Edge (worstelaar)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Edge
Edge in 2013
Edge in 2013
Persoonlijke informatie
Geboortenaam Adam Joseph Copeland
Bijnaam "Edgevis"
"The King"
"Mr. Money in the Bank"
"The Rated R Superstar"
Nationaliteit Vlag van Canada Canada
Geboorteplaats Orangeville
Geboortedatum 30 oktober 1973
Lengte 1,96 m
Gewicht 114 kg
Carrière
Debuut 1 juli 1992
Met pensioen 11 april 2011
Ringnaam Adam Copeland
Sexton Hardcastle
Adam Impact
Damon Striker
Edge
Trainer/coach Ron Hutchison
Sweet Daddy Siki
Bret Hart
Stu Hart
Dory Funk Jr.
Tom Prichard
Leo Burke
Overige beroep(en) Professioneel worstelaar en acteur
(en) IMDb-profiel

Adam Joseph Copeland (Orangeville, 30 oktober 1973), beter bekend als Edge, is een Canadees voormalig professioneel worstelaar en acteur, die van 1997 tot 2011 voor de WWE uitkwam. Edge is vooral bekend als 7-voudig en eeuwig recordhouder van het vroegere World Heavyweight Championship.

Tijdens zijn periode bij de WWE veroverde hij 31 kampioenschappen, waaronder 4 keer het WWE Championship en 7 keer het World Heavyweight Championship. Edge was in 2010 winnaar van Royal Rumble, is een 5-voudig WWE Intercontinental Champion, won één keer het WWE United States Championship en 14 keer het WWE World Tag Team Championship - nog steeds een record -, waarvan de helft met Christian Cage. Edge was de 14e Triple Crown Champion en de 7e Grand Slam Champion in de geschiedenis. Hij was in 2005 de inaugurele winnaar van Money in the Bank en speelde in 2008 een hoofdrol bij het evenement WrestleMania XXIV, waar hij verloor van The Undertaker.

Edge liep in februari 2003 een zware nekblessure op en was een jaar inactief.[1] Als gevolg van die blessure leed Edge jaren later aan een wervelkanaalstenose en beëindigde in april 2011 zijn carrière na het evenement WrestleMania XXVII, waar hij Alberto Del Rio versloeg om het World Heavyweight Championship.[2] Edge kondigde op 11 april 2011 geëmotioneerd zijn afscheid aan tijdens een aflevering van Monday Night Raw. Edge werd in 2012 opgenomen in de WWE Hall of Fame. Sindsdien vormt hij een komisch duo met zijn beste vriend Christian Cage.

Als acteur verscheen Edge in de fantasyfilm Highlander: Endgame. In 2011 was Edge te zien als gastacteur in diverse televisieseries zoals The Weakest Link, Mind of Mencia, Deal or No Deal, Haven en MADtv. Edge maakte in 2012 zijn debuut op het witte doek in een film van WWE Studios, Bending the Rules.

Professionele worstelcarrière (1992-2011)[bewerken]

Beginjaren (1992-1997)[bewerken]

Adam Copeland debuteerde in 1992 en werd prof in 1994. Copeland worstelde aanvankelijk onder de ringnamen "Adam Impact", "Damon Striker" en "Sexton Hardcastle" voor onafhankelijke worstelorganisaties in Ontario en in de regio van de Grote Meren van de Verenigde Staten. Copeland kwam achtereenvolgens uit voor 'Pennsylvania Championship Wrestling', 'Border City Wrestling' en later de bekende World Championship Wrestling, alvorens in 1998 - bij de toenmalige World Wrestling Federation (WWF) - definitief de ringnaam Edge aan te nemen.

Copeland vormde in zijn beginjaren een tag team met Joe Legend als "Sex and Violence". Medio jaren '90 werkte Copeland voor promotor Tony Condello in Winnipeg, Manitoba als "Adam Impact". In 1997, toen Copeland reeds worstelde als "Sexton Hardcastle", werd het team "Sex and Violence" een grote worstelgroep toen Joe Legend, jeugdvriend Christian Cage, Zakk Wyld, Bill Skullion en Rhino Richards zich aansloten bij de groep. Later verscheen Copeland in het programma WCW Pro als "Damon Striker" en worstelde tegen Kevin Sullivan en Meng.

