Europees kampioenschap voetbal 2000

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Europees kampioenschap voetbal 2000
UEFA Euro 2000
Toernooi-informatie
Gastlanden Vlag van België België / Vlag van Nederland Nederland
Organisator UEFA
Editie 11e
Datum 10 juni 2000 – 2 juli 2000
Teams 16 (van 1 confederatie)
Stadions (in 8 gaststeden)
Winnaar Vlag van Frankrijk Frankrijk (2e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 31
Doelpunten 85  (2,74 per wedstrijd)
Toeschouwers 1.122.833  (36.220 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Nederland Patrick Kluivert (5 doelpunten)
Vlag van Joegoslavië Savo Milošević (5 doelpunten)
Beste speler Vlag van Frankrijk Zinédine Zidane
Navigatie
Vorige     Volgende
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal mannen 2000, ook UEFA Euro 2000 genoemd, was de elfde editie van het door de UEFA georganiseerde Europese voetbalkampioenschap. Het toernooi werd gehouden in België en Nederland, en duurde van 10 juni 2000 tot 2 juli 2000. Het was voor het eerst dat een EK in twee landen werd georganiseerd. De zestien landen die zich geplaatst hadden speelden in groepen en finales in acht stadions. Frankrijk won het toernooi door Italië in de finale te verslaan door middel van een golden goal.

Deelnemende landen[bewerken | brontekst bewerken]

Deelnemende landen:
 Winnaar
 Tweede
 Halvefinalisten
 Kwartfinalisten
 Uitgeschakeld in groepsfase
Zie Europees kampioenschap voetbal 2000 (kwalificatie) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De kwalificatie voor het EK 2000 vond plaats in 1998 en 1999. 49 landen werden onderverdeeld in negen kwalificatiegroepen. Deze landen speelden uit- en thuiswedstrijden tegen elkaar. De winnaar van iedere groep kwalificeerde zich automatisch voor het eindtoernooi, evenals de beste nummer 2. De overige 8 runners-up werden via loting onderverdeeld in vier play-offs (uit en thuis), waarvan de winnaar zich kwalificeerde voor het eindtoernooi. België & Nederland waren als organiserende landen automatisch gekwalificeerd.

Grote verrassingen deden zich niet voor. De meeste grote landen die op de eindronde werden verwacht, wisten zich te plaatsen. Grootste afwezige was Kroatië, dat op het WK 1998 nog de derde plaats behaalde. Noorwegen en Slovenië wisten zich voor het eerst te plaatsen voor een Europees kampioenschap.

De zestien landen die zich plaatsten voor het eindtoernooi zijn hieronder weergegeven.

Land Kwalificatie als Datum kwalificatie Eerdere deelnames aan EK1
Vlag van België België 00 Gastland 0018 januari 1998 31 (1972, 1980, 1984)
Vlag van Nederland Nederland 01 Gastland 0118 januari 1998 51 (1976, 1980,1988,1992, 1996)
Vlag van Italië Italië 02Winnaar groep 1 099 oktober 1999 44 (1968,1980, 1988, 1996)
Vlag van Noorwegen Noorwegen 03Winnaar groep 2 148 september 1999 0
Vlag van Duitsland Duitsland 04Winnaar groep 3 069 oktober 1999 70 (19722, 19762, 19802, 19842, 19882, 1992, 1996)
Vlag van Frankrijk Frankrijk 05Winnaar groep 4 079 oktober 1999 41 (1960, 1984, 1992, 1996)
Vlag van Zweden Zweden 06Winnaar groep 5 038 september 1999 13 (1992)
Vlag van Spanje Spanje 07Winnaar groep 6 128 september 1999 55 (1964,1980, 1984, 1988, 1996)
Vlag van Roemenië Roemenië 08Winnaar groep 7 059 oktober 1999 22 (1984, 1996)
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 09Winnaar groep 8 029 oktober 1999 4 (19603, 19683, 19763, 19843)
Vlag van Tsjechië Tsjechië 10Winnaar groep 9 089 juni 1999 40 (19604, 19764, 19804, 1996)
Vlag van Portugal Portugal 11Beste runner-up 159 oktober 1999 2 (1984, 1996)
Vlag van Engeland Engeland 12Winnaar play-off 1117 november 1999 51 (1968, 1980, 1988, 1992, 1996)
Vlag van Denemarken Denemarken 13Winnaar play-off 1317 november 1999 50 (1964, 1984, 1988, 1992, 1996)
Vlag van Slovenië Slovenië 14Winnaar play-off 0417 november 1999 01
Vlag van Turkije Turkije 15Winnaar play-off 1017 november 1999 10 (1996)
1 Een vetgedrukt jaartal betekent een kampioenschap tijdens dat toernooi

Speelsteden[bewerken | brontekst bewerken]

