Elisa Longo Borghini

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Elisa Longo Borghini
Elisa Longo Borghini (2018)
Elisa Longo Borghini (2018)
Persoonlijke informatie
Bijnaam "Eli"
Geboortedatum 10 december 1991
Geboorteplaats Ornavasso, Vlag van Italië Italië
Lengte 170 cm
Sportieve informatie
Huidige ploeg Trek-Segafredo
Discipline(s) Wegwielrennen
Ploegen
2010
2011
2012-2014
2015-2018
2019
Cristoforetti
Top Girls Fassa Bortolo
Hitec Products
Wiggle Honda
Trek-Segafredo
Beste prestaties
Gent-Wevelgem 15e (2016)
Ronde van Vlaanderen 1e (2015)
Amstel Gold Race 5e (2017)
Luik-Bastenaken-Luik 9e (2017, 2019)
Giro Rosa 2e (2017)
WK op de weg 3e (2012)
Extra
Zeges:  
Strade Bianche
Trofeo Alfredo Binda
Giro dell'Emilia
2017
2013
2015, 2016
Medailles
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Elisa Longo Borghini (Ornavasso, 10 december 1991) is een Italiaans wielrenster. Ze won in 2012 brons op het WK in Valkenburg en in 2016 brons op het EK in Plumelec en olympisch brons in Rio de Janeiro. Ze werd vier keer Italiaans kampioene. Zij is een dochter van langlaufster Guidina Dal Sasso.[1] Haar 11 jaar oudere broer Paolo Longo Borghini was wielrenner van 2004 t/m 2014. Ze reed drie jaar bij het Noorse Hitec Products, vier jaar voor het Britse Wiggle High5 en vanaf 2019 voor de nieuwe vrouwenploeg Trek-Segafredo.

Biografie[bewerken]

2012 - 2013: Doorbraak en bekkenbreuk[bewerken]

Brons op het WK in Valkenburg.

In 2012 haalde ze brons bij de elite op het wereldkampioenschap wielrennen in Valkenburg. Ze bevestigde haar kunnen in 2013 door de Trofeo Alfredo Binda op haar naam te schrijven en tweede te worden in de Waalse Pijl. Eén week voor de Giro Rosa 2013 viel Longo Borghini hevig, drie kilometer voor de finish in het Italiaans kampioenschap. Ze brak haar bekken en moest in haar woonplaats de slotrit van de Giro toekijken vanuit een rolstoel.[2]

2014 - 2015: Klassementen en Vlaanderen[bewerken]

Solo naar winst in de Ronde van Vlaanderen op de Oude Kwaremont.

Na haar herstel won Longo Borghini de eindklassementen in de Ronde van Bretagne, Trophée d'Or (beide 2014) en Route de France (2015), met ritwinst op de Planche des Belles Filles.[3] In 2015 behaalde ze de overwinning van de Ronde van Vlaanderen[4] en de Giro dell'Emilia,[5] werd ze tweede in de Philadelphia Cycling Classic, derde in de eerste vrouweneditie van de Strade Bianche en vierde in de Trofeo Binda. Hierdoor werd ze ook vierde in het wereldbekerklassement. In de Giro Rosa won ze al de witte jongerentrui (2012), de groene bergtrui (2016) en de blauwe trui als beste Italiaanse (2015 en 2017). Ook werd ze in 2014 voor het eerst Italiaans kampioen tijdrijden.

Groene trui in de Giro Rosa 2016.

2016: Brons in Rio[bewerken]

Brons in de olympische wegrit.

Uitkomend voor Italië won Longo Borghini brons in de wegrit op de Olympische Spelen 2016 in Rio de Janeiro, achter de Nederlandse Anna van der Breggen en de Zweedse Emma Johansson (tevens haar ploeggenote bij Wiggle).[6] Eén maand later op het eerste EK voor profs werd ze wederom derde en wederom achter de Nederlandse. Ze werd in 2016 vijfde in de eerste Women's World Tour en won haar tweede nationale titel tijdrijden.

