Emiel Lamberts

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Emiel Lamberts (Londerzeel, 1 mei 1941) was hoogleraar geschiedenis aan de KU Leuven.

Levensloop[bewerken]

Hij werd kandidaat in de rechten en doctor in de geschiedenis. Zijn academische carrière begon hij in 1973 als docent aan de Leuvense universiteit. In de jaren 1970 vervulde hij ook een onderwijsopdracht aan de toenmalige Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen. Daarnaast was hij gasthoogleraar in Louvain-la-Neuve, Warschau, Washington D. C. en Leiden. Hij werd in 2006 emeritus.

Hij doceerde aan de KU Leuven onder andere Geschiedenis van de Nieuwste Tijd, Geschiedenis van de Nederlanden, Engelse beschavingsgeschiedenis, Geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika, Contemporary Church History en Main Political Currents in Modern Europe.

Emiel Lamberts was nauw betrokken bij de oprichting en de ontwikkeling van KADOC.

Publicaties[bewerken]

Hij publiceerde - naast een hele reeks uiteenlopende historische bijdragen - vooral over de geschiedenis van het (politieke) katholicisme en de christendemocratie (in België en elders in Europa) tijdens de 19de en de 20ste eeuw, en over de (recente) geschiedenis van de Leuvense universiteit.

Het verzamelwerk Geschiedenis van de Nederlanden, dat hij in 1993 redigeerde samen met zijn Nederlandse collega Hans Blom (°1943), beleefde diverse herdrukken en werd ook in het Engels vertaald.