Choreografie Euro 2000

De 31 wedstrijden van het Europees Kampioenschap 2000 werden gehouden in acht stadions; vier Belgische en vier Nederlandse. Ieder stadion had destijds een capaciteit van minstens 29.000 toeschouwers. De Amsterdam ArenA was het grootste stadion met 52.960 plaatsen; ook het Feijenoord Stadion in Rotterdam en het Koning Boudewijnstadion in Brussel hadden meer dan 50.000 plaatsen. De openingswedstrijd werd op 10 juni door België en Zweden gespeeld in het Koning Boudewijnstadion. De finale werd op 2 juli in het Feijenoord Stadion gespeeld. In de Amsterdam ArenA, het Feijenoord Stadion en het Koning Boudewijnstadion werden de meeste wedstrijden gespeeld. In deze drie stadions werden vijf wedstrijden gehouden. Zowel België als Nederland speelden alleen in eigen land.

Vlag van Nederland Amsterdam Vlag van Nederland Rotterdam Vlag van België Brussel Vlag van Nederland Eindhoven
Amsterdam ArenA
Capaciteit: 52.140
De Kuip
Capaciteit: 51.137
Koning Boudewijnstadion
Capaciteit: 50.122
Philips Stadion
Capaciteit: 33.000
Amsterdam Arena Roof Open.jpg StadionFeyenoord.jpg Bosnia Soccer Fans at King Baudouin Stadium Brussels.jpg Ventilating corner seats of Philips Stadion.JPG
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
1 halve finale
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
finale
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
1 halve finale
3 groepswedstrijden
Speelsteden Euro 2000.png
3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
GelreDome 4.png Standard liege01.jpg Stade du pays de Charleroi 2.jpg Janbreydelstadion.jpg
GelreDome
Capaciteit: 30.082
Maurice Dufrasnestadion
Capaciteit: 30.023
Stade du Pays de Charleroi
Capaciteit: 30.000
Jan Breydelstadion
Capaciteit: 30.000
Vlag van Nederland Arnhem Vlag van België Luik Vlag van België Charleroi Vlag van België Brugge

Selecties[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Europees kampioenschap voetbal 2000/Selecties voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Scheidsrechters[bewerken | brontekst bewerken]

Gebouw Delftse Poort in Rotterdam met afbeelding van Edgar Davids

Op het Europees Kampioenschap 2000 floten 13 scheidsrechters uit verschillende landen. Gamal Al-Ghandour was de enige niet-Europese scheidsrechter op het toernooi. Markus Merk floot het openingsduel, Anders Frisk leidde de finale.

Het Franse en Italiaanse elftal voorafgaand aan de finale van het EK

Groepsfase[bewerken | brontekst bewerken]

Potindeling[bewerken | brontekst bewerken]

Op zondag 12 december 1999 vond de loting plaats in Brussels Expo in Brussel. De landen werden hierbij in vier groepen onderverdeeld. België en Nederland waren als gastlanden automatisch ingedeeld in Pot 1. Duitsland was in die pot ingedeeld als titelhouder. De overige landen werden ingedeeld op basis van het UEFA-coëfficiënt van eind 1999, dat werd berekend door het aantal behaalde punten in de kwalificatie voor het WK 1998 en de kwalificatie voor dit EK te delen door het aantal gespeelde kwalificatiewedstrijden (enkel groepsduels, de play-offs telden hiervoor niet mee).[1] Spanje had het hoogste coëfficiënt: gemiddeld 2,611 punten (opgeteld 47 punten in achttien kwalificatiewedstrijden). Hiermee werden zij het vierde land in Pot 1. Voor deze vier landen was op voorhand al bepaald in welke groep ze terecht zouden komen: Duitsland in Groep A, België in B, Spanje in C en Nederland in D.

Pot 1 (Groepshoofd) Pot 2 Pot 3 Pot 4
Vlag van België België (gastland; 2,375)
Vlag van Nederland Nederland (gastland; 2,250)
Vlag van Duitsland Duitsland (titelhouder; 2,278)
Vlag van Spanje Spanje (2,611)
Vlag van Roemenië Roemenië (2,600)
Vlag van Noorwegen Noorwegen (2,500)
Vlag van Zweden Zweden (2,389)
Vlag van Tsjechië Tsjechië (2,300)
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië (2,222)
Vlag van Portugal Portugal (2,100)
Vlag van Frankrijk Frankrijk (2,100)
Vlag van Italië Italië (2,063)
Vlag van Engeland Engeland (2,000)
Vlag van Turkije Turkije (1,938)
Vlag van Denemarken Denemarken (1,938)
Vlag van Slovenië Slovenië (1,000)

Groep A[bewerken | brontekst bewerken]

