Dieter Lesage

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Professor Dieter Lesage (Roeselare, 1966) is een Belgisch cultuurfilosoof, woonachtig in Berlijn.[1] Hij is verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel en werkt rond hegemonie, representatie, arbeid en gemeenschap in kunst en politiek..[2]

Lesage studeerde filosofie aan de Katholieke Universiteit Leuven van 1984 tot 1988 werd daarna aspirant-navorser bij het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek. Van 1988 tot 1990 was hij 'etudiant libre' bij Jacques Derrida aan de Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales in Parijs en promoveerde in 1993 aan het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte te Leuven met het proefschrift Namen als gezichten. Een consolidatietheorie van de eigennaam. In 1994 was hij wetenschappelijk attaché aan het Centrum voor Europese Cultuur van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten. In 2010 was hij stichtend lid van de Internationale Society for Artistic Research (Bern).[3] Tussen 2013 en 2015 was hij directeur van de filmschool RITCS.[4]

Bibliografie
Jaar Titel Vertaling Uitgeverij ISBN Opmerkingen
1993 Het lijk van de componist. Over John Zorn Leuven, Klapstuk
1996 Namen als gezichten. Essay over de faam Leuven, Peeters
1996 Onzuivere gedachten. Over het Vlaanderen van de Minister-President Antwerpen, Dedalus
1998 Zwarte gedachten. Over België Antwerpen, Dedalus
2002 Peut-on encore jouer Hamlet? Paris, Les Impressions Nouvelles
2004 Vertoog over verzet. Politiek in tijden van globalisering Amsterdam/Antwerpen, Meulenhoff/Manteau
2007 A Portrait of the Artist as a DJ. Notes on Ina Wudtke Brussels, VdH Books
2011 Black Sound White Cube. Die Audiologie des Ausstellungsraums Wenen, Loecker Verlag met Ina Wudtke
2013 After Empire AraMER met Herman Asselberghs