Elis Juliana

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Elis Juliana
Elis Juliana
Elis Juliana
Algemene informatie
Bijnaam Ompi Elis
Geboren 8 augustus 1927
Overleden 23 juni 2013
Land Curaçao
Website
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Elis Juliana (Willemstad, 8 augustus 1927 – aldaar, 23 juni 2013) was een Curaçaos dichter, schrijver, beeldend kunstenaar en archeoloog.[1][2] Elis schreef gedichten, korte verhalen en haiku's. Hij vertegenwoordigde Curaçao meerdere keren op internationale exposities met beeldhouwwerken en schilderijen.[3] Maar hij was vooral bekend vanwege zijn ritmische gedichten zoals op het ritme van de tumba.[4]

Leven[bewerken]

Elis Juliana werd op 8 augustus 1927 geboren in Willemstad op het eiland Curaçao, dat toentertijd nog deel uitmaakte van de Nederlandse Antillen. Juliana volgde lessen aan de lagere technische school, hierna werd hij leerling-monteur en later leerling-bankwerker. Van 1946 tot 1947 zat hij in militaire dienst. Na zijn militaire dienst keerde hij terug in de metaalbewerking als fijnbankwerker. Tussentijds heeft hij nog korte tijd gewerkt als gevangenbewaarder. Vanaf april 1959 werkte Juliana als klerk bij Bureau Justitiële Jeugdzorg, de voorloper van het Bureau Cultuur en Opvoeding. Hier hield hij zich bezig met volkskunde en archeologie tot zijn pensionering in 1987. Juliana hield zich bezig met etnografie om zo de diverse talen, dialecten en volkeren van Curaçao te kunnen duiden. Zijn belangstelling voor oude Curaçaose muziekinstrumenten en voorwerpen leidde tot de oprichting van een stichting Fundashon Zikinzá geheten, waarvan de collectie bewaard wordt in het Centraal Historisch Archief in Willemstad.[5] Op 18 juni 2013 ontving Juliana een eredoctoraat van de Universiteit van Curaçao voor zijn verdiensten voor de Curaçaose gemeenschap.[6] Nog geen week later op 23 juni 2013 kwam hij te overlijden. Elis Juliana - frequent liefkozend Ompi Elis genoemd,[7] - is 85 jaar oud geworden.

Werk[bewerken]

Juliana behoorde samen met Luis Daal en Pierre Lauffer tot de 'Grote Drie' van de Antilliaanse dichtkunst in het Papiaments.[8] In september 2011 verscheen een vertaling in het Nederlands van zijn dichtbundel 'Hé Patu/Waggeleend' vertaald door Fred de Haas. Deze zei over Juliana:

Aanhalingsteken openen Elis heeft zijn werk altijd in dienst gesteld van de bewustwording van zijn volk. En uit al zijn gedichten blijkt dat hij graag wilde dat mensen zich bewust zijn van hun plek in de geschiedenis.
— Fred de Haas[9]
Aanhalingsteken sluiten

Prijzen[bewerken]

Juliana's werk is meermaals bekroond. In 1973 kreeg hij de Cola Debrotprijs voor bijzondere prestaties op het gebied van beeldende kunst. Verder is hij geridderd in de Orde van Oranje-Nassau, heeft hij een Krus di Mérito en ontving hij in Cuba de Premio José María Heredia.[9][3] In 2008 ontving hij de Zilveren Anjer.