Elizabeth Deignan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Elizabeth Armitstead)
Ga naar: navigatie, zoeken
Elizabeth Armitstead
Armitstead in 2012
Armitstead in 2012
Persoonlijke informatie
Volledige naam Elizabeth Mary Deignan
Bijnaam Lizzie[1]
Geboortedatum 18 december 1988
Geboorteplaats Otley (West Yorkshire), Engeland
Sportieve informatie
Huidige ploeg Boels Dolmans Cycling Team
Ploegen
2007
2008
2009
2010-2011
2012
2013-heden
Global Racing
Halfords Bikehut Cycle
Lotto-Belisol
Cervélo
AA Drink-Leontien.nl
Boels Dolmans Cycling Team
Beste prestaties (top-20)
Ronde van Vlaanderen Goude (2016)
WK Goude (2015)
UCI World Tour Bronse (2016)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Elizabeth Mary (Lizzie) Deignan (meisjesnaam Armitstead) (Otley, 18 december 1988) is een Brits wielrenster, zowel op de weg als de wielerbaan. In beide disciplines werd ze wereldkampioene. Ze rijdt vanaf 2013 voor de Nederlandse ploeg Boels Dolmans Cycling Team. Sinds haar huwelijk op 17 september 2016 met Philip Deignan draagt ze diens naam.

Carrière[bewerken]

Op de baan[bewerken]

Armistead begon haar carrière op de wielerbaan. Tussen 2007 en begin 2011 won ze verschillende wereldbekers als onderdeel van de ploegenachtervolging, maar ook in de scratch en de puntenkoers behaalde ze overwinningen. Ook op wereldkampioenschappen was Armistead met één bronze en drie zilveren medailles succesvol. Enkel op het WK 2009 won ze goud: samen met Wendy Houvenaghel en Joanna Rowsell won ze de ploegenachtervolging. Haar grote doel op de baan waren de Olympische spelen 2012. Ze trachtte zich te kwalificeren voor het omnium. In deze discipline behaalde ze in 2010 reeds een tweede plek op het WK 2010. Toen in aanloop naar de spelen duidelijk werd dat haar jongere landgenote Laura Trott het omnium zou afwerken, stopte Armistead met het baanwielrennen. Wel rijdt ze nog wedstrijden om haar conditie in de winter te onderhouden.

Op de weg[bewerken]

Al snel bleek de Britse ook een uitstekend wegrenster te zijn. Haar eerste UCI-overwinning boekte ze in 2009, toen ze de zesde rit in de Tour de l'Ardèche won. Haar doorbraak op de weg volgde in 2012. Ze nam names haar land deel aan de wegwedstrijd op de Olympische Zomerspelen 2012 in Londen. Samen met de Nederlandse topfavoriet Marianne Vos en Olga Zabelinskaya uit Rusland, bleef ze voorop na een ontsnapping in de stromende regen. In de spurt vloerde Vos Armistead, die zo een zilveren medaille behaalde.

2014 en 2015[bewerken]

Van toen af behoorde ze bij de absolute top van het vrouwenwielrennen. In 2014 behaalde ze dankzij haar overwinning in de Ronde van Drenthe haar eerste Wereldbeker binnen. Door tweede plaatsen in o.a. Trofeo Binda, Ronde van Vlaanderen en de Waalse Pijl won ze ook het eindklassement in de wereldbeker. 2015 werd voor Armitstead een echt boerenjaar, ondanks een harde val toen ze frontaal op een fotograaf inreed, nadat ze juichend over de finish kwam in de eerste etappe van The Women's Tour.[2] Ze boekte 10 overwinningen waaronder haar derde nationale weg titel, Philadelphia Cycling Classic en de GP Ouest France-Plouay. Eind september zette ze de kroon op het werk door naast het eindklassement in de wereldbeker ook nog het Wereldkampioenschap te winnen. In Richmond won ze de spurt van een select gezelschap en mocht zo de regenboogtrui aantrekken.

2016[bewerken]

In het voorjaar van 2016 bewees Armitstead het tegendeel van de mythe van de vloek van de regenboogtrui, door het winnen van vijf (semi)-klassiekers: ze won de Omloop het Nieuwsblad (met rugnummer 13),[3] Strade Bianche, Trofeo Alfredo Binda, Ronde van Vlaanderen en Holland Hills Classic. Hierdoor nam ze ook een ruime voorsprong in het World Tour-klassement. In juni won ze de derde etappe en het eindklassement van de Aviva Women's Tour. Hierna reed Armitstead de Giro Rosa in dienst van haar ploeggenote Megan Guarnier, die in mei met winst in de Ronde van Californië de leiding over had genomen in het World Tourklassement. De etappewinst in juni was de laatste individuele overwinning van Armitstead in 2016; ze won met haar team wel nog de ploegentijdrit in Zweden en in de Holland Ladies Tour.

