Ernst Hendrik van Saksen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Ernst Hendrik Melchiades van Saksen (Dresden, 9 december 1896 - Neckarhausen 14 juni 1971) was de derde zoon van Frederik August III, de laatste koning van Saksen, en Louise van Oostenrijk-Toscane. Hij was een Saksische prins tot 1919, toen na de afschaffing van de Duitse adel zijn geslachtsnaam werd gewijzigd in Prinz von Sachsen.

Hij groeide op bij zijn vader, omdat zijn moeder al in 1902 het ouderlijk huis verliet en zich vervolgens in Londen vestigde.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog trad hij als officier toe tot de Saksische troepen. Aanvankelijk vocht hij in Reims, later maakte hij deel uit van het Duitse commando in de Slag om de Somme. Na de Vierde Slag om Ieper trok hij zich met zijn troepen terug naar Saksen.

Tussen de beide wereldoorlogen sloot hij zich aan bij de - sterk monarchistich gerichte - veteranenbond Stahlhelm. Namens het Huis Wettin voerde hij de onderhandelingen met de vrijstaat Saksen over de verdeling van de bezittingen.

Ernst Hendrik werd in 1929 door Gustav Stresemann gevraagd zich te kandideren voor de functie van Rijkspresident, maar hij zag daarvan af. Hij distantieerde zich wel volledig van het Nationaalsocialisme en werd in de nasleep van de Nacht van de Lange Messen, gevangengenomen en voor vijf dagen geïnterneerd. Daarna leefde hij teruggetrokken op zijn slot.

In 1947 verhuisde hij met zijn gehele gezin naar Ierland, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Hij overleed tijdens een korte vakantie in Duitsland.

Familie[bewerken]

Op 12 april 1921 trad hij in het huwelijk met Sophie van Nassau-Weilburg, prinses van Luxemburg. Zij kregen de volgende kinderen:

Sophie, prinses van Saksen overleed op 24 mei 1941.

In 1947 hertrouwde Prins van Saksen met Virginia Dulon. Uit dit huwelijk werden geen kinderen geboren.