Luís Figo

Groep A bestond uit twee gevestigde Europese landen Engeland en Duitsland en outsiders Roemenië en Portugal. Bij Duitsland was Lothar Matthäus nog steeds de voornaamste speler, Matthäus speelde inmiddels voor New York Metro Stars[2], had inmiddels meer dan 140 interlands gespeeld en was toe aan zijn negende internationale toernooi. Talent brak niet door bij " die Mannschaft". Engeland plaatste zich met moeite ten koste van de eeuwige rivaal Schotland [3] voor het EK en had nog jonge, talentvolle spelers als David Beckham en Michael Owen. Roemenië draaide al jaren om Gheorghe Hagi die net als Matthäus aan zijn afscheidstoernee bezig was en van Portugal werd veel verwacht van met name Luis Figo die de pikante overstap van FC Barcelona naar Real Madrid zou maken.[4]

In een wedstrijd zonder veel hoogtepunten speelden Duitsland en Roemenië gelijk. In een gelijkopgaand begin was Engeland effectiever dan Portugal en nam een 2-0 voorsprong door doelpunten van Paul Scholes en Steve McManaman, beiden perfect bediend door David Beckham. Een schot van verre afstand van Luis Figo brak de wedstrijd weer open,[5] waarna João Pinto nog voor rust de gelijkmaker scoorde. In de tweede helft kwamen de Engelsen niet meer in het stuk voor en spits Nuno Gomes zorgde voor de winnende treffer.[6]. In een veel minder spectaculair duel won Portugal in blessure-tijd van Roemenië door een doelpunt van invaller Costinha[7] en plaatste zich voor de tweede ronde.

Charleroi maakte zich op voor de veldslag tussen Engelse en Duitse supporters, vooral omdat het met name in Brussel onrustig was met Engelse supporters [8], maar op een enkel incident na bleef het rustig[9]. De wedstrijd werd beslist door een doelpunt van Alan Shearer, opnieuw na een voorzet van Beckham. Het kwaliteitsarme Duitsland kreeg nog wel kansen via Carsten Jancker en Mehmet Scholl, maar de eerste overwinning op een eindtoernooi van Engeland op Duitsland sinds 1966 (de WK-finale) was een feit[10]. Duitsland moest nu winnen van Portugal en hopen op een zege van Roemenië op Engeland, maar ondanks het feit dat Portugal met het reserve-team speelde werd Duitsland overklatst, het verloor met 3-0 dankzij drie treffers van Sérgio Conceição.[11] Een dag na de wedstrijd diende bondscoach Erich Ribbeck zijn ontslag in.[12]

Engeland had nu genoeg aan een gelijkspel tegen Roemenië om zich te plaatsen voor de kwartfinales. De alles bepalende Gheorgue Hagi was geschorst in het duel[13], maar dat leek meer een bevrijding voor de Roemeense ploeg, want zij speelden veel aanvallender als in de eerste twee wedstrijden. Het kwam op voorsprong dankzij een doelpunt van de jonge, Ajax-verdediger, Cristian Chivu[14] maar een strafschop van Alan Shearer en een doelpunt van Michael Owen zorgden voor een Engelse voorsprong voor rust. In de tweede helft kantelde de wedstrijd, Munteanu scoorde vlak na rust met een schot buiten het strafschopgebied. Vlak voor tijd werd Viorel Moldovan door Gary Neville neergehaald in het strafschopgebied, Ioan Ganea benutte de strafschop en schoot zijn land naar de kwartfinales.[15]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Portugal Portugal 3 3 0 0 7 2 +5 9
Vlag van Roemenië Roemenië 3 1 1 1 4 4 0 4
Vlag van Engeland Engeland 3 1 0 2 5 6 –1 3
Vlag van Duitsland Duitsland 3 0 1 2 1 5 –4 1

12 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Duitsland Vlag van Duitsland 1 – 1 Vlag van Roemenië Roemenië Maurice Dufrasnestadion, Luik
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Scholl Goal 16' Goal 5' Moldovan

12 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Portugal Vlag van Portugal 3 – 2 Vlag van Engeland Engeland Philips Stadion, Eindhoven
Toeschouwers: 33.000
Scheidsrechter: Anders Frisk (Vlag van Zweden Zweden)
Figo Goal 22'
João Pinto Goal 37'
Gomes Goal 59'
wedstrijdverslag Goal 3' Scholes
Goal 18' McManaman

17 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Roemenië Vlag van Roemenië 0 – 1 Vlag van Portugal Portugal GelreDome, Arnhem
Toeschouwers: 18.000
Scheidsrechter: Gilles Veissière (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Goal 90+4' Costinha

17 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Engeland Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Stade du Pays de Charleroi, Charleroi
Toeschouwers: 30.000
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
Shearer Goal 53'

20 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Engeland Vlag van Engeland 2 – 3 Vlag van Roemenië Roemenië Stade du Pays de Charleroi, Charleroi
Toeschouwers: 30.000
Scheidsrechter: Urs Meier (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Shearer Goal 41' (pen.)
Owen Goal 45'
Goal 22' Chivu
Goal 48' Munteanu
Goal 89' (pen.) Ganea

