Duane Eddy
| Duane Eddy | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
Duane Eddy in 1960 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 26 april 1938 | |||
| Geboorteplaats | Corning | |||
| Overlijdensdatum | 30 april 2024 | |||
| Overlijdensplaats | Franklin | |||
| Land |  Verenigde Staten | |||
| Werk | ||||
| Jaren actief | 1954–2024 | |||
| Genre(s) | instrumental rock, rockabilly, rock-'n-roll, surf, countrymuziek | |||
| Beroep(en) | rock guitarist, muzikant, jazzgitarist, liedschrijver, studiomuzikant, gitarist | |||
| Instrument(en) | gitaar | |||
| Label(s) | RCA Victor | |||
| Act(s) | Duane Eddy and The Rebels | |||
| Officiële website (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
| ||||
Duane Eddy (Corning (New York), 26 april 1938 – Franklin (Tennessee), 30 april 2024) was een Amerikaanse gitarist. Hij brak eind jaren vijftig in de VS door met een aantal instrumentale rock-'n-rollhits en wordt sindsdien beschouwd als een belangrijke grondlegger van het "twangy" gitaargeluid: een stijl waarbij vooral losse noten op de lage snaren van de elektrische gitaar worden gespeeld, voorzien van nadrukkelijke galm, vibrato, tremolo en buiging van de snaren.
Aan het begin van de jaren zestig was Eddy een van de populairste artiesten van Amerika. Gedurende zijn carrière werden over de hele wereld meer dan 100 miljoen geluidsdragers van hem verkocht. In 1994 eerde de Amerikaanse muziekindustrie hem door hem op te nemen in de Rock & Roll Hall of Fame. Volgens dat instituut geldt hij zelfs als "de succesvolste instrumentalist in de geschiedenis van de rockmuziek".[1]
Eddy scoorde in de VS vijftien top 40-singles, maar nooit een nummer 1-hit. In Engeland had hij telkens meer succes dan in de Verenigde Staten en in 1960 verkozen de lezers van New Musical Express hem nog boven Elvis Presley tot World's Number One Musical Personality. Tot zijn beroemdste opnames behoren "Because They're Young" (1960), "Rebel-'Rouser" (1958), "Forty Miles of Bad Road" (1959), "Londonderry Air" (1961), "(Dance with the) Guitar Man" (1962) en "Boss Guitar" (1962).
Een remake van Henry Mancini's thema van de televisieserie Peter Gunn, die Duane Eddy opnam met de Britse band Art of Noise kreeg in 1986 de Grammy Award voor Beste Rock Instrumental.
De opname "Because They're Young" wordt gebruikt als begintune voor het Radio 2 programma "De Pré Historie".
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Eerste stappen
[bewerken | brontekst bewerken]Duane Eddy was vijf jaar oud toen hij zijn familie vermaakte met gitaarimitaties van zijn cowboyheld Gene Autry.
Het gezin Eddy verhuisde begin jaren vijftig naar Phoenix, Arizona waar vader voor Safeways werkte.
Duane kocht zijn eerste gitaar een "Goldtop Les Paul" in 1953. Twee jaar later, op zijn 17e, ging hij spelen samen met schoolmaat Jimmy Delbridge (piano). Het tweetal trad op in en rondom Coolidge en maakte zijn radiodebuut op de lokale zender KCKY. Het duo noemde zich een tijdje "The Pinal Country Twisters" en raakte bevriend met radio-diskjockey Barton Lee Hazlewood. Regelmatig ondernam het trio onder leiding van Lee tripjes naar Phoenix voor countrymuziek in Madison Square Garden, waar de mannen de jonge gitarist Al Casey leerden kennen.
In de zomer van 1955 reden ze gedrieën naar Ramsey's Recorders in Phoenix waar Lee de eerste plaat van het duo Jimmy & Duane produceerde: 'I want some lovin' baby'/'Soda fountain girl'. Hazlewood betaalde $150 om de opnames te persen op het door hem verzonnen EB X. Preston label door Four Star Records in Los Angeles.