World Wrestling Federation/Entertainment (1997-2011)[bewerken]

Debuut (1997-1998)[bewerken]

In 1996 werd Copeland benaderd om een testwedstrijd af te werken in de World Wrestling Federation (WWF). De Canadese worstelaar Bret Hart, die Copeland had zien worstelen, had niets dan lovende woorden en dit leidde tot een opleidingscontract in 1997. Op 10 november 1997 maakte Copeland zijn WWF-debuut als "Sexton Hardcastle", een dag nadat Bret Hart de federatie verliet. Tijdens een aflevering van WWF Shotgun Saturday Night worstelde hij tegen Christian Cage, zoals te zien is op Edge: A Decade of Decadence, een dvd uit 2008.

Bij het voltooien van zijn opleiding maakte Copeland zijn televisiebuut als "Edge" op 22 juni 1998, tijdens een aflevering van Raw is War. Zijn eerste televisiewedstrijd, tegen Jose Estrada Jr, eindigde met een count-out omdat hij Estrada's nek ernstig blesseerde. In zijn eerste pay-per-viewevenement, met name SummerSlam in augustus 1998, was hij de mysterieuze partner van Sable en ze versloegen Jacqueline en Marc Mero in een mixed tag team match.

The Brood, Ministry of Darkness en Edge & Christian (1998-2001)[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Ministry of Darkness en Edge en Christian voor de hoofdartikelen over dit onderwerp.
Christian Cage en Edge als The Brood in 1999

Edge belandde meteen in een verhaallijn naast Gangrel, die Christian Cage had geïntroduceerd als Edge’s (kayfabe) broer. Uiteindelijk overtuigden Cage en Gangrel hem om zich bij hen aan te sluiten, waarmee The Brood het levenslicht zag. Later werd de groep (fictief) ontvoerd en vervolgens lid van “Ministry of Darkness”, de duistere groep van The Undertaker. In mei 1999 verlieten ze "Ministry of Darkness" nadat Christian aangevallen werd door Ken Shamrock, opdat hij gedwongen zou worden de geheime locatie van de door The Undertaker ontvoerde Stephanie McMahon te onthullen.

Op 24 juli 1999 veroverde Edge zijn eerste titel, het WWF Intercontinental Championship, door Jeff Jarrett te verslaan bij een live-evenement (jargon: house show) in Toronto. Edge moest de titel echter weer afstaan aan Jarrett bij het evenement Fully Loaded. Later in het jaar 1999 waren Edge en Cage betrokken in een verhaallijn naast The Hardy Boyz (Matt & Jeff).

Al snel verraadde Gangrel hem en Cage en spande samen met "The Hardy Boyz" als "The New Brood", terwijl de originele "The Brood" werd ontbonden. Edge en Christian zegevierden in een Triangle ladder match, wat leidde tot het ontstaan van een Tables, Ladders and Chairs match. Ze versloegen "The Hardy Boyz" en The Dudley Boyz (Bubba Ray & D-Von) en veroverden het WWF World Tag Team Championship bij WrestleMania 2000.

Edge (links) en Christian bij het evenement King of the Ring in 2000

Als gevolg van deze overwinning werden Edge en Christian een succesvol en schurkachtig tag team, dat later nog 6 keer het WWF Tag Team Championship zou winnen. Tijdens hun periode als team wonnen ze drie Tables, Ladders and Chairs matches tegen "The Hardy Boyz" en "The Dudley Boyz", waarvan de laatste twee bij het evenement SummerSlam in augustus 2000 en WrestleMania X-Seven in april 2001.

Edge en Christian moesten de titel weer afstaan aan "The Dudley Boyz" bij het evenement Royal Rumble in januari 2001. Edge en Christian waren niet in staat de titel te heroveren van "The Dudley Boyz" en Brothers of Destruction (The Undertaker & Kane) bij het evenement No Way Out, maar ze versloegen "The Dudley Boyz" en "The Hardy Boyz" uiteindelijk toch bij WrestleMania X-Seven.

WWF Intercontinental Championship (2001–2003)[bewerken]

Na zijn overwinning op het King of the Ring-toernooi in 2001 maakte Edge deel uit van The Invasion, een populaire verhaallijn, en werd een face ("fan favoriet") omdat hij aan de kant stond van "Team WWF" en dus niet koos voor "Team Alliance" - een team van worstelaars uit de worstelpromoties World Championship Wrestling en Extreme Championship Wrestling. Edge werd echter verraden door Christian Cage en ze vochten pittige duels uit om het WWF Intercontinental Championship van Edge, waardoor hun samenwerking werd stopgezet.

