Ernest Mahaim

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Ernest Aimé Joseph Mahaim (Momignies, 27 april 1865 - Luik, 30 november 1938) was een Belgisch rechtsgeleerde, socioloog en politicus.

Levensloop[bewerken]

Mahaim studeerde rechten en politieke en administratieve wetenschappen aan de Universiteit van Luik bij Emile de Laveleye, die hij opvolgde. Van 1892 tot 1935 was hij hoogleraar internationaal publiek- en privaatrecht aan de universiteit van Luik. Mahaim was directeur van het Sociologisch Instituut Solvay van de ULB. Gedurende de Eerste Wereldoorlog was hij voorzitter van het Hulp- en Voedingscomité voor de Provincie Luik.

Na de oorlog schreef hij als specialist mee aan het hoofdstuk XIII van het Verdrag van Versailles over de oprichting van de Internationale Arbeidsorganisatie, waarvan hij voorzitter werd.

Als liberale extra-parlementair werd hij van oktober tot december 1921 gedurende korte tijd minister van nijverheid, arbeid en ravitaillering in de regering-Carton de Wiart.

Onder zijn leerlingen bevonden zich de latere politici en ministers Fernand Dehousse en Léon-Eli Troclet.

Voorganger:
Joseph Wauters
Minister van Nijverheid en Arbeid
1921
Opvolger:
Romain Moyersoen
Voorganger:
Joseph Wauters
Minister van Ravitaillering
1921
Opvolger:
Romain Moyersoen