Eli Iserbyt

	Eli Iserbyt
	Iserbyt tijdens de Jingle Cross in 2019
	Persoonlijke informatie
Geboortedatum	22 oktober 1997
Geboorteplaats	Bavikhove, België
Nationaliteit	België
Lengte	165 cm
Gewicht	56 kg
	Sportieve informatie
Huidige ploeg	Pauwels Sauzen-Bingoal
	Ploegen
2013-2016; 2016-2017; 2018-2019; 2019-	Telenet-Fidea; Marlux-Napoleon Games; Marlux-Bingoal; Pauwels Sauzen-Bingoal
Portaal	Wielersport

Eli Iserbyt (Bavikhove, 22 oktober 1997) is een Belgisch veldrijder. In deze discipline won hij vijf Belgische titels in de jeugdcategorieën. Ook won hij bij de aspiranten één Belgische titel in het mountainbiken. Iserbyt werd daarnaast tweemaal Europees kampioen veldrijden bij de jeugd en behaalde zowel in 2016 als in 2018 de wereldtitel in het veldrijden bij de beloften. In 2020 werd hij Europees Kampioen Veldrijden bij de elite.

Biografie[bewerken | brontekst bewerken]

Iserbyt begon met veldrijden op 11-jarige leeftijd. Als niet-aangeslotene won hij één wedstrijd en in zijn eerste jaar bij de aspiranten won hij er twee. Het daaropvolgende jaar won Iserbyt zo goed als al zijn wedstrijden en werd hij Belgisch kampioen veldrijden bij de aspiranten. Hij werd daarnaast ook Belgisch kampioen mountainbiken.

Bij de nieuwelingen en junioren werd Iserbyt vier jaar na elkaar kampioen van België. In zijn tweede jaar bij de junioren werd hij op het wereldkampioenschap in Tábor verrassend verslagen door de Deen Simon Andreassen, nadat hij eerder dat seizoen Europees kampioen was geworden en het eindklassement van de Wereldbeker en de Superprestige op zijn naam had geschreven.

Vanaf het seizoen 2015-2016 kwam Iserbyt uit in de beloftecategorie. In de Cyclocross Leuven, begin 2016, werd hij vijfde in de wedstrijd voor profs. Een week later kreeg hij de kans om voor de zesde opeenvolgende keer Belgisch kampioen te worden in Lille, maar door een zware valpartij bij de start moest hij noodgedwongen opgeven. Op 31 januari 2016 won Iserbyt het WK in Zolder als eerstejaarsbelofte. Hij werd daarmee de jongste wereldkampioen ooit bij de beloften. Hij was in de sprint sneller dan de Tsjech Adam Ťoupalík, die zijn handen een ronde te vroeg in de lucht had gestoken. Quinten Hermans was de tweede landgenoot op het podium met een bronzen medaille. Iserbyt werd dat jaar opnieuw eindwinnaar in de Wereldbeker en de Superprestige. Hij behaalde ook brons op het Europees kampioenschap in Huijbergen. In juni 2016 werd hij belofte met profcontract bij Marlux-Napoleon Games.^[1]

Zijn tweede jaar bij de beloften verliep minder vlot. Hij eindigde op het EK als 10e en op het WK als 17e. Iserbyt werd wel eindwinnaar in de DVV Trofee.

Als derdejaarsbelofte werd hij op 5 november 2017 Europees kampioen in het Tsjechische Tábor. Hij won in de sprint van Tom Pidcock. In datzelfde seizoen werd hij op 4 februari 2018 voor de tweede keer wereldkampioen bij de beloften in het Nederlandse Valkenburg. Hij won met bijna een halve minuut voorsprong op de uittredende wereldkampioen Joris Nieuwenhuis. Hij werd ook eindwinnaar in de DVV Trofee bij de beloften.

