Elastica

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Logo

Elastica is een voormalige Britse band uit de jaren negentig rond zangeres/gitariste Justine Frischmann.

Biografie[bewerken]

Frischmann, dochter van een Hongaarse vader en een Russische moeder, begon als gitariste/mede-oprichtster van de band Suede (een naam die zij had bedacht) en had een relatie met zanger Brett Anderson. Na de komst van gitarist Bernard Butler in de band en Blur-frontman Damon Albarn in haar leven vertrok ze en formeerde ze The Spitfires met ex-Suede-drummer Justin Welch. Gecompleteerd door bassiste Annie Holland en gitariste/zangeres Donna Matthews maakte de band in 1993 een doorstart als Elastica. Elastica trok de aandacht met korte punk-/new-wave-achtige singles en werd al snel een van de grote namen in de oprukkende Britpopscene. In 1994 verscheen het debuutalbum met nieuwe versies van de singles; Albarn verleende een gastbijdrage onder het pseudoniem Dan Abnormal. De laatste single, Waking Up, viel op door de naaktclip (afgeleid van Sweet Harmony van The Beloved) en het No More Heroes-achtige arrangement; vandaar dat de Stranglers met een rechtszaak dreigden.

Gedurende 1995 was Elastica op wereldtournee; Holland kon dit zware schema niet aan en haakte in de zomermaanden af. Seila Chipperfield nam haar plaats in. De tournee eindigde in januari 1996 in Australië met een concert op het prestigieuze Big Day Out-festival; bij terugkeer zag Frischmann haar relatie op de klippen lopen en hield ze zich enige tijd op de vlakte. Matthews echter ontpopte zich als een feestbeest met alle drank en drugs op de koop toe. Hierdoor verliepen de opnamen voor het tweede album uiterst moeizaam en werd Matthews eind 1998 uit de band gezet; daartegenover stond dat Holland terugkeerde na drie jaar lang sandwichborden te hebben geschilderd.

In 1999 bracht Elastica, nu uitgebreid met gitarist Paul Jones en toetseniste/zangeres Mew, een ep met de laatste zes van de twintig demonummers; het album was klaar, maar werd na een korte inspeeltournee opnieuw opgenomen in een veel korter tijdsbestek.

The Menace (met wederom een gastbijdrage van Albarn, ditmaal als Norman Balda) verscheen in februari 2000, maar de muziekscene was veranderd en niet in het voordeel van de band. In 2001 besloot Frischmann om Elastica op te heffen; als afscheid werd de single The Bitch Don't Work uitgebracht.

Speciaal voor Record Store Day 2017 werd het debuutalbum heruitgebracht in een door de bandleden zelf geremasterde versie. Een echte reünie zit er vooralsnog niet in.

Nu[bewerken]

  • Welsh is getrouwd met Mew en geeft drumles.
  • Jones startte een platenlabel waarvoor hij de Amerikaanse indie-band Warpaint contracteerde.
  • Holland deed na Elastica een optreden met Wreckless Eric en is sindsdien niet meer op een podium gesignaleerd.
  • Met vallen en opstaan kwam Matthews van haar drank- en drugsverslaving af; ze formeerde een Krautrocktrio (Klang) waarmee ze twee cd's uitbracht en deed vrijwilligerswerk in de daklozenzorg. In 2005 ging Klang op non-actief en liet Matthews (de muziekscene van) Londen voor wat het was om haar leven aan God te wijden. Ze is nu priester in de kerk van het Zuid-Engelse plaatsje Totnes en heeft een relatie heeft met Lawrence Chandler, voormalig lid van de Amerikaanse indie-band Bowery Electric.
  • Frischmann schreef nummers voor M.I.A., die het hoesontwerp leverde voor The Menace en filmopnamen maakte van de laatste tournee. Een traumatische relatie met Primal Scream-frontman Bobbie Gillespie deed haar besluiten om helemaal uit de muziek te stappen. "Je wordt er asociaal en onverschillig van", verklaarde ze met de hand in eigen boezem. Frischmann ging vervolgens kunst- en architectuurprogramma's presenteren maar het verleden bleef haar achtervolgen; in 2005 emigreerde ze naar de VS om beeldende kunst en psychologie te studeren aan de boeddhistische universiteit van Boulder, Colorado. Frischmann leerde er haar echtgenoot kennen met wie ze nu in Californië woont.