Emiel Jacques

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kantklossers

Emiel Jacques, ook Emil Jacques of Emile Jacques (Moorslede, 17 juli 1874 - Michigan, 16 augustus 1937) was een Vlaams/Amerikaans kunstschilder, muralist, illustrator en professor.

Opleiding[bewerken]

Jacques studeerde tussen 1890 en 1893 aan de kunstacademie van Roeselare, onder leiding van Ferdinand Callebert. Hij volgde tijdens zijn legerdienst avondcursussen aan de academie van Antwerpen (1894) en aan tussen 1894 en 1903 aan het Hoger Kunstinstituut, atelier Pierre Jan van der Ouderaa (1897).

Carrière[bewerken]

De carrière van Jacques begon in 1901 met een eervolle vermelding in de "Prijs van Rome". Hij vestigde zich te Brussel en behoorde er tot de derde School van Tervuren (1906). Hij huwde in 1912 met Bertha, de dochter van de kunstschilder Frans van Leemputten. In 1913 werd hij als Professor aangenomen aan de academie te Mechelen.

"Profiel van dame" (privébezit)

Naast portretten en genrestukken schilderde hij vooral landschappen in de open lucht. Hij bewonderde vooral de landschappen van Joseph Coosemans. Hij won in 1903 de "Prijs voor Schilderkunst van de Stad Antwerpen". Dit gaf aanleiding tussen zijn vlascyclus, aangekocht door het Museum van Oostende (nu Mu.Zee). Dit verscheen in 1913 in de vorm van een kunstalbum.

Na de Eerste Wereldoorlog werd hij beschuldigd van activisme en week daarom uit naar Nederland. Na een verblijf van vijf jaar in Den Haag en Nijmegen, vertrok hij in 1924 naar de Verenigde Staten waar hij exposeerde in de Stendahl Galleries in Los Angeles. In 1929 verhuisde hij naar South Bend, Indiana, waar hij professor en later hoofd werd van de kunstacademie van de Universiteit van Notre Dame. In de Verenigde Staten werd hij opgemerkt met zijn portretten en met een reeks wandschilderingen over het leven van de Indianen.

Later vestigde hij een atelier in Portland en ging als professor aan de slag aan de Columbia University. Twee jaar voor zijn overlijden door verdrinking in 1937 te Michigan, werd hij Amerikaans staatsburger.

Onderscheidingen[bewerken]

Referenties[bewerken]

  • P. PIron, De Belgische beeldende kunstenaars uit de 19de en 20ste eeuw; uitgeverij Art in Belgium (1999), ISBN 90-76676-01-1