Edge moest de titel afstaan aan Cage bij het evenement Unforgiven, maar heroverde deze later weer van hem. Uiteindelijk moest Edge de titel doorgeven aan Test, maar kort daarna veroverde Edge het WCW United States Championship door Kurt Angle te verslaan. Hij veroverde het WWF Intercontinental Championship van Test bij het evenement Survivor Series. Edge verenigde deze titel met het WCW United States Championship, zodat dit kampioenschap werd opgeborgen vanwege de financiële overname van WCW door WWE.

In mei 2002 won Edge een "Hair vs. Hair"-wedstrijd van Kurt Angle bij het evenement Judgment Day, waardoor die laatste door Edge werd kaalgeschoren. Daarna vormde hij een duo met Rey Mysterio, maar verloor met hem een toernooifinale voor het nieuwe WWE Tag Team Championship tegen Chris Benoit en Kurt Angle bij het evenement No Mercy. Tijdens een aflevering van Friday Night SmackDown! op 5 november 2002 versloegen Edge en Mysterio uiteindelijk Benoit en Angle en veroverden zodoende de titel.

Edge en Mysterio moesten de titels in november 2002 doorgeven aan Eddie en Chavo Guerrero bij het evenement Survivor Series. Na dit verlies gingen Edge en Mysterio uit elkaar als tag team. Edge liep in februari 2003 een zware nekblessure op, waardoor hij verstek gaf voor het evenement No Way Out en stond meer dan een jaar aan de kant. Zijn laatste wedstrijd voor de blessure was er één tegen Charlie Haas op 11 februari 2003 in het programma SmackDown!. Edge verloor deze wedstrijd.

Terugkeer en Mr. Money in the Bank (2004–2005)[bewerken]

Edge met de Money in the Bank-koffer in 2005

In april 2004 maakte Edge zijn rentree na meer dan een jaar afwezigheid. Tijdens een aflevering van Monday Night Raw op 19 april 2004 won Edge samen met Chris Benoit het WWE World Tag Team Championship. Later moesten ze de titel afstaan, maar hun vriendschap bleef wel intact. Dat veranderde toen Edge het WWE Intercontinental Championship veroverde van Randy Orton bij het evenement Vengeance.

Edge moest de titel echter beschikbaar stellen door een liesblessure en verdween alweer van het scherm. Bij zijn volgende terugkeer was Edge geïnteresseerd in het World Heavyweight Championship, maar slaagde niet in zijn opzet. Edge verloor in januari 2005 een Elimination Chamber match voor het World Heavyweight Championship bij het evenement New Year's Revolution. Het kampioenschap ging uiteindelijk naar Triple H. Edge won de allereerste Money in the Bank ladder match in maart 2005, met name bij WrestleMania 21, en was daardoor in het bezit van een (toen) zwarte Money in the Bank-koffer. Edge mocht deze koffer tot de volgende editie van WrestleMania gebruiken voor een kans op het World Heavyweight Championship.

Ruzies met Kane en Matt Hardy (2005–2006)[bewerken]

Edge had vanaf de lente van 2005 een (kayfabe) relatie met worstelaarster Amy Dumas (Lita) en startte een verhaallijn naast Matt Hardy, die ook een korte affaire had met Lita. Volgens de verhaallijn vormde Edge een paar met Lita, die haar man Kane zodoende op grote schaal bedroog. Dit leidde tot een zogeheten "Stretcher"-wedstrijd ("brancard") tussen Edge en Kane, waarbij Edge zegevierde. Tijdens een aflevering van Monday Night Raw op 11 juli 2005 werd een wedstrijd tussen Edge en Kane verstoord door Matt Hardy, die zijn rentree maakte.

Hardy begon opnieuw te bikkelen met Edge en dat leidde tot een confrontatie bij het evenement SummerSlam in augustus 2005, die Edge winnend afsloot. Hun verhaallijn bereikte zijn hoogtepunt bij het evenement Homecoming - een special van Raw - op 3 oktober 2005, maar tijdens de wedstrijd liep Edge een borstspierblessure op en daardoor was hij wekenlang out. Gedurende zijn inactiviteit presenteerde Edge met The Cutting Edge een talkshow in het programma Raw en kreeg met "The Rated-R Superstar" een bijnaam. Edge startte via de talkshow een verhaallijn naast Ric Flair, wat resulteerde in een wedstrijd voor het WWE Intercontinental Championship van Flair bij het evenement New Year's Revolution, waar hij verloor.