In 1956 verscheen het duo op tv (KTVK in Phoenix), in de show 'The Hit Parade'. Eddy ontwikkelde een eigen twangy Rock-'n-Roll-elektrische-gitaar-sound, en maakte zich los van het country-imago.
De doorbraak
[bewerken | brontekst bewerken]Toen hij in 1957 door Dick Clark werd uitgenodigd voor de 'Saturday Night Beechnut Show' waar hij 'Ramrod' ten gehore bracht, stroomden de orders binnen. Vreemd genoeg kreeg Duane alle credits voor 'Ramrod', maar was het Al Casey die speelde op de plaat.[bron?] Samen met Casey formeerde hij in 1958, in de James Dean-hoogtijdagen, de band The Rebels met Larry Knechtel op piano, Al Casey op gitaar, Jim Horn, Steve Douglas en John Johnson Jr. op sax, Ike Clanton op bas en Mike Bermani op drums. De band speelde in verschillende samenstellingen.
De eerste single die werd opgenomen was "Movin 'n groovin". Die leverde een platencontract met Jamie records op. De eerste echte hit (nummer 6 op 28 juli 1958) was "Rebel-'Rouser" waarna Lester Still van Jamie met de uitdrukking Twangy op de proppen kwam die Eddy de bijnaam Mr. Twang bezorgde. Inmiddels kreeg hij ook aandacht in Clarks' populaire programma American Bandstand.
Op 9 januari 1959 werd Duane Eddy's debuutalbum, "Have Twangy Guitar Will Travel ", gelanceerd waarmee hij direct groot succes had. De lp bezorgde hem een nummer 5-notering in de lp-lijsten en bleef 82 weken in de hitlijst genoteerd staan. Zijn grootste successen beleefde Duane Eddy in de eerste helft van de jaren zestig.
In 1959 haalde Eddy ook met de single "Forty Miles Of Bad Road" de top 10. In het volgende jaar had hij meteen een hit met Shazam!, dat drie jaar later door The Shadows werd gecoverd als B-kant van hun single Geronimo, en vertolkte hij de titelsong van Paul Wendkos' film "Because They're Young", een nummer met Eddy's sonore gitaarsound tegen violen op de achtergrond.
Even had hij een filmcarrièrre door niet alleen in deze film mee te spelen maar ook in: A Thunder of Drums, The Wild Westerners, Kona Coast en The Savage Seven. Na 1963 scoorde hij minder hits, door opkomst van andere bands/muziekstromingen en met name de Britse invasie van groepen als The Beatles. Wel haalde hij in 1975 de Nederlandse Top 40 met Play me like you play your guitar en in 1980 pas met Because They're Young.
Eveneens in 1960 bereikte zijn thema voor de film Pepe in de Verenigde Staten de 18e plaats en in Engeland de 2e.
In 1962 verwisselde Duane het Jamie records-platenlabel voor RCA Victor en trouwde hij met Phoenix singer/songwriter Jessi Colter, een huwelijk dat standhield tot 1968.
Duane ging in 1965 van RCA naar het Colpix label.