20 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Portugal Vlag van Portugal 3 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 44.000
Scheidsrechter: Dick Jol (Vlag van Nederland Nederland)
Conceição Goal 35'Goal 54'Goal 71'

Groep B[bewerken | brontekst bewerken]

Het openingsduel van het toernooi ging tussen Zweden en België, België nam een 2-0 voorsprong door vlak voor en vlak na de rust te scoren via Bart Goor (fout in de Zweedse verdediging) en Émile Mpenza (sterke individuele actie). Vlak daarna behandelde de Belgische doelman Filip De Wilde een terugspeelbal volledig verkeerd, waarna Zweden tegen scoorde.[16] Hij revancheerde zich in de rest van de wedstrijd met een aantal goede saves, Zweden eindigde de wedstrijd met tien man na een rode kaart van Patrik Andersson.

Het tweede duel tegen Italië verloren de "Rode duivels" met 2-0, waardoor de Italianen zich plaatsten voor de kwartfinales. Omdat Turkije en Zweden doelpuntloos gelijk speelden zou België genoeg aan een gelijkspel tegen Turkije hebben zich tevens te plaatsen voor de kwartfinales. België had de overhand in het duel, een goal van Émile Mpenza werd afgekeurd en met name Luc Nillis kreeg een goede kans. Turkije profiteerde echter ook van een blunder van De Wilde. De doelman verloor net voor de rust een ogenschijnlijk makkelijk luchtduel van goalgetter Hakan Şükür. Na de rust zorgde de Turkse spits ook voor de 2-0. De Wilde sloot zijn rampzalig toernooi af met een rode kaart voor het neerhalen van de doorgebroken Arif Erdem. Omdat alle wissels waren opgebruikt, mocht verdediger Eric Deflandre onder de lat gaan staan.[17] Omdat Zweden met 2-1 verloor van Italië plaatste Turkije zich voor de kwartfinales.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Italië Italië 3 3 0 0 6 2 +4 9
Vlag van Turkije Turkije 3 1 1 1 3 2 +1 4
Vlag van België België 3 1 0 2 2 5 –3 3
Vlag van Zweden Zweden 3 0 1 2 2 4 –2 1

10 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
België Vlag van België 2 – 1 Vlag van Zweden Zweden Koning Boudewijnstadion, Brussel
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Markus Merk (Vlag van Duitsland Duitsland)
Goor Goal 43'
É. Mpenza Goal 46'
Goal 53' Mjällby

11 juni 2000
«onderlinge duels»
14.30 uur (UTC+2)
Turkije Vlag van Turkije 1 – 2 Vlag van Italië Italië GelreDome, Arnhem
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Hugh Dallas (Vlag van Schotland Schotland)
Buruk Goal 62' Goal 52' Conte
Goal 70' (pen.) Inzaghi

14 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Italië Vlag van Italië 2 – 0 Vlag van België België Koning Boudewijnstadion, Brussel
Toeschouwers: 46.000
Scheidsrechter: José Garcia Aranda (Vlag van Spanje Spanje)
Totti Goal 6'
Fiore Goal 66'

15 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Zweden Vlag van Zweden 0 – 0 Vlag van Turkije Turkije Philips Stadion, Eindhoven
Toeschouwers: 24.500
Scheidsrechter: Dick Jol (Vlag van Nederland Nederland)

19 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Turkije Vlag van Turkije 2 – 0 Vlag van België België Koning Boudewijnstadion, Brussel
Toeschouwers: 48.000
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Şükür Goal 45'Goal 70'

19 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Italië Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Zweden Zweden Philips Stadion, Eindhoven
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Vitor Melo Pereira (Vlag van Portugal Portugal)
Di Biagio Goal 39'
Del Piero Goal 88'
Goal 77' Larsson

Groep C[bewerken | brontekst bewerken]

Spanje kende een valse start op het Europees Kampioenschap in Rotterdam, het liep vast op de Noorse muur en een foute inschatting van doelman José Francisco Molina leverde een 1-0 nederlaag op,[18] hij zou nooit meer spelen voor de Spaanse ploeg. Nog dramatischer was de start van Joegoslavië, in de "Balkan-derby" tegen Slovenië stond Joegoslavië na 57 minuten met 3-0 achter, mede dankzij twee doelpunten van Zlatko Zahovič. Siniša Mihajlović maakte een blunder bij het derde Sloveense doelpunt[19] en werd uit het veld gestuurd na twee gele kaarten. Met tien man kende Joegoslavië ee opmerkelijke wederopstanding, tussen de 67e en 73e minuut scoorde Joegoslavië drie keer, invaller Savo Milošević scoorde twee maal, met pijn en moeite bleef Slovenië nog overeind: 3-3.[20]