WWE Championship (2006)[bewerken]

Edge met zijn persoonlijke WWE Championship-riem

Na zijn verlies tegen Ric Flair bij het evenement New Year's Revolution veroverde Edge later op de avond voor het eerst in zijn carrière het WWE Championship met een overwinning tegen John Cena omdat hij de Money in the Bank-koffer had ingediend. Cena had pas een Elimination Chamber match gewonnen. Dit was het begin van een lange rivaliteit tussen Edge en Cena. Drie weken later, bij het evenement Royal Rumble, verloor Edge de titel aan Cena.

Later misliep Edge een herkansing en was boos op gastscheidsrechter Mick Foley. Ze konden elkaar niet luchten tot het evenement WrestleMania 22 in april 2006, waar hij Foley versloeg in een legendarische Hardcore match. Edge en Foley belandden op een brandende tafel, met als resultaat dat Edge tweedegraads brandwonden opliep. Vervolgens begon hij Cena uit te dagen voor een wedstrijd om het WWE Championship die plaatsvond bij het evenement Backlash, waarbij ook Triple H betrokken was. Cena versloeg Triple H, waardoor ook Edge het kampioenschap kon vergeten.

Edge slaagde er bij het evenement Vengeance niet in de titel over te nemen van Rob Van Dam. Twee weken later veroverde Edge voor de tweede keer het WWE Championship nadat hij kampioen Van Dam en Cena versloeg. Een dag na SummerSlam toonde Edge zijn persoonlijke WWE Championship-riem aan het publiek. Er volgde een Tables, Ladders and Chairs match tussen Edge en Cena bij het evenement Unforgiven in september 2006, maar hij verloor.

Rated-RKO (2006–2007)[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Rated-RKO voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Edge met Randy Orton als Rated-RKO

Tijdens een aflevering van Monday Night Raw op 22 oktober 2006 verloor Edge zijn "laatste kans" op het WWE Championship door een steel cage match te verliezen tegen John Cena, niet het minst omdat D-Generation X (Triple H & Shawn Michaels) hem de overwinning kostte. Edge spande met Randy Orton samen als "Rated-RKO", een woordspeling op de bijnaam van Edge en de afwerkingsbeweging van Orton. "Rated-RKO" was het eerste team dat "D-Generation X" kon verslaan sinds hun terugkeer in juni 2006.

"Rated-RKO" was het dominerende team en veroverde het WWE World Tag Team Championship van Ric Flair en Roddy Piper bij het evenement Cyber Sunday in november 2006. Edge en Orton moesten de titels in januari 2007 doorgeven aan Shawn Michaels en John Cena, die na het evenement New Year's Revolution de zwaar geblesseerde Triple H verving. Edge en Orton verloren daarna meermaals van Michaels en Cena. In april 2007, na een verloren WWE Championship-wedstrijd tegen Michaels, Orton en winnaar Cena bij het evenement Backlash, werd "Rated-RKO" definitief ontbonden.

"La Familia" en World Heavyweight Championship (2007–2009)[bewerken]

Tijdens een aflevering van Monday Night Raw op 7 mei 2007 klopte hij Mr. Kennedy en bemachtigde opnieuw de Money in the Bank-koffer. Per vooraf bepaalde stipulatie speelde Kennedy de koffer kwijt aan Edge. Tijdens een aflevering van Friday Night SmackDown! op 8 mei 2007 diende Edge de koffer in, versloeg The Undertaker en veroverde het World Heavyweight Championship. In november 2007, bij het evenement Survivor Series, verstoorde Edge de Hell in a Cell match tussen Batista en The Undertaker. Edge en Vickie Guerrero begonnen een relatie.

