkelijke Democraten (tegenstanders van de eerste Republikeinse president Abraham Lincoln). Traditioneel gezien zijn de "zuidelijke" Democraten altijd voorstander geweest van segregatie, maar dat zijn ze thans niet meer. Daarnaast zijn ze fiscaal en sociaal conservatief en tegen abortus, het homohuwelijk en stamcelonderzoek en voorstander van de doodstraf en het protectionisme. Een aantal Conservative Democrats is verwant aan de Democrats for Life. De invloed van de Conservative Democrats binnen de Democratische Partij neemt toe. Alle leidende Conservative Democrats in het Amerikaans Congres zijn afkomstig uit de zuidelijke staten. Enkele prominenten Conservative Democrats zijn:
- Jimmy Carter
- Harry Reid
- Blanche Lincoln
- Jim Webb
- Mark Warner
- Robert Byrd
- Roy Cooper
- Mark Pryor
- John Bel Edwards
- Steve Bullock
- Mary Landrieu
- Joe Manchin
- Claire McCaskill
- Michael Bennet
- Tom Carper
- Jeanne Shaheen
- Jay Nixon
- Jon Tester
- John Edwards
- Gabrielle Giffords
Libertarian Democrats[bewerken]
Libertarian Democrats (Nederlands: Libertaire Democraten). Zij zijn tegenstanders van staatsinvloed en militair interventionisme en voorstanders van het recht op het dragen van een vuurwapen en een strikte scheiding van Kerk en staat. Hun tegenhangers binnen de Republikeinse Partij zijn veel invloedrijker. Enkele prominenten Libertarian Democrats zijn:
- Jerry Brown
- Cory Booker
- Bill Richardson
- Deval Patrick
- Lincoln Chafee
- Russ Feingold
- Mike Gravel
- Leon Panetta
- Brian Schweitzer
- Ron Wyden
Democratische presidenten[bewerken]
- 7 Andrew Jackson (1829–1837)
- 8 Martin Van Buren (1837–1841)
- 11 James Polk (1845–1849)
- 14 Franklin Pierce (1853–1857)
- 15 James Buchanan (1857–1861)
- 17 Andrew Johnson (1865–1869) 1
- 22/24 Grover Cleveland (1885–1889, 1893–1897)
- 28 Woodrow Wilson (1913–1921)
- 32 Franklin Delano Roosevelt (1933–1945) †
- 33 Harry S. Truman (1945–1953)
- 35 John F. Kennedy (1961–1963) †
- 36 Lyndon B. Johnson (1963–1969)
- 39 Jimmy Carter (1977–1981)
- 42 Bill Clinton (1993–2001)
- 44 Barack Obama (2009–2017)
1 Andrew Johnson was een Democraat maar werd als running mate van de Republikeinse presidentskandidaat Abraham Lincoln in 1864 vicepresident onder de noemer van de Nationale Uniepartij.
† Overleed tijdens termijn
Democratische vicepresidenten[bewerken]
- 8 Martin Van Buren (1833–1837)
- 11 George Dallas (1845–1849)
- 13 William Rufus King (1853) †
- 14 John Breckinridge (1857–1861)
- 16 Andrew Johnson (1865)
- 21 Thomas Hendricks (1885) †
- 23 Adlai Stevenson I (1893–1897)
- 28 Thomas Marshall (1913–1921)
- 32 John Nance Garner (1933–1941)
- 33 Henry Wallace (1941–1945)
- 34 Harry S. Truman (1945)
- 35 Alben Barkley (1949–1953)
- 37 Lyndon B. Johnson (1961–1963)
- 38 Hubert Humphrey (1965–1969)
- 42 Walter Mondale (1977–1981)
- 45 Al Gore (1993–2001)
- 47 Joe Biden (2009–2017)
† Overleed tijdens termijn

