Doorlopend krediet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Doorlopend krediet is een bankterm voor een consumptieve kredietvorm waarbij de leensom gedurende de looptijd telkens weer geheel of gedeeltelijk kan worden opgenomen. Over het openstaande saldo van het krediet wordt rente in rekening gebracht.

De theoretische looptijd en rente worden in de leenovereenkomst vastgelegd, maar zijn gedurende de looptijd aan wijziging onderhevig. Het verloop van de lening staat dan ook niet vast.

De rentevergoeding die voor een doorlopend krediet in rekening wordt gebracht is meestal hoger dan die bij een hypothecaire lening (wegens het ontbreken van een zekerheidsrecht) en een persoonlijke lening (wegens het renterisico).

De aflossing vindt meestal plaats door een maandtermijn te berekenen als percentage van de kredietlimiet (vaak 2%), of van het openstaand saldo. Kenmerkend voor een doorlopend krediet is dat de lener tijdens de looptijd zonder boete extra mag aflossen, waardoor de looptijd wordt verkort.

Nederland[bewerken]

Bij iedere aanvraag voor consumptief krediet in Nederland kan door de kredietverstrekker bij het BKR worden getoetst wat de leenhistorie van de aanvrager is. Deze zogenaamde BKR-toetsing is een belangrijke factor in het acceptatieproces.

Doelgroep[bewerken]

Door de grote flexibiliteit lijkt het doorlopend krediet voor veel mensen erg interessant. Het is echter de voornaamste bron van inkomsten van banken aangezien de meerderheid van leners het doorlopend krediet nooit helemaal aflost. Leners blijven doorbetalen doordat de mogelijkheid bestaat om terugkerend van het afgeloste geld weer te lenen. Door de rente op het resterend bedrag kost een doorlopend krediet in de praktijk leners vaak een meervoud van het oorspronkelijke leenbedrag.

Er zijn ook banken die hierdoor de persoonlijke lening niet meer in het diensten assortiment aanbieden.