Joegoslavië pakte de koppositie over in deze groep door met 1-0 van Noorwegen te winnen,[21], invaller Mateja Kezman ontving na 37 seconden de rode kaart na een onbesuisde tackle,[22] na het EK zou hij vertrekken naar PSV.[23] Spanje won met 2-1 van Slovenië en moest van Joegoslavië winnen om zeker te zijn van de kwartfinale. In de blessuretijd stond Spanje met 3-2 achter, maar een benutte strafschop van Gaizka Mendieta en een treffer van Alfonso zorgde voor een plaats in de kwartfinale. RKC-speler Dejan Govedarica vervulde een hoofdrol door een doelpunt te scoren, een assist te verzorgen en een strafschap te veroorzaken.[24] Aangezien Noorwegen niet verder kwam dan een doelpuntloos gelijkspel tegen Slovenië plaatste ook Joegoslavië zich voor de kwartfinale, de Noren waren verbijsterd, maar speelden zoals altijd veels te afwachtend om aanspraak te maken op de volgende ronde.[25]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Spanje Spanje 3 2 0 1 6 5 +1 6
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 3 1 1 1 7 7 0 4
Vlag van Noorwegen Noorwegen 3 1 1 1 1 1 0 4
Vlag van Slovenië Slovenië 3 0 2 1 4 5 –1 2

13 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Spanje Vlag van Spanje 0 – 1 Vlag van Noorwegen Noorwegen Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Gamal Al-Ghandour (Vlag van Egypte Egypte)
Goal 65' Iversen

13 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Joegoslavië Vlag van Joegoslavië 3 – 3 Vlag van Slovenië Slovenië Stade du Pays de Charleroi, Charleroi
Toeschouwers: 15.000
Scheidsrechter: Vitor Melo Pereira (Vlag van Portugal Portugal)
Milošević Goal 67'Goal 73'
Drulović Goal 70'
Goal 23'Goal 57' Zahovič
Goal 52' Pavlin

18 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Slovenië Vlag van Slovenië 1 – 2 Vlag van Spanje Spanje Amsterdam ArenA, Amsterdam
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Markus Merk (Vlag van Duitsland Duitsland)
Zahovič Goal 59' Goal 4' Raúl González
Goal 60' Etxeberria

18 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Noorwegen Vlag van Noorwegen 0 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Maurice Dufrasnestadion, Luik
Toeschouwers: 24.000
Scheidsrechter: Hugh Dallas (Vlag van Schotland Schotland)
Goal 8' Milošević

21 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Joegoslavië Vlag van Joegoslavië 3 – 4 Vlag van Spanje Spanje Jan Breydelstadion, Brugge
Toeschouwers: 22.000
Scheidsrechter: Gilles Veissière (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Milošević Goal 30'
Govedarica Goal 50'
Komljenović Goal 75'
Goal 38'Goal 90+4' Pérez
Goal 51' Munitis
Goal 90' (pen.) Mendieta

21 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Slovenië Vlag van Slovenië 0 – 0 Vlag van Noorwegen Noorwegen GelreDome, Arnhem
Toeschouwers: 22.000
Scheidsrechter: Graham Poll (Vlag van Engeland Engeland)

Groep D[bewerken | brontekst bewerken]

Groep D was een sterke groep met wereldkampioen Frankrijk, het voor eigen land spelende Nederland, verliezend finalist van het laatste EK Tsjechië en outsider Denemarken. Dat Denemarken geen rol van betekenis zou betekenen was duidelijk in de eerste wedstrijd: Denemarken werd met 3-0 overklatst door Frankrijk, met name Zinedine Zidane maakte weer veel indruk met zijn vaardigheden.[26] Nederland had het stukken lastiger met Tsjechië, het had wel een overwicht in de eerste helft en misten kansen via Patrick Kluivert en Boudewijn Zenden. In de tweede helft had Tsjechië door dat Nederland niet in goede doen was, liet het de aanvankelijke voorzichtigheid varen en kreeg het veel kansen. Tsjechië had vooral pech met twee kopballen: Pavel Nedved kopte op de paal en Jan Koller op de lat. In de 87e minuut liet Ronald de Boer zich theatraal vallen in het strafschopgebied, nadat hij aan zijn shirt was getrokken door Jiří Němec[27], Pierluigi Collina gaf aan Nederland een strafschop [28] en Frank de Boer schoot de strafschop feilloos binnen. De slotfase was nog tumultueus, Collina gaf een rode kaart aan de al gewisselde Radoslav Látal wegens onophoudelijk protesteren vanwege de discutabele strafschop[29] en Radek Bejbl miste nog een laatste kans namens Tsjechië, Nederland kon opgelucht adem halen.[30]