Ook op de weg kan Iserbyt goed uit de voeten, in 2018 wint hij het jongerenklassement van de Boucles de la Mayenne en wordt derde in het algemeen klassement na Mathieu van der Poel en Romain Seigle.

Als laatstejaarsbelofte werd Iserbyt vice-Europees kampioen in Rosmalen en vicewereldkampioen in Bogense na zijn grootste rivaal Tom Pidcock. Daarnaast behaalde hij ook tien top 5-plaatsen bij de elite. Hij werd vierde op het zware Belgisch kampioenschap in Kruibeke na Toon Aerts, Wout van Aert en Michael Vanthourenhout.

In het seizoen 2019-2020 rijdt Iserbyt zijn eerste volwaardige programma bij de elite en stoot meteen door naar de top. Hij wint drie wereldbekers op rij, de openingswedstrijden van Iowa en Waterloo, en vervolgens Bern. Alleen enkele groten deden het hem voor. Dat seizoen wint Iserbyt tien wedstrijden, o.a. ook nog de klassiekers Gavere en de Koppenberg, het dubbelweekend in Kruibeke en Gieten, en de spannende wereldbekerwedstrijd in Nommay tegen Toon Aerts. Hij behaalt nog eens tien tweede plaatsen, de meeste na Mathieu van der Poel. Hij schrijft de DVV Trofee op zijn naam en wordt tweede in zowel de Superprestige als de Wereldbeker eindstand. Hij wordt tweede op het EK in Silvelle (IT) op slechts 3" van MVDP en tweede op het BK in Antwerpen na Laurens Sweeck . Op het WK in Dübendorf wordt hij tiende. Op het einde van dat seizoen is Iserbyt opgeklommen naar de derde plaats op de UCI ranking. Iserbyt traint dan nog steeds bij Rudi Van de Sompel, zijn trainer sinds de aspiranten.

Net na het einde van dit seizoen zou de coronapandemie uitbreken. Met veel inspanningen zowel van de organisatoren als van de renners wordt er toch een beperkt veldritseizoen 2020-2021 opgezet grotendeels in België. Publiek is niet toegelaten en de entourage wordt beperkt.

Dat seizoen wint Iserbyt het Europees Kampioenschap voor Michael Vanthourenhout en Lars van der Haar. Hij is daarmee de eerste renner in de geschiedenis die zowel als junior, belofte en elite Europees kampioen wordt. In de wedstrijd in Zolder komt Iserbyt zwaar ten val. Hij scheurt gedeeltelijk zijn gewrichtsband aan de elleboog en loopt kneuzingen op. Hij rijdt het seizoen nog uit, maar moet een operatie ondergaan aan het eind van het seizoen. Iserbyt moet opgeven in het BK in Meulebeke en wordt zevende op het WK in Oostende. Dat seizoen zou hij zeven wedstrijden winnen waaronder opnieuw de Koppenberg. Hij weet ook opnieuw het eindklassement van de X20-Trofee naar zijn hand te zetten. Iserbyt staat op het einde van het seizoen op een tweede plaats op de UCI ranking. Het volgende seizoen verandert het reglement van de UCI ranking.

Palmares[bewerken | brontekst bewerken]

Veldrijden[bewerken | brontekst bewerken]

Overwinningen[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen	Wereldbeker	Superprestige	Trofee	WK	EK	BK	Overige	Totaal aantal zeges
2015-2016				NVT	NVT	NVT		0
2016-2017				NVT	NVT	19e		0
2017-2018				NVT	NVT	DNF		0
2018-2019				NVT	NVT	4e		0
2019-2020	Iowa, Waterloo, Bern, Nommay	Gieten, Asper-Gavere	Oudenaarde, Eindklassement	10e	2 ↑	2 ↑	Kruibeke, Maldegem, Hulst, Masters Waregem	11
2020-2021		Ruddervoorde, Boom	Oudenaarde, Kortrijk, Eindklassement	7e	1 ↑	DNF	Lokeren, Sint-Niklaas	7
2021-2022	Waterloo, Iowa, Overijse, Koksijde, Besançon	Ruddervoorde, Niel, Merksplas	Oudenaarde		12e		Lokeren, Beringen, Bredene	12

