Duizend deuren tussen werelden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Duizend deuren tussen werelden (A Million Open Doors) is een sciencefictionroman van de Amerikaanse schrijver John Barnes. Het boek beschrijft de lotgevallen van een adolescent van een conservatieve cultuur die het effect meemaakt van een uitvinding die interstellaire contacten sterk verbetert. Uiteindelijk zal dit ook zijn eigen leven en denken beïnvloeden.

Barnes' roman heeft een politieke dubbele bodem. Hij suggereert dat degenen die zich het zwaarst tegen de globalisatie verzetten, hier ook de zwaarste negatieve effecten van zullen ondervinden.

Het verhaal[bewerken]

Giraut en zijn vrienden zijn "jovents" (jongeren) op Wilson, in de cultuur Nou Occitan. Deze cultuur koestert hoofse denkbeelden uit de Hoge Middeleeuwen. Jongeren zoals Giraut wonen in een eigen wijk tot ze een vaste baan of huwelijk hebben en houden zich bezig met drinken en schermen. Dit schermen gaat met "neurodovers", apparaatjes die bij aanraking een gevoel geven alsof men gesneden is. Dit soort gevechten loopt soms dodelijk af.

Met Springertechniek (directe teleportatie) worden echter de interstellaire contacten met andere culturen verbeterd, ook die met Nou Occitan. Giraut en zijn makkers moeten hier niets van hebben en duelleren met "interstellairen" wanneer dit maar kan.

Dan wordt een van Girauts vrienden door de koning naar de cultuur Caledonië op Nansen gestuurd, omdat hij een immigrant uit Nansen is. Giraut besluit op diens verzoek mee te gaan, nadat zijn vriendin Garsenda hem heeft bedrogen met een interstellair. Hun taak is Caledonië voor te bereiden op de economische en sociale effecten van de "verbinding" met Springertechnologie.

Springertechnologie houdt immers in dat de culturen, die zelfvoorzienend zijn, nu met elkaar kunnen handelen. Dit veroorzaakt echter in eerste instantie een depressie, omdat er door de aankoop van goederen van buiten de cultuur liquide middelen wegvloeien. Dit wordt uiteindelijk wel gevolgd door herstel, maar de sociale gevolgen van een economische depressie kunnen ernstig zijn. Het is de taak van Girauts vriend Aimeric om de regering van Caledonië te waarschuwen en eventueel maatregelen te treffen.

Caledonië is zo mogelijk nog conservatiever dan Nou Occitan. Men hangt de "Rede" aan, een variatie van het christendom die een sober leven van hard werken propageert. De mensen kleden zich eenvoudig en knippen hun haar kort, ook de vrouwen. De hoofdstad, met de veelzeggende naam Utilitopia, is een lelijke sombere vieze industriestad. Het klimaat is hiermee in overeenstemming: het is ijskoud, behalve in de middag als de temperatuur een paar graden boven nul komt. Het PPP (Pastoraat voor Publieke Projecten) van eerwaarde Saltini controleert de mensen met behulp van AI's.

Terwijl Aimeric contact legt met de regering, opent Giraut een Centrum voor Occitaanse Cultuur. De cursussen die hij geeft worden druk bezocht door jonge Caledoniërs, die in hun sombere cultuur vrijwel geen dicht-, muziek en schermkunsten kennen. Al snel verdenken conservatieve elementen in de regering onder leiding van Saltini de Occitanen ervan samen met de Insterstellaire regering hun macht in te perken en hun cultuur te vernietigen. Saltini grijpt met zijn PPP de macht.

Dit leidt echter zijn eigen ondergang in, daar de bevolking nu de dreigende economische crisis in zijn schoenen schuift. Met behulp van de interstellaire regering wordt de Caledonische regering uiteindelijk tot capitulatie gedwongen.

Giraut keert met zijn nieuwe vriendin terug naar Nou Occitan, en realiseer zich hoe ontzettend nep zijn leven daar was. Zijn oude maat, Marcabru, is niet blij met Girauts nieuwe inzichten en daagt hem uit tot een duel. In dit duel overwint hij de dronken Marcabru en rekent symbolisch af met zijn verleden.