Derde feministische golf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De derde feministische golf is de benaming voor de opleving van een hernieuwde vorm van feminisme vanaf het midden van de jaren 1990 waarbij zelf-ontplooiing, keuzemogelijkheden en discriminerende gebruiken uit nieuwe culturen binnen de Nederlandse maatschappij op de voorgrond staan.

De term "derde feministische golf" wordt gebruikt in de Verenigde Staten vanaf de jaren 1990. De eerste feministische golf (eind negentiende eeuw/begin twintigste eeuw) en de tweede feministische golf bewerkstelligden veel veranderingen waarvan latere generaties profiteerden; zoals vrouwenkiesrecht, recht op onderwijs, deelname aan betaalde arbeid, seksuele bevrijding. De feministen van de derde feministische golf bouwen voort op de ideeën en theoretische analyses van de tweede feministische golf; soms vanuit het gevoel dat de verworvenheden van de eerdere feministische golven als vanzelfsprekend en voltooid worden ervaren[1]. Deze derde golf onderscheidt zich van de tweede eerdere door nieuwe methoden, andere doelen en het vinden van een gebalanceerde omgang met diversiteit binnen de maatschappij en het feminisme.

In hun inleiding op het idee van een derde feministische golf in hun boek ManifestA suggereren auteurs Jennifer Baumgardner en Amy Richards dat feminisme kan veranderen met iedere generatie en ook individugebonden varieert:

"We're not doing feminism the same way that the seventies feminists did it; being liberated doesn't mean copying what came before but finding one's own way-- a way that is genuine to one's own generation."

Nederland en België[bewerken]

In Nederland en België zijn vooraanstaande vrouwen in de derde golf vaak moslima's, zoals Yasmine Allas, Ayaan Hirsi Ali, Naima El Bezaz, Naema Tahir en Nahed Selim.

Zie ook[bewerken]