Totaal	9	7	4	0	1	0	9	30

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen	Wereldbeker	Superprestige	Trofee	UCI	WK	EK	BK	Aantal zeges	Aantal podia
2015-2016	NVT	NVT	NVT	11e	NVT	NVT	NVT	0	0
2016-2017	NVT	NVT	NVT	30e	NVT	NVT	19e	0	2
2017-2018	46e	19e	NVT	14e	NVT	NVT	DNF	0	0
2018-2019	37e	14e	10e	13e	NVT	NVT	4e	0	1
2019-2020	2 ↑	2 ↑	1 ↑	3	10e	2 ↑	2 ↑	11	23
2020-2021	18e	2 ↑	1 ↑	2	7e	1 ↑	DNF	7	16
2021-2022						12e		12	17
Totaal	0	0	2	0	0	1	0	30	59

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Categorie	Seizoen	Wereldbeker	Superprestige	Trofee	WK	EK	BK	Overige	Totaal aantal zeges
Niet-aangeslotenen	2008-2009							Koekelare	1
Niet-aangeslotenen	Totaal	0	0	0	0	0	0	1	1
Aspiranten	2009-2010						4e	Keiem, Kortrijk	2
	2010-2011						1 ↑	Kruiningen, Rucphen, Landskouter, Snaaskerke, Koekelare, Lokeren (PK), Hoboken, Wustwezel, Overijse, Diksmuide, Retie, Kortrijk, Lille	14
	Totaal	0	0	0	0	0	1	15	16
Nieuwelingen	2011-2012						1 ↑	Koekelare (PK)	2
	2012-2013			Ronse, Hasselt			1 ↑	Kessel-Fort, Wiekevorst, Erpe-Mere, Hoboken, Ruddervoorde, Zingem, Koekelare, Dottenijs, Koksijde, Lotenhulle, Antwerpen, Lichtervelde, Beernem (PK), Perwez, Zonnebeke, Anvaing, Assenede, Middelkerke, Eeklo, Lebbeke	23
	Totaal	0	0	2	0	0	2	21	25
Junioren	2013-2014				7e	6e	1 ↑	Moerbeke-Waas, Ronse	3
	2014-2015	Valkenburg, Heusden-Zolder, Hoogerheide, Eindklassement	Gieten, Zonhoven, Ruddervoorde, Asper-Gavere, Spa-Francorchamps, Diegem, Hoogstraten, Eindklassement		2 ↑	1 ↑	1 ↑	Erpe-Mere, Neerpelt, Ronse, Meulebeke, Overijse, Varsenare (PK), Leuven, Zonnebeke, Lebbeke, Oostmalle	22
	Totaal	3 (1x Eindklassement)	7 (1x Eindklassement)	0	0	1	2	12	25
Beloften	2015-2016	Koksijde, Namen, Lignières-en-Berry, Eindklassement	Zonhoven, Ruddervoorde, Asper-Gavere, Hoogstraten, Middelkerke, Eindklassement	Ronse, Hamme	1 ↑	3 ↑	DNF	Overijse	12
	2016-2017	Fiuggi	Asper-Gavere	Oudenaarde, Essen, Loenhout, Baal, Eindklassement	17e	10e	NVT	Overijse, Oostmalle	8
	2017-2018	Zeven, Hoogerheide	Hoogstraten	Ronse, Hamme, Essen, Antwerpen, Loenhout, Baal, Lille, Eindklassement	1 ↑	1 ↑	NVT		12
	2018-2019	Bern, Heusden-Zolder, Hoogerheide			2 ↑	2 ↑	NVT		3
	Totaal	9 (1x Eindklassement)	7 (1x Eindklassement)	13 (2x Eindklassement)	2	1	0	3	35