Doornburgh (Maarssen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Doornburgh
Hoofdgebouw
Hoofdgebouw
Locatie Maarssen, Diependaalsedijk 15-17
Oorspr. functie buitenplaats
Huidig gebruik bezinningscentrum
Bouw gereed 17e eeuw, nadien meermaals aangepast
Monumentstatus rijksmonument
Monumentnummer 527407, 527408, 527409, 527410, 527411, 527412, 527413, 527414, 527415, 527416
Architect park begin 19e eeuw: J.D. Zocher
Afbeeldingen
Voormalig koetshuis en tuinmuur
Voormalig koetshuis en tuinmuur
Lijst van rijksmonumenten in Maarssen
Portaal  Portaalicoon   Civiele techniek en bouwkunde
Religie Rooms-katholiek
Kloosterorde Kanunnikessen van het Heilig Graf
Gebouwd in 1966
Monumentale status rijksmonument sinds 2016
Monumentnummer  532226
Architectuur
Architect(en)  Jan de Jong
Portaal  Portaalicoon   Religie

Doornburgh is een aan de rivier de Vecht gelegen 17e-eeuwse buitenplaats in het dorp Maarssen. Het huis is tezamen met onder meer het eromheen gelegen park, de toegangshekken, een timmermanswoning, een koetshuis en een ijskelder erkend als rijksmonument.

Geschiedenis[bewerken]

De Amsterdamse koopman Jan Claesz. Vlooswijck kocht in 1623 het stuk grond waarop Doornburgh gebouwd zou worden, waarna Hendrick de Beijer de nieuwe eigenaar werd die het in 1653 weer doorverkocht aan Pieter Brugman inclusief een erop aanwezige hofstede. Toen Johan van Eegeren het twee jaar later overnam was er inmiddels sprake van een buitenplaats.

De Utrechtse domheer Willem van Zon kreeg het in 1684 in zijn bezit. Vermoedelijk liet hij het huis grootschalig verbouwen. Na het overlijden van Van Zon nam Abraham van Romswinckel het in 1718 over. Deze verkocht het weer aan twee Portugees-Joodse families. Het zeer bijzondere smeedijzeren hekwerk aan de Vechtzijde dateert uit deze periode en werd vermoedelijk in 1725 door Jacobus de Chaves aangebracht. Jan Elias Huydecoper kocht het landhuis in 1772 waarna het tot 1912 binnen de familie Huydecoper van Maarseveen zou blijven. De aangrenzende buitenplaats Goudestein was in deze periode ook hun bezit. De gronden van Doornburgh werden uitgebreid en begin 19e eeuw voorzag de landschapsarchitect J.D. Zocher het van een bos en park. De volgende eigenaar, Jan Pieter van Voorst van Beest die gehuwd was met Emilie Sophie Baronesse van Heeckeren, besloot tot een grootschalige restauratie. Daarbij werd onder meer de entree gewijzigd en voorzien van een begin-18e-eeuwse Groningse ingangspartij. De plafondschildering op doek, aangebracht na 1920, is van de hand van Jan Abel Wassenbergh. Van Voorst van Beest gaf het huis een bestemming als museum. In 1957 verkocht hij het aan de Reguliere Kanunnikessen van het Heilig Graf. Sinds 2017 is de gehele buitenplaats eigendom van een herontwikkelingsbedrijf dat het transformeerde tot een plek voor 'nieuwe inzichten en maatschappelijke verdieping'.[1]

Oorspronkelijk stond op Doornburgh een theekoepel. In de tweede helft van de 20e eeuw is die verplaatst naar het nabijgelegen Bolenstein.

Priorij Emmaus[bewerken]

Sinds 1957 was buitenplaats Doornburgh in bezit van de Kanunnikessen van het Heilig Graf. Deze lieten in 1964 een door Jan de Jong ontworpen nieuw kloostercomplex, de Priorij Emmaus, bouwen dat in 1966 werd ingewijd. Het landhuis was in gebruik als 'gastenhuis' van de priorij. In 2013 werd het nieuwe kloostercomplex voorgedragen als rijksmonument in het kader van het architectonisch Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965. In 2016 werd het in het register opgenomen

Galerij[bewerken]

Zie ook[bewerken]