Europees bureau voor fraudebestrijding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kantoren van OLAF aan de Rue Joseph II, Brussel

Het Europees bureau voor fraudebestrijding ook wel OLAF (naar de Franstalige naam Office Européen de la Lutte Antifraude ), werd opgezet door de Europese Commissie bij beslissing van 28 april 1999 (1999/352/EG, EGKS, Euratom) in het kader van artikel 280 van het EG-verdrag. Dit artikel bepaalt dat de Europese Gemeenschap en haar lidstaten fraude en andere illegale activiteiten moeten bestrijden die de financiële belangen van de Gemeenschap schaden. De huidige rechtsgrond van OLAF is artikel 325 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VwEU).[1]

OLAF onderzoekt fraude, corruptie of andere onregelmatigheden met financieel nadeel voor de EU. De zaken hebben betrekking op EU-uitgaven en bepaalde EU-inkomsten, met name de douanerechten, en op ernstig wangedrag van personeel en leden van de EU-instellingen.

Op 1 oktober 2013 werden volgens richtlijn 883/2013[2] de werkzaamheden van OLAF gereorganiseerd. Er kwamen onder andere bepalingen over de rechten van de betrokken personen, en een jaarlijkse gedachtenwisseling tussen OLAF en de instellingen van de Europese Unie. Voortaan moet elke lidstaat ook een coördinatiedienst voor fraudebestrijding instellen.[3]

In 2000 werd de Duitser Franz-Hermann Brüner directeur-generaal van OLAF en hij werd in 2006 herbenoemd, tegen de voorkeur van het Europees Parlement in.[4] Hij stierf in 2010 en werd opgevolgd door de Italiaan Giovanni Kessler.

Controverse[bewerken]

OLAF is vaak bekritiseerd. Met name de Nederlandse Europarlementariër en voormalig klokkenluider Paul van Buitenen deed veel onderzoek naar de antifraudedienst en kwam daarbij meermalen tot de conclusie dat OLAF zelf schuldig was aan frauduleuze praktijken en belangenverstrengeling.[5]

Anderzijds worden fraudedossiers die OLAF opstelt, door de lidstaten vaak genegeerd: van de 317 gerechtelijke dossiers wegens fraude met EU-fondsen, die OLAF tussen 2008 en 2015 doorstuurde, werden maar liefst 169 zaken geseponeerd. Vaak is dat omdat de onderzoeken van OLAF in de lidstaten niet erkend worden als gerechtelijk bewijs, en dus moeten worden overgedaan.[6]

Rapportering[bewerken]

OLAF publiceert jaarlijks een rapport in het Engels, Duits en Frans. Het jongste rapport betreft het jaar 2015. Daaruit blijkt dat, net als voorgaande jaren, de meeste onderzoeken gaan over misbruiken in de Structuurfondsen (het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling en het Europees Sociaal Fonds). Er werden 364 aanbevelingen verstrekt, met het oog op het recupereren van in totaal 888 miljoen euro. Naast het fraudeonderzoek organiseert OLAF ook gerichte campagnes om het smokkelen te bestrijden. OLAF dringt ook aan op het instellen van een Europese Officier van justitie, om fraudeplegers sneller en efficiënter te berechten.[7]

Externe link[bewerken]