Voorjaar 2017: leidster World Tour en UCI-ranglijst[bewerken]

In 2017 begon Longo Borghini het Belgische openingsweekend met veel aanvalspogingen, die resulteerden in de 5e plaats in Omloop Het Nieuwsblad en winst voor haar ploeggenote Jolien D'Hoore in Omloop van het Hageland. Eén week later won Longo Borghini in eigen land haar eerste World Tourwedstrijd: Strade Bianche.[7] Ze werd hierdoor ook meteen de eerste leidster in de World Tour. Door haar vierde plek in de Ronde van Drenthe en de negende plek in de Trofeo Binda veroverde ze op 19 maart de eerste positie op de UCI-ranglijst en behield ze de leiderstrui in de World Tour tot en met de Ronde van Vlaanderen.[8] In De Ronde zat ze in een kopgroep met Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten en Katarzyna Niewiadoma, maar zij werden op één km van de finish gegrepen en in de sprint werd Longo Borghini tiende. Twee weken later, in de heringevoerde Amstel Gold Race, sprong ze mee op de voorlaatste keer Cauberg met Lizzie Deignan en wederom Niewiadoma, maar Van der Breggen sprong erop en erover en in de achtervolgende groep werd Longo Borghini vijfde. Door ziekte moest ze de Waalse Pijl missen en moest ze genoegen nemen met een negende plaats in de eerste editie van Luik-Bastenaken-Luik.

2017: Giro en La Course[bewerken]

In de Italiaanse kampioenstrui.

Twee maanden later veroverde ze in Piemonte haar derde nationale titel in het tijdrijden en twee dagen erna haar eerste Italiaanse titel op de weg.[9] In de Ronde van Italië voor vrouwen 2017 behaalde ze diverse ereplaatsen, zo werd ze derde in de tweede etappe door samen met Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen weg te rijden op de klim Andreis.[10] Ook werd ze derde in de vijfde etappe, een tijdrit over de Muro di Sant'Elpidio met stijgingspercentages tot 30%.[11] In het bergklassement werd ze tweede achter Van Vleuten en in het algemeen klassement tweede op ruim één minuut achter Van der Breggen. Hierdoor won ze voor het tweede jaar de blauwe trui als beste Italiaanse.[12] Later die maand werd ze derde op de Col d'Izoard achter Van Vleuten en Lizzie Deignan in de vernieuwde La Course.[13] Tijdens de afsluitende achtervolgingsrit in Marseille kon ze samen met Deignan en Megan Guarnier de als eerste gestarte Van Vleuten niet bijhalen en ze eindigde als derde in het Stade Vélodrome.[14] Later dat seizoen kwam ze niet verder dan de 18e plek in zowel het EK als het WK tijdrijden. In de wegwedstrijd tijdens het wereldkampioenschap in Bergen (Noorwegen) moest ze opgeven, net als in de slotetappe van de Boels Ladies Tour drie weken eerder.

2018: Goud Middellandse Zeespelen[bewerken]

Na een goede seizoensstart in eigen land (derde in de Strade Bianche en tiende in de Trofeo Binda), kwam ze de rest van het voorjaar niet meer in de top tien; tijdens Luik-Bastenaken-Luik moest ze zelfs opgeven. In mei werd ze in het Baskenland vierde in de eendagskoers Emakumeen Saria (achter een volledig Nederlands podium) en tweede in de slotrit van Emakumeen Bira achter winnares Amanda Spratt. In juni won Longo Borghini het bergklassement van de OVO Women's Tour,[15] werd ze twaalfde tijdens het Italiaans kampioenschap op de weg en won ze de wegwedstrijd van de Middellandse Zeespelen 2018 in het Spaanse Tarragona.[16] In juli won ze, net als in 2017, de blauwe trui als beste Italiaanse in de Giro Rosa. Ze werd tweede in de achtste etappe vanuit een kopgroep van drie, achter Marianne Vos en voor Lucinda Brand.[17] In het algemeen klassement bleef ze steken op de tiende plaats. In augustus reed ze lange tijd op kop samen met Anna van der Breggen tijdens het EK op de weg in Glasgow, maar ze werden in de laatste kilometer teruggepakt door het peloton waarna haar landgenote Marta Bastianelli de sprint won.[18] Later dat seizoen werd ze tiende in de Madrid Challenge, ze werd twaalfde in zowel de GP Plouay als de Boels Ladies Tour, dertiende tijdens het WK op de weg in Innsbruck en negende in zowel de WK-tijdrit als het Italiaans kampioenschap tijdrijden. Tijdens deze nationale titelstrijd, die op een uitgestelde datum plaatsvond, had ze onderweg de snelste tijd, maar werd ze in de finale de verkeerde kant op gestuurd, waardoor ze bijna anderhalve minuut moest toegeven op winnares Elena Cecchini.[19]

Gedurende het jaar werd duidelijk dat Wiggle High5 na 2018 ophoudt te bestaan en werd Longo Borghini gepresenteerd als een van de aanwinsten voor het nieuwe team Trek-Segafredo.[20] Het is het zesde seizoen dat ze samen rijdt met Audrey Cordon-Ragot en ook wordt ze herenigd met haar landgenote Giorgia Bronzini die er ploegleider wordt.

