Elektrohypersensitiviteit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Met elektrohypersensitiviteit (EHS) of elektroallergie wordt een vermeende overgevoeligheid voor elektromagnetische straling bedoeld die zich uit in ziektesymptomen. Er is geen wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van EHS.

De elektromagnetische straling die de ziektesymptomen zou veroorzaken wordt dikwijls aangeduid met de term "elektrosmog", die een analogie suggereert met schadelijke luchtvervuiling. Hoogleraar Hans de Bruijn noemt de term "elektrosmog" een voorbeeld van framing van het debat, doordat de term 'smog' associaties oproept met gezondheidsrisico's en de overschrijding van normen, nog voordat dit aangetoond is.[1]

Mate van erkenning[bewerken]

Hoewel de klachten van "elektrogevoeligen" reëel zijn, zijn deze uiteenlopend en is de oorzaak onbekend.[2] De aan EHS toegeschreven symptomen variëren.[3]

In 2005 bleek uit een meta-analyse van studies waarin onderzoek is gedaan naar in totaal 725 mensen die claimen te lijden aan EHS dat geen bewijs gevonden kon worden voor hun claims.[4] Anno 2012 is er geen wetenschappelijke indicatie dat elektrohypersensitiviteit een bestaande ziekte is.[5] Desondanks nam de Raad van Europa in 2011 een resolutie aan die stelde dat aangesloten staten, vooruitlopend op wetenschappelijk bewijs, voorzorgsmaatregelen moeten treffen met betrekking tot elektromagnetische straling.[6]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Hugo Schooneveld, Elektrostress Handboek - Leren omgaan met ziekmakende elektromagnetische velden. Wageningen 2014. ISBN 978-90-9027793-6.
  • Michiel Haas en Henk Wever, Elektrostress & gezondheid: invloed van elektriciteit en zenders, uitgave van het NIBE, Bussum 2011.
  • Ria Luttikhold-Lurvink, Help! De kerktoren geeft straling, Eeserveen 2010.
  • Wolfgang Maes, Stress durch Strom und Strahlung, Neubeuern 2004.
  • Y. Sangen en K. Tazelaar, Elektromagnetische straling, Deventer 2004 (2e druk 2005).