Eddy overleed op 30 april 2024 op 86-jarige leeftijd.[2]
Nederlandse Top 40
[bewerken | brontekst bewerken]| Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen[3] |
|---|---|---|---|---|---|
| Pepe | 1961 | -5-1961 | 13 | 8 | (met the Rebels London Records) |
| (Dance with the) Guitar Man | 1962 | -3-1963 | 16 | 4 | (met the Rebelettes RCA Victor) |
| Play me like you play your guitar | 1975 | 12-4-1975 | 25 | 4 | (Polydor) |
| Because They're Young | 1960 | 13-9-1980 | 37 | 3 | (London Records) |
Discografie
[bewerken | brontekst bewerken]| Plaat# | Titel | jaar |
|---|---|---|
| EB X Preston | ||
| 212 | Soda Fountain Girl/I Want Some Lovin' Baby | 1956 |
| Ford | ||
| 500 | Ramrod/Caravan | 1957 |
| Jamie | ||
| 1101 | Moovin 'N' Groovin'/Up & Down | 1958 |
| 1104 | Rebel-'Rouser/Stalkin | 1958 |
| 1109 | Ramrod/The Walker | 1958 |
| 1111 | Cannonball/Mason Dixon Lion | 1958 |
| 1117 | The Lonely One/Detour | 1959 |
| 1122 | Yep!/Three-Thirty Blues | 1959 |
| 1126 | Forty Miles of Bad Road/Quiet Three | 1959 |
| 1130 | Some Kinda Earthquake/First Love, First Tears | 1959 |
| 1144 | Bonnie Came Back/Lost Island | 1960 |
| 1151 | Shazam!/The Secret Seven | 1960 |
| 1156 | Because They're Young/Rebel Walk | 1960 |
| 1163 | Kommotion/Theme For Moon Children | 1960 |
| 1168 | Peter Gunn/Along The Navajo Trail | 1960 |
| 1175 | Pepe/Lost Friend | 1961 |
| 1183 | Theme From Dixie/Gidget Goes Hawaiian | 1961 |
| 1187 | Ring of Fire/Bobbie | 1961 |
| 1195 | Drivin' Home/Tammy | 1961 |
| 1200 | My Blue Heaven/Along Came Linda | 1961 |
| Gregmark | ||
| 5 | Caravan/Caravan Pt.2 | 1961 |
| Jamie | ||
| 1206 | The Avenger/Londonderry Air | 1961 |
| 1209 | Trambone/The Battle | 1962 |
| 1224 | Runaway Pony/Just Because | 1962 |
| RCA | ||
| 7999 | Deep In The Heart of Texas/Saints "&" Sinners | 1962 |
| 8047 | Ballad of Paladin/The Wild Westerner | 1962 |
| 8087 | (Dance With The) Guitar Man/Stretchin' Out | 1962 |
| 8131 | Boss Guitar/Desert Rat | 1963 |
| 8180 | Lonely Boy, Lonely Guitar/Joshin' | 1963 |
| 8214 | Your Baby's Gone Surfin'/Shuckin' | 1963 |
| 8276 | Son of Rebel Rouser/Story of Three Loves | 1964 |
| 8335 | Guitar Child/Jerky Jalopy | 1964 |
| 8376 | Water Skiing/Theme From “A Summer Place” | 1964 |
| 8442 | Guitar Star/The Iguana | 1964 |
| 8507 | Moonshot/Roughneck | 1965 |
| Colpix | ||
| 779 | Trash/South Phoenix | 1965 |
| 788 | Don't Think Twice/House of The Rising Sun | 1965 |
| 795 | El Rancho Grande/Poppa's Movin' On | 1966 |
| Reprise | ||
| 0504 | Daydream/This Guitar Was Made For Twangin' | 1966 |
| 0557 | Monsoon/Roarin' | 1967 |
| 0622 | Guitar On My Mind/Wicked Woman From Wickenburg | 1967 |
| 0662 | This Town/There Is A Mountain | 1968 |
| 0690 | Niki Hoeky/Velvet Nights | 1968 |
Prijzen
[bewerken | brontekst bewerken]- 1962 - Guild DE - 500 Signature Guitar
- Number One Rock and Roll Instrumentalist of All Time - Billboard Magazine
- 1986 - 'Best Rock Instrumental' Grammy met Peter Gunn
- Grammy Nomination 'Best Country Instrumental'
- 1994 - Rock and Roll Hall of Fame Member
- 1997 - Gretsch Duane Eddy Signature Model DE 6120
- 2004 - Legend Award - Guitar Player Magazine
- 2008 - Musicians Hall of Fame.
- Gibson Duane Eddy Signature Model Guitar 2
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- Duane Eddy Platen hoesjes
- Encyclopaedia Britannica article
- 2005 Duane Eddy Interview
- https://web.archive.org/web/20061123062918/http://www.rockhall.com/hof/inductee.asp?id=98
- http://www.angelfire.com/ar/twangsville/
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Duane Eddy op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ https://web.archive.org/web/20070626030342/http://rockhall.com/inductee/duane-eddy
- ↑ (en) Remembering 'Rebel Rouser' rock icon Duane Eddy, dead at 86
- ↑ Slooten, Johan van (1998): Hit Dossier 1939 tot 1998. Haarlem: Becht