Tsjechië verweerde zich ook kranig tegen een opnieuw sterk spelend Frankrijk, maar verloor met 2-1 mede dankzij een fout van Gabriel[19] bij het openingsdoelpunt van Thierry Henry en dankzij opnieuw een kopbal van Jan Koller op de lat.[31] Nederland had het in de eerste helft lastig met Denemarken, Thomas Gravesen had namens Denemarken de beste kans en schoot op de lat. Na rust denderde Nederland over Denemarken heen en won met 3-0 via doelpunten van Patrick Kluivert, Ronald de Boer en Boudewijn Zenden. Frankrijk en Nederland waren nu geplaatst voor de kwartfinales, Frankrijk kwam met het B-team, Nederland stelde wel het sterkste team op op wat twijfelgevallen zoals doelman Edwin van der Sar na,[32] omdat ze groepswinnaar wilden worden, zodat ze de volgende wedstrijden in Nederland konden blijven. In de eerste helft waren de Franse reserves beter en stonden met 1-2 voor, na rust scoorde Frank de Boer uit een vrije trap en Boudewijn Zenden zorgde voor het winnende doelpunt: 3-2.[33]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Nederland Nederland 3 3 0 0 7 2 +5 9
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 2 0 1 7 4 +3 6
Vlag van Tsjechië Tsjechië 3 1 0 2 3 3 0 3
Vlag van Denemarken Denemarken 3 0 0 3 0 8 –8 0

11 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 3 – 0 Vlag van Denemarken Denemarken Jan Breydelstadion, Brugge
Toeschouwers: 29.000
Scheidsrechter: Günter Benkö (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Blanc Goal 16'
Henry Goal 64'
Wiltord Goal 90'

11 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Nederland Vlag van Nederland 1 – 0 Vlag van Tsjechië Tsjechië Amsterdam ArenA, Amsterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
F. de Boer Goal 89' (pen.)

16 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Tsjechië Vlag van Tsjechië 1 – 2 Vlag van Frankrijk Frankrijk Jan Breydelstadion, Brugge
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Graham Poll (Vlag van Engeland Engeland)
Poborský Goal 35' (pen.) Goal 7' Henry
Goal 60' Djorkaeff

16 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Denemarken Vlag van Denemarken 0 – 3 Vlag van Nederland Nederland Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Urs Meier (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Goal 57' Kluivert
Goal 66' R. de Boer
Goal 77' Zenden

21 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Denemarken Vlag van Denemarken 0 – 2 Vlag van Tsjechië Tsjechië Maurice Dufrasnestadion, Luik
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Gamal Al-Ghandour (Vlag van Egypte Egypte)
Goal 64'Goal 67' Šmicer

21 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 3 Vlag van Nederland Nederland Amsterdam ArenA, Amsterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Anders Frisk (Vlag van Zweden Zweden)
Dugarry Goal 8'
Trezeguet Goal 31'
Goal 14' Kluivert
Goal 51' F. de Boer
Goal 59' Zenden

Knock-outfase[bewerken | brontekst bewerken]

kwartfinale halve finale finale
                     
                   
24 juni – Amsterdam        
 Vlag van Turkije Turkije  0
28 juni – Brussel
 Vlag van Portugal Portugal  2  
 Vlag van Portugal Portugal  1
25 juni – Brugge
   Vlag van Frankrijk Frankrijk  2  
 Vlag van Spanje Spanje  1
2 juli – Rotterdam
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  2  
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  2
25 juni – Rotterdam
   Vlag van Italië Italië  1
 Vlag van Nederland Nederland  6
29 juni – Amsterdam
 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië  1  
 Vlag van Nederland Nederland  0 ns (1)
24 juni – Brussel
   Vlag van Italië Italië  0 ns (3)  
 Vlag van Italië Italië  2
 Vlag van Roemenië Roemenië  0  

Kwartfinales[bewerken | brontekst bewerken]

In vergelijking met het vorige EK plaatsten Frankrijk, Nederland, Portugal en Spanje zich opnieuw voor de kwartfinales. Duitsland en Engeland werden uitgeschakeld door Roemenië, Kroatië door Joegoslavië, de plaats van Tsjechië werd ingenomen door Italië en Turkije.

Portugal - Turkije[bewerken | brontekst bewerken]

De Nederlandse scheidsrechter Dick Jol had al zijn autoriteit nodig de gemoederen rond het duel tussen Portugal en Turkije te bedaren en hield het kort: hij deelde acht gele en één rode kaart uit. Al na 29 minuten werd Alpay uit het ved gestuurd na een slaande beweging naar de Portugese voorstopper Fernando Couto. Technisch was Portugal met name in de tweede helft superieur, met name Luis Figo was ongrijpbaar, hij leverde beide voorzetten waaruit Nuno Gomes scoorde. Tussen beide doelpunten door miste Arif namens Turkije een strafschop.[34]


24 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Turkije Vlag van Turkije 0 – 2 Vlag van Portugal Portugal Amsterdam ArenA, Amsterdam
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Dick Jol (Vlag van Nederland Nederland)
Goal 44'Goal 56' Gomes

Italië - Roemenië[bewerken | brontekst bewerken]

Italië stond weer voor zakelijk voetbal, het liep het initiatief over aan de Roemenen en scoorde twee maal dankzij de spitsen Francesco Totti en Filippo Inzaghi, die ervoor zorgden dat de vedette van Juventus, Alessandro Del Piero niet verder kwam dan invalbeurten.[35] Dieptepunt van de wedstrijd was dat Gheorge Hagi uit het veld werd gestuurd, na een eerste gele kaart probeerde hij een strafschop uit te lokken[36]. Het was de beschamende aftocht van de speler, die meer dan tien jaar het gezicht van het Roemeense voetbal bepaalde.


