Engelse tuin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Engelse tuin in het Engelse Wilton
Het Wilhelminapark in Utrecht, een voorbeeld van een Engelse tuin
Engelse landschapstuin bij Slot Zeist
Waterstroom in Engelse tuin bij München in Duitsland

Een Engelse tuin is een landschapstuin, die in de mode kwam in de tweede helft van de achttiende eeuw en het begin van de negentiende eeuw.

De Engelse tuin verschilt volledig van zijn tegenhanger, de Franse tuin. Men stapte af van het idee dat de natuur beheerst moest worden door de mensen. De tuinen werden nu aangelegd zonder symmetrie en evenwicht, er werden nog steeds sobere paviljoentjes opgetrokken; beeldhouwwerken werden schaars. Het concept leunt op de voorstelling van romantische, parkachtige landschappen met verrassende doorkijkjes. In de praktijk wordt dit doorgaans gestalte gegeven door de aanleg van grasvelden, liefst op heuvelachtig terrein, omgeven door en afgewisseld met boomgroepen.

Veel mensen vinden de Engelse tuin zeer natuurlijk overkomen. In werkelijkheid vindt men in veel Engelse tuinen juist veel exoten, zoals een veelvoud aan coniferengeslachten.

In de tuinaanleg blijft water nog steeds belangrijk. Er worden vaak kunstmatige meertjes aangelegd. Een voorbeeld is de Englischer Garten in München, vanaf 1792 aangelegd. Het is een van de eerste Engelse tuinen bij een stad.

Bekende Engelse tuinen en parken[bewerken]

België[bewerken]

Nederland[bewerken]

Andere landen[bewerken]

Architecten van Engelse tuinen[bewerken]