Gemiste dopingtesten[bewerken]

Op 8 juli 2016 ging Armitstead niet van start in de 7e etappe (tijdrit) in de Giro Rosa, naar eigen zeggen vanwege ziekte.[4] Dezelfde reden gaf ze op voor haar afwezigheid op 24 juli bij La Course in Parijs. Op 11 juli werd zij voorlopig geschorst, omdat ze in één jaar tijd drie dopingtesten buiten competitie misliep. Hier had ze vier jaar schorsing voor kunnen krijgen. De eerste gemiste test (op 20 augustus 2015, de dag voor de wereldbeker ploegentijdrit in Zweden) vocht ze met succes aan bij het CAS. Ze werd voor deze test vrijgesproken op 21 juli, waardoor ze alsnog naar de Olympische Spelen in Rio de Janeiro mocht gaan (waar ze vijfde werd in de wegrit). Voor de twee andere tests, neemt ze wel de volledige verantwoordelijkheid.[5] De tweede test (op 5 oktober 2015, negen dagen na het door haar gewonnen WK) zou ze gemist hebben vanwege een administratieve misser en de derde (op 9 juni 2016, zes dagen voor de door haar gewonnen Aviva Women's Tour) miste ze door een spoedgeval in haar familie. Naar eigen zeggen is ze in deze periode 16 maal getest, telkens negatief, waaronder de dag na de eerste gemiste test.[6] Armitstead en haar Nederlandse ploeg Boels Dolmans hebben de voorlopige schorsing stilgehouden om onrust te vermijden,[7] maar op 1 augustus bracht The Daily Mail de zaak naar buiten.[8] De gemiste tests, het niet direct aanvechten van de eerste test en het verzwijgen van de voorlopige schorsing leverde haar een golf van kritiek op.[9]

Privéleven[bewerken]

Op 17 september 2016 trouwde Armitstead met Philip Deignan (renner bij Team Sky) en sindsdien draagt ze zijn naam.[10]

Overwinningen[bewerken]

Weg[bewerken]

2009 - 1 zege

2010 - 5 zeges

2011 - 3 zeges

2012 - 1 zege

2013 - 1 zege

  • MaillotReinoUnido.PNG Brits kampioene wielrennen op de weg, Elite

2014 - 4 zeges

2015 - 10 zeges

2016 - 9 zeges

2017 - 3 zeges

Uitslagen in klassiekers en WK

Jaar Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik-Bast.‑Luik Trofeo Alfredo Binda-Comune di Cittiglio GP Plouay WK op de weg Wereld- ranglijst
2012 34e 107e (UWT)
2013 9e opgave 24e 19e 14e (UWT)
2014 Zilver ↑ Zilver ↑ 8e 7e Goud (UWT)
2015 8e Goud ↑ Goud Goud ↑ Goud (UWT)
2016 Goud ↑ Goud ↑ 66e 4e Brons (UWT)
2017 17e Zilver ↑ Zilver ↑ 39e Goud

(Wereldranglijst: tot 2015 Wereldbeker, vanaf 2016 World Tour)

Baan[bewerken]

Jaar Vlag van Verenigd Koninkrijk BK Arc en ciel.png WK Overig
2006 Zilver scratch
2007
2008 WB Manchester: ploegenachtervolging, puntenkoers en scratch
WB Melbourne: ploegenachtervolging en scratch
6daagse Amsterdam
2009 Goud puntenkoers, Goud scratch Goud ploegenachtervolging
Zilver scratch
Brons puntenkoers
WB Kopenhagen: ploegenachtervolging en scratch
2010 Zilver omnium Zilver ploegenachtervolging
2011 Goud puntenkoers, Goud scratch WB Peking: omnium
2012 Manchester: ploegenachtervolging
2013
2014 Manchester: puntenkoers
2015 Glasgow: puntenkoers


Voorganger:
Vlag van Frankrijk Pauline Ferrand-Prévot
2014
Regenboogtrui Wereldkampioene op de weg Regenboogtrui
2015
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Vlag van Denemarken Amalie Dideriksen
2016