Edge veroverde het World Heavyweight Championship bij het evenement Armageddon in december 2007, door The Undertaker en Batista te verslaan. Tijdens de wedstrijd werden Batista en The Undertaker afgeleid door look-alikes van Edge, meer bepaald The Major Brothers (Curt Hawkins & Zack Ryder). Edge vormde tevens een alliantie met Chavo Guerrero, neef van Vickie Guerrero, nadat hij Chavo hielp om het ECW Championship te veroveren van CM Punk. Edge, Vickie, Chavo, Hawkins en Ryder vormden samen "La Familia". Tijdens een aflevering van SmackDown! op Valentijnsdag 2008 stelde Edge aan Vickie voor om zich te verloven en ze accepteerde.

Edge viert zijn laatste WWE Championship in 2008

Edge moest de titel afstaan aan The Undertaker bij WrestleMania XXIV en bij het evenement Backlash faalde hij de titel te heroveren. Na de wedstrijd stelde Vickie de titel (fictief) vacant omdat The Undertaker een illegale wurggreep toepaste, namelijk Gogoplata Hell's Gate. Edge won een Tables, Ladders and Chairs match van The Undertaker bij het evenement One Night Stand en veroverde de vacante titel. Tijdens een aflevering van Raw op 30 juni 2008 moest Edge de titel afstaan aan CM Punk, waarna Edge zwaar gefrustreerd raakte. Het huwelijk met Vickie Guerrero ging als dusdanig niet door. Later besloot Edge om toch te trouwen met Vickie, maar Triple H toonde vervolgens een filmpje waarin Edge haar bedroog met Alicia Fox.

Tussendoor won Edge een titelwedstrijd van Triple H bij het evenement The Great American Bash en veroverde het WWE Championship. Hij moest de titel weer afstaan aan The Undertaker bij het evenement SummerSlam in een Hell in a Cell match. In de aanloop naar SummerSlam keerde Edge zich tegen "La Familia", maar werd bij het evenement door "La Familia" door het ringplatform gegooid.

Edge keerde terug bij het evenement Survivor Series in november 2008 en veroverde het WWE Championship door kampioen Triple H en Vladimir Kozlov te verslaan. Edge verving Jeff Hardy, die niet in staat was om te worstelen voor deze wedstrijd. Edge moest de titel doorgeven aan Hardy bij het evenement Armageddon in december 2008, waar Triple H de derde deelnemer was.

Edge heroverde het kampioenschap van Jeff Hardy bij het evenement Royal Rumble door toedoen van diens broer Matt, maar moest de titel afstaan nadat hij geëlimineerd werd door Jeff Hardy en als zodanig de titel werd veroverd door Triple H in een Raw Elimination Chamber match bij het evenement No Way Out. Later op de avond veroverde Edge het World Heavyweight Championship nadat hij zich de sterkste toonde in een SmackDown Elimination Chamber match. In april 2009, bij WrestleMania XXV, moest hij de titel afstaan aan John Cena. Edge klopte Cena bij het evenement Backlash in een "Last Man Standing"-wedstrijd. Edge werd verslagen door Jeff Hardy bij het evenement Extreme Rules in een ladder match.

Recordhouder World Heavyweight Championship (2009–2011)[bewerken]

Edge als World Heavyweight Champion in 2008

In juni 2009 veroverde Edge samen met Chris Jericho het Unified WWE Tag Team Championship, maar algauw liep Edge een zware rugblessure op en stond maandenlang op non-actief. Als gevolg van deze blessure kon Edge de titel niet meer verdedigen en Jericho verving hem door Big Show, waardoor het team Jeri-Show ontstond. Na een inactiviteit van 7 maanden maakte Edge zijn rentree bij het evenement Royal Rumble als 29e deelnemer in de traditionele 'Royal Rumble' en won die wedstrijd door John Cena, de laatst overgebleven deelnemer, te elimineren. Op 28 maart 2010 werd Edge verslagen door titelverdediger Jericho bij WrestleMania XXVI in een wedstrijd om het World Heavyweight Championship.

Edge had nadien geen noemenswaardige wedstrijden tot hij in december 2010, bij het evenement TLC: Tables, Ladders & Chairs, prompt de maat nam van Kane, Alberto Del Rio en Rey Mysterio in een Tables, Ladders and Chairs match en voor de 6e keer het World Heavyweight Championship op zijn naam schreef - dan alreeds een record.