24 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Italië Vlag van Italië 2 – 0 Vlag van Roemenië Roemenië Koning Boudewijnstadion, Brussel
Toeschouwers: 42.500
Scheidsrechter: Vítor Melo Pereira (Vlag van Portugal Portugal)
Totti Goal 33'
Inzaghi Goal 43'

Nederland - Joegoslavië[bewerken | brontekst bewerken]

Nederland tegen Joegoslavië was een herhaling van de achtste finale van het WK twee jaar eerder, waar Edgar Davids pas in de slotfase het winnende doelpunt scoorde. In deze wedstrijd was het stukken minder spannend, Nederland denderde over Joegoslavië heen. Nadat met name Dennis Bergkamp en Edgar Davids goede kansen misten, bediende beide spelers Patrick Kluivert, die beide voorzetten resoluut afrondde. Vlak na rust volgden nog twee doelpunten van Kluivert, na voorzetten van Paul Bosvelt en Boudewijn Zenden. Later werd het derde doelpunt door de UEFA gezien als een eigen doelpunt van Dejan Govedarica.[37] Nadat eerder Philip Cocu op de lat schoot, voerde Marc Overmars met twee treffers de score op naar 6-0. Een tegentreffer van Savo Milošević zorgde ervoor dat hij samen met Patrick Kluivert de topscorerslijst aanvoerde.


25 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Nederland Vlag van Nederland 6 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: José Garcia Aranda (Vlag van Spanje Spanje)
Kluivert Goal 24'Goal 38'Goal 54'
Govedarica Goal 51' (e.d.)
Overmars Goal 78'Goal 90'
Goal 90+1' Milošević

Frankrijk- Spanje[bewerken | brontekst bewerken]

Frankrijk tegen Spanje was een spannende wedstrijd, waarbij beide landen genoeg kansen produceerde. Zinédine Zidane opende de score met een fraaie vrije trap. Nadat Lilian Thuram Pedro Munitis neerhaalde in het strafschopgebied verzilverde Gaizka Mendieta de strafschop. Vlak voor rust knalde Youri Djorkaeff op aangeven van Patrick Vieira raak in de korte hoek. In de tweede helft speelde Spanje steeds agressiever in zijn drang de gelijkmaker te scoren, in de tweede helft vielen vier gele kaarten aan Spaanse zijde. In de slotfase vergreep de Franse doelman Fabien Barthez zich aan Abelardo, waarna Spanje in de slotfase opnieuw een strafschop kreeg. Vaste strafschopnemer Mendieta was echter al gewisseld, waarna Raúl de strafschop huizenhoog over schoot.[38]


25 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Spanje Vlag van Spanje 1 – 2 Vlag van Frankrijk Frankrijk Jan Breydelstadion, Brugge
Toeschouwers: 30.000
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
Mendieta Goal 38' (pen.) Goal 32' Zidane
Goal 44' Djorkaeff

Halve finales[bewerken | brontekst bewerken]

In vergelijking met het vorige EK plaatste alleen Frankrijk zich opnieuw voor de halve finale. Zowel Duitsland als Engeland werden door Portugal uitgeschakeld, Tsjechië door Nederland. Italië complementeerde het deelnemersveld.

Frankrijk - Portugal[bewerken | brontekst bewerken]

De halve finale tussen Frankrijk en Portugal werd vooraf gezien als een duel tussen de twee spelers die op het toernooi de meeste indruk maakten: Luis Figo en Zinedine Zidane.[39] Beide teams hielden daardoor meer rekening met elkaar als gebruikelijk, waardoor een meer spannende dan fraaie wedstrijd ontstond. Frankrijk domineerde in de eerste helft via de weer sterk spelende Zidane, maar het meer verdedigend spelende Portugal opende de score via een treffer op afstand van Nuno Gomes. Vlak na rust maakte Frankrijk Thierry Henry gelijk, Frankrijk bleef de bovenliggende partij, maar de beste kans was van de bij PSV geflopte Portugese verdediger Abel Xavier, die in blessuretijd een vlammende kopbal onschadelijk zag worden gemaakt door doelman Fabien Barthez. In de slotfase van de verlenging werd Abel Xavier echter de schlemiel, een handsbal werd na uitvoerig debat bestraft met een strafschop. Zenedine Zidane nam zijn verantwoordelijkheid en schoot de strafschop binnen. Aangezien de regel van de "golden goal" gold was de wedstrijd meteen afgelopen.[40] Volgens de Portugezen was het aangeschoten hands en ze belaagden de scheidsrechter, Abel Xavier, Nuno Gomes en Paulo Bento kregen een rode kaart na de wedstrijd en werden voor maanden geschorst.[41]


