Spoel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Elektrische spoel)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zie artikel Dit artikel gaat over de elektrische component, voor andere betekenissen zie klos.
Spoelen als elektronische componenten
Schematisch symbool van een spoel

Een spoel is een elektrische component bestaande uit geleidende wikkelingen, meestal van koperdraad, op een spoelvorm (meestal van kunststof) waarin zich al dan niet een magnetiseerbare (weekijzeren) kern bevindt, die wel of niet beweegbaar is. Twee magnetisch gekoppelde spoelen vormen een transformator.

Werking[bewerken | brontekst bewerken]

Als er een elektrische stroom door een draad loopt, wordt rondom de draad een magnetisch veld opgewekt. Is de draad in een cilindervormige spiraal (bijvoorbeeld om een koker of een buis) tot een spoel gewikkeld, dan wordt het magnetische veld binnen de spoel gebundeld en krijgt het een richting. Als zich in de buis een magnetiseerbaar materiaal (weekijzer, ferriet) bevindt, wordt de bundeling van het opgewekte magnetisme sterk vergroot. Omgekeerd zal de spoel een veranderlijk magnetisch veld omzetten in een elektrische spanning.

Toepassing[bewerken | brontekst bewerken]

Een spoel als actuator op een stookoliebrander
Uitleg van een spoel gebruikt als elektromechanische actuator

Spoelen worden hoofdzakelijk toegepast als:

  • elektr(on)ische component
  • transformator
  • veld- of ankerwikkeling in elektromotoren
  • elektromechanische actuator

Component[bewerken | brontekst bewerken]

In de elektronica worden spoelen met name gebruikt voor filtering en als onderdeel van frequentiebepalende circuits voor afstemming of het genereren van signalen. Storende signalen van apparaten, zoals elektromotoren en tl-verlichting, kunnen worden verzwakt door het gebruik van een spoel.

Transformator[bewerken | brontekst bewerken]

Een transformator bestaat in principe uit twee of meer spoelen die magnetisch gekoppeld zijn.

Veld- of ankerwikkeling[bewerken | brontekst bewerken]

Voor het opwekken van het benodigde magnetische veld in elektromotoren worden spoelen gebruikt, meestal gewikkeld op kernen van gelamelleerd weekijzer.

Actuator[bewerken | brontekst bewerken]

Als elektromechanische component wordt de spoel ook wel aangeduid als solenoïde, een letterlijke vertaling van het Engelse solenoid (spoel). De spoel is dan een actuator, een constructie die een mechanische (meest lineaire) beweging opwekt bij het aanbrengen of wegnemen van een elektrische stroom door de spoel. De beweging wordt veroorzaakt doordat de opgewekte magnetische krachten in de delen van de kern elkaar aantrekken of loslaten. Het kan hierbij gaan om een relais, waar deze beweging elektrische contacten bedient, een ventiel of klep, die een vloeibaar of gasvormig medium, zoals water, olie of stoom, doorlaat of blokkeert, of een elektromagneet, die een anker tegen zijn kern aangetrokken kan houden zolang de stroom vloeit. In pneumatische stuurventielen worden spoelen toegepast als stuurelement, het werkelijke schakelen van het medium wordt door perslucht verzorgd.

A - Inlaat
B - Membraan
C - Drukkamer
D - Drukontlasting
E - Solenoïde
F - Uitlaat

Spoel als stuurelement

Zelfinductie[bewerken | brontekst bewerken]

Door zijn constructie heeft een spoel een zelfinductie, wat inhoudt dat iedere stroomverandering wordt tegengewerkt door een geïnduceerde elektrische spanning volgens:

.

Hierin is

de opgewekte elektrische spanning in volt
de elektrische stroom in ampère
de zelfinductie van de spoel in henry.
het aantal windingen van de spoel
de magnetische flux in de spoel in weber.

Het minteken wijst op het tegenwerken van de spoel (inductie).

Deze formule heet de wet van Lenz, opgesteld in 1833 (of '34) door de Baltische natuurkundige Heinrich Lenz, als uitbreiding van de inductiewet van Faraday. De beginletter L van zijn naam wordt gebruikt als symbool voor zelfinductie.

Een smoorspoel is een spoel met een grote zelfinductie en een geringe ohmse weerstand. Smoorspoelen worden vaak toegepast om wisselstroomcomponenten (AC) te onderdrukken in bijvoorbeeld een gelijkrichter.

Complexe impedantie[bewerken | brontekst bewerken]

Wanneer door een spoel met zelfinductie een stroom

in de vorm van een enkele sinus loopt, kan de geïnduceerde spanning gevonden worden uit:

De spanning over de spoel is tegengesteld aan de inductiespanning, dus:

.

Voor de inductantie, de complexe impedantie van de spoel, volgt dus:

.

Niet-ideale spoel[bewerken | brontekst bewerken]

Een niet-ideale spoel heeft altijd een elektrische weerstand (inwendige weerstand) die als serieweerstand kan worden opgevat. In dat geval wordt de complexe impedantie:

.

Verschillende toepassingen[bewerken | brontekst bewerken]

Richting en grootte van het magnetisch veld[bewerken | brontekst bewerken]

Om bij het ontwerp van deze apparaten gemakkelijk de richting van het magnetisch veld en de elektrische stroom ten opzichte van elkaar te onthouden wordt de kurkentrekkerregel of de rechterhandregel toegepast. De grootte (en richting) kan worden berekend met de wet van Biot-Savart of benaderd met behulp van het magnetisch moment.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Coils van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.