Edge versloeg Dolph Ziggler bij het evenement Royal Rumble in januari 2011, waardoor hij titelhouder bleef. Tijdens de 600e aflevering van Friday Night SmackDown! in februari 2011 moest Edge de titel even afstaan aan Ziggler, maar men plande nog dezelfde avond een herkansing die Edge verzilverde. Edge veroverde het kampioenschap voor de 7e en laatste keer, waarmee hij zijn eigen record verbeterde.

Afscheid als professioneel worstelaar & Hall of Fame (2011-2012)[bewerken]

Edge worstelde een allerlaatste keer op televisie bij het evenement WrestleMania XXVII op 3 april 2011, waar hij met succes de titel verdedigde tegen Alberto Del Rio. Tijdens een aflevering van Monday Night Raw op 11 april 2011 kondigde hij verrassend zijn pensioen aan omdat hij negatief doktersadvies had gekregen in verband met een nekwervel- en ruggengraatverklemming oftewel wervelkanaalstenose.

Edge maakte zijn opwachting bij het evenement Extreme Rules om zijn beste vriend Christian Cage te helpen om het vacante World Heavyweight Championship te veroveren tegen Alberto Del Rio. Tijdens een aflevering van Friday Night SmackDown! op 16 september 2011, in zijn thuisplaats Toronto, presenteerde Edge als vanouds zijn praatprogramma The Cutting Edge, waarin Mark Henry en toenmalig World Heavyweight Champion Randy Orton te gast waren. Na de uitzending volgde een 'waarderingsfeest' voor Edge, als eerbetoon aan zijn carrière.

Tijdens een aflevering van Raw op 9 januari 2012 werd Edge opgenomen in de WWE Hall of Fame door zijn beste vriend Christian Cage.

Acteercarrière[bewerken]

Filmografie als acteur
Jaar Titel Rol Opmerkingen
Films
2000 Highlander: Endgame Road Bandit Kleine rol
2012 Bending the Rules Nick Blades Hoofdrol
Televisie
2002 The Weakest Link Hijzelf
2006 Mind of Mencia Hijzelf Aflevering "Royal Religious Rumble"
2007 Deal or No Deal Hijzelf
2007 MADtv Hijzelf
2011 Sanctuary Thelo Seizoen 3, aflevering 20 & seizoen 4, aflevering 2
2011-heden Haven Dwight Hendrickson Terugkerende rol

In het worstelen[bewerken]

Edge met de Spear
  • Finishers
    • Spear
    • Edgecution / Concussion On Delivery / Buzzkiller (lifting DDT)
    • Downward Spiral (reverse STO) - 1999
    • Edgecator (Sharpshooter)
    • Edge-O-Matic (sitout rear mat slam)
  • Meest gebruikte bewegingen
    • Half nelson bulldog
    • Electric chair bomb
    • Flapjack
    • Missile dropkick
    • One man con-chair-to
    • Spinning heel-kick
    • Crossbody
  • Themamuziek
    • Edge's themamuziek in zijn laatste professionele jaren was "Metalingus" door Alter Bridge, maar van 2001 tot 2003 was dat "Never Gonna Stop The Red, Red Kroovy" door Rob Zombie en daarvóór gebruikte hij twee door de WWF geproducete liedjes die "You Think You Know Me" en "On the Edge" heetten.

Prestaties[bewerken]

Edge als World Heavyweight Champion
  • Insane Championship Wrestling
    • ICW/MWCW Mid-West Unified Tag Team Championship (1x: met Psycho Joe Sampson)
    • ICW Streetfight Tag Team Championship (2x: met Christian Cage)
  • Outlaw Championship Wrestling
    • OCW Tag Team Championship (1x: met Psycho Joe Sampson)
  • Southern States Wrestling
    • SSW Tag Team Championship (1x: met Christian Cage)
  • Wrestling Observer Newsletter
    • Tag Team van het Jaar (1x: 2000 met Christian)
    • Match van het Jaar (1x: 2002 met Rey Mysterio vs. Kurt Angle en Chris Benoit bij het evenement No Mercy)

Persoonlijk leven[bewerken]

Als tiener verscheen Copeland bij WrestleMania VI als toeschouwer en zag Hulk Hogan verliezen van The Ultimate Warrior. Hij sprak dat de wedstrijd tussen Hogan en Warrior hem deed dromen van een worstelcarrière. In zijn middelbare schooltijd werd Copeland gebombardeerd als "most likely to win the WWF World Heavyweight Championship." ("zal meer dan waarschijnlijk ooit het WWF World Heavyweight Championship winnen"). In 2000 maakte hij een cameoverschijning in de film Highlander: Endgame, en wordt op de aftiteling vermeld als "Road Bandit".