'Twins'[bewerken]

Vanaf 2014 (bij Hitec, Wiggle en Trek) rijdt Longo Borghini samen met de Française Audrey Cordon-Ragot, met wie ze vaak verward wordt en wat hen de bijnaam twins (tweeling) opleverde.[21]

Fiamme Oro[bewerken]

Elisa Longo Borghini maakt deel uit van de sportselectie "Fiamme Oro" van de Italiaanse politie.[22] Op haar teamshirt draagt ze het logo van de politie en in nationale kampioenschappen rijdt ze in het volledige tenue van Fiamme Oro. In mei 2016 voltooide ze haar opleiding bij de Polizia di Stato.[23]

Onderscheidingen[bewerken]

In 2015, 2016 en 2017 werd Longo Borghini verkozen tot beste wielrenster van Italië en ontving de "Oscar TuttoBici".[24]

Palmares[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2012 - 1 zege

2013 - 2 zeges

2014 - 6 zeges

2015 - 5 zeges

2016 - 2 zeges

2017 - 3 zeges

2018 - 1 zege

2019 - 2 zeges

  • 4e etappe Emakumeen Bira (WWT)
  • Jersey white.svg Eindklassement Emakumeen Bira (WWT)
  • Jersey orange.svg Jersey polkadot.svg Punten- en bergklassement Emakumeen Bira (WWT)

Kampioenschappen en Giro[bewerken]

Wedstrijd 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
Italiaanse kampioenstrui Italiaans kampioen op de weg 6 13 - 6 Zilver Zilver Goud 12
Italiaanse kampioenstrui Italiaans kampioen tijdrijden 8 Zilver Zilver Goud - Goud Goud 9
Giro d'Italia Donne 18ª - 11ª Zilver 10ª
MaillotMundial.PNG WK op de weg 57ª Brons 14ª 89ª dnf 13ª
MaillotMundialCrono.PNG WK tijdrijden 32ª 15ª 13ª 15ª - - 18ª
Olympische Spelen (wegrit) - Brons
Olympische Spelen (tijdrit) -

Uitslagen in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Gent-Wevelgem Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Waalse Pijl Strade Bianche Trofeo Alfredo Binda WK op de weg
2011 52e 14e 25e 57e
2012 23e 76e 25e Brons ↑
2013 4e Zilver ↑ Goud ↑ 8e
2014 4e Brons ↑ 6e 14e
2015 Goud ↑ 18e Brons ↑ 4e 4e
2016 15e 5e 5e 4e 89e
2017 42e 10e 5e 9e Goud ↑ 9e opgave
2018 73e 12e opgave 11e Brons ↑ 10e 13e
2019 77e 17e 14e 9e 20e 33e

* Wereldranglijst: tot 2015 wereldbeker, vanaf 2016 UCI Women's World Tour.

Externe links[bewerken]

Wielerploegen

Bergseth · Ferrier-Bruneau · Gjertrud Hovdenak · Hatteland Lima · Johansson · Kapusta-Szydlak · Longo Borghini · Moberg · Mustonen · Nøstvold · Sateroy Johansen · Thorsen · Voreland · Waerstad

Bjørnsrud · Fahlin · Gotaas Johnsen · Hatteland Lima · Hosking · Leth · Longo Borghini · Minge · Moberg · Neylan · Nøstvold · Olsson · Ratto · Thorsen

Bjørnsrud · Cordon · Gotaas Johnsen · Hatteland Lima · Heine · Hosking · Kitchen · Leth · Longo Borghini · Minge · Moberg · Moolman · Olsson · Thorsen

Abbott · Baker · Bronzini · Christian · Cordon · D'Hoore · Edmondson · Fahlin · Hagiwara · Hosking · King · Longo Borghini · Mullens · Roberts · Roe · Sanchis · Wiasak

Abbott · Bronzini · Christian · Cordon · D'Hoore · Edmondson · Garner · Hagiwara · Hosking · Johansson · King · Longo Borghini · Pieters · Roberts · Sanchis

Bronzini · Cordon · Cure · D'Hoore · Edmondson · Fahlin · G. Garner · L. Garner · Hagiwara · Johansson · Leth · Lichtenberg · Longo Borghini · Roberts · Sanchis

Archibald · Barbieri · Barker · Brennauer · Cordon · Cure · Edmondson · Fahlin · G. Garner · L. Garner · Leth · Longo Borghini · Ritter · Stewart · Yonamine · Wild

Batty · Cordon-Ragot · Deignan · Hanson · Lepistö · Longo Borghini · Neff · Noble · Paternoster · Plichta · Richards · Swartz · van Dijk · Van Twisk · Wiles · Winder · Worrack