E-hulpverlening

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
e-hulpverlening.

E-hulpverlening is hulp die geboden wordt bij psychische, sociale of maatschappelijke problemen, waarbij gebruikgemaakt wordt van internettechnologie. Het verstrekken van informatie, advies, ondersteuning, begeleiding, behandeling en nazorg nemen in de e-hulpverlening een centrale plaats in. Er bestaan veel termen die het gebruik van internettechnologie in de zorg beschrijven: digitale hulpverlening, digihulp, e-health, telemedicine, e-mental health, e-hulp, online hulp, internethulpverlening en online hulpverlening zijn synoniemen.

Voorbeelden[bewerken]

  • Informatie over ziektebeelden;
  • Contact met lotgenoten via een forum;
  • Online behandelingen.

Redenen voor e-hulpverlening[bewerken]

Er zijn diverse redenen waarom hulpverleners of hulpzoekenden zich wenden tot e-hulp:

  • Om nieuwe doelgroepen te bereiken
  • Om te vermijden bekenden tegen te komen
  • Vanwege de effectiviteit zoals bij het chatten met de kindertelefoon
  • Vanwege de gerichtheid op de leefwereld van de doelgroep
  • Om de zelfredzaamheid te stimuleren
  • Vanwege de kostprijs

Effecten[bewerken]

Mogelijke positieve effecten[bewerken]

  • Toegang tot hulpverlening
  • Laagdrempeligheid voor de hulpvrager
  • Niet vergeten van relevante informatie door hulpvrager
  • Hulpverlening vanuit de vertrouwde omgeving
  • Reductie van vooroordelen bij betrokkenen
  • Eenvoudig bewaren en onderzoeken van transcripten door instelling
  • Tijd voor reflectie bij betrokkenen

Mogelijke negatieve effecten[bewerken]

  • Moeilijk ingrijpen bij een crisissituatie
  • Veiligheidsrisico's inzake privacy
  • Verminderde betrokkenheid hulpvrager
  • Missen van relevante informatie
  • Eerder misverstanden en conflicten tussen betrokkenen
  • Mogelijke technische storingen
  • Virtuele identiteit hulpvrager

Bibliografie[bewerken]

  • BEELEN, S., & VAN DEN MEERSCHAUTE, K. (2011). Onlinehulpverlening.Nieuwe klanten, nieuwe uitdagingen. Agora, 27(1), 19-25.
  • SCHALKEN, F. (2010). Handboek Online hulpverlening. Hoe onpersoonlijke contact heel persoonlijk wordt. Houten: Bohn Stafleu van Loghum.
  • VAN HECKE, J. (2011). Onlinehulpverlening.Jeugdhulp stapt op de online snelweg. De ervaringen van ‘Tonuso’ VZW. Agora, 27(1), 27-31.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]