Copelands autobiografie, getiteld "Adam Copeland On Edge", werd gepubliceerd op 4 november 2004. Hij is de tweede WWE-worstelaar na Mick Foley die zijn autobiografie in hoogsteigen persoon schreef, zonder gebruik te maken van een ghostwriter. Per toeval schreef Foley het voorwoord.

Copeland was eerst getrouwd met Alanah Morley, zus van professioneel worstelaar Val Venis, maar het paar scheidde in 2004. Hij ontmoette toen Lisa Ortiz en trouwde met haar in oktober 2004. Vervolgens had Copeland een affaire met professioneel worstelaarster Amy Dumas (Lita) in december 2004. Copeland scheidde van Ortiz in november 2005. Sindsdien had Copeland een relatie met professioneel worstelaarster Beth Phoenix en kreeg ook twee dochters, Lyric en Ruby, met haar. Ze trouwden op 30 oktober 2016. Copeland werd toen 43 jaar.

Copeland had een zichtbare tatoeage op zijn bovenarm van een haai die zijn arm aanspant, die leek op de hoofdrolspelers in de cartoon "Street Sharks". Hij heeft deze later laten bedekken met een tatoeage van een zon.

Externe links[bewerken]

1990–1999
1993:André the Giant
1994:Arnold Skaaland · Bobo Brazil · Buddy Rogers · Chief Jay Strongbow · Freddie Blassie · Gorilla Monsoon · James Dudley
1995:Antonino Rocca · Ernie Ladd · The Fabulous Moolah · George "The Animal" Steele · The Grand Wizard · Ivan Putski · Pedro Morales
1996:Jimmy Snuka · Johnny Rodz · Killer Kowalski · Lou Albano · "Baron" Mikel Scicluna · Pat Patterson · The Valiant Brothers (Jimmy & Johnny Valiant) · Vince McMahon Sr.
2000–2009
2004:Big John Studd · "Superstar" Billy Graham · Bobby Heenan · Don Muraco · Greg Valentine · Harley Race · Jesse Ventura · Junkyard Dog · Pete Rose · Sgt. Slaughter · Tito Santana
2005:"Cowboy" Bob Orton · Hulk Hogan · The Iron Sheik · Jimmy Hart · Nikolai Volkoff · Paul Orndorff · "Rowdy" Roddy Piper
2006:The Blackjacks (Mulligan & Lanza) · Bret "Hitman" Hart · Eddie Guerrero · Gene Okerlund · "Sensational" Sherri · Tony Atlas · Verne Gagne · William "The Refrigerator" Perry
2007:Curt "Mr. Perfect" Hennig · Dusty Rhodes · Jerry "The King" Lawler · Jim Ross · Mr. Fuji · Nick Bockwinkel · The Sheik · The Wild Samoans (Afa & Sika)
2008:The Brisco Brothers (Gerald & Jack) · Eddie Graham · Gordon Solie · Mae Young · Peter Maivia · Ric Flair · Rocky Johnson
2009:Bill Watts · The Funks (Terry & Dory Jr.) · Howard Finkel · Koko B. Ware · Ricky Steamboat · "Stone Cold" Steve Austin · The Von Erich Family (Chris, David, Fritz, Kerry, Kevin & Mike)
2010–2019
2010:Antonio Inoki · Bob Uecker · Gorgeous George · Mad Dog Vachon · Stu Hart · Ted DiBiase · Wendi Richter
2011:Abdullah the Butcher · Bob Armstrong · Drew Carey · Jim Duggan · Paul Ellering · The Road Warriors/Legion of Doom (Hawk & Animal) · Shawn Michaels · Sunny
2012:Edge · The Four Horsemen (Arn Anderson, Barry Windham, James J. Dillon, Ric Flair & Tully Blanchard) · Mil Máscaras · Mike Tyson · Ron Simmons · Yokozuna
2013:Bob Backlund · Booker T · Bruno Sammartino · Donald Trump · Mick Foley · Trish Stratus
2014:Carlos Colón · Jake Roberts · Lita · Mr. T · Paul Bearer · Razor Ramon · The Ultimate Warrior