28 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 1
(nv)
Vlag van Portugal Portugal Koning Boudewijnstadion, Brussel
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Günter Benkö (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Henry Goal 51'
Zidane Golden goal scored 117'  (pen.)
Goal 19' Gomes

Italië - Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

Dit was de wedstrijd tussen de beste aanvallende ploeg (Nederland) en de beste verdedigende ploeg (Italië). Met name in de eerste helft viel Nederland achter elkaar aan, de beste kans was voor Dennis Bergkamp, hij schoot op de paal. De Italianen moesten regelmatig op de handrem grijpen, in de eerste helft ontving de ploeg vijf gele kaarten. Gianluca Zambrotta moest al na 34 minuten het veld verlaten, hij kreeg twee gele kaarten na overtredingen op Boudewijn Zenden. Een licht vergrijp van Alessandro Nesta op Patrick Kluivert werd bestraft met een penalty, doelman Francesco Toldo stopte de strafschop van Frank de Boer In de tweede helft kwam Italië beter in zijn spel en kreeg ook wat mogelijkheden. In de 68e minuut kreeg Nederland opnieuw een strafschop na een overtreding op Edgar Davids, Patrick Kluivert schoot echter op de paal. Nederland zag het noodlot toeslaan, ging steeds stroever voetballen, met wisselspelers probeerde Frank Rijkaard het tij te keren, maar met name Peter van Vossen liep zich voortdurend vast op de steeds vastberadene wordende Italiaanse verdediging, kansen werd nauwelijks gecreëerd. Aron Winter viel ook in en werd in zijn laatste interland nog recordinternational.[42] De beste kans in de verlenging was voor Marco Delvecchio, maar Edwin van der Sar redde de Nederlandse ploeg. Het onvermijdelijke moest gaan gebeuren, de strafschoppenreeks. Beide teams waren drie keer achter elkaar ongelukkig in deze reeks. Terwijl de eerste twee strafschoppen raak gingen voor de Italianen, miste Frank de Boer opnieuw en schoot Jaap Stam hoog over. Bijzonder was de derde strafschop van de Italianen, Francesco Totti scoorde met een Panenka.[43] Na een rake van Kluivert en een een misser van Paolo Maldini, miste Paul Bosvelt de vierde strafschop[44] en het "strafschoppentrauma" was compleet.[45] Frank Rijkaard nam ontslag als bondscoach,[46] zijn ontslag stond los van de nederlaag. Ook voor Bergkamp was het afgelopen met zijn interlandcarrière, hij kondigde voor dit toernooi al aan dat hij zou gaan stoppen.[47]


29 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Italië Vlag van Italië 0 – 0
(nv)
Vlag van Nederland Nederland Amsterdam ArenA, Amsterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Markus Merk (Vlag van Duitsland Duitsland)
    strafschoppen  
Di Biagio Gescoord met penalty
Pessotto Gescoord met penalty
Totti Gescoord met penalty
Maldini Soccerball shade cross.svg
3 – 1 Soccerball shade cross.svg F. de Boer
Soccerball shade cross.svg Stam
Gescoord met penalty Kluivert
Soccerball shade cross.svg Bosvelt
 

Finale[bewerken | brontekst bewerken]

In vergelijking met het vorige EK schakelde Frankrijk Tsjechië uit, Italië nam de plaats in van Duitsland.


Zie Finale Europees kampioenschap voetbal 2000 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
2 juli 2000
«onderlinge duels»
20:00 uur (UTC+2)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 1
(nv)
Vlag van Italië Italië Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 50.000
Scheidsrechter: Anders Frisk (Vlag van Zweden Zweden)
Wiltord Goal 90+4'
Trezeguet Golden goal scored 103'
wedstrijdverslag Goal 55' Delvecchio
UEFA Europees kampioenschap voetbal
Winnaar 2000
Star*.svgStar*.svg
Vlag van Frankrijk
FRANKRIJK
2de titel

Doelpunten[bewerken | brontekst bewerken]

Doelpuntenmakers[bewerken | brontekst bewerken]

Doelpunten per land[bewerken | brontekst bewerken]

Doelpunten voor
Land Aantal doelpunten voor Gemiddelde
Vlag van Nederland Nederland 13 2.60
Vlag van Frankrijk Frankrijk 13 2.17
Vlag van Portugal Portugal 10 2.00
Vlag van Italië Italië 9 1.50
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 8 2.00
Vlag van Spanje Spanje 7 1.75
Vlag van Engeland Engeland 5 1.67
Vlag van Slovenië Slovenië 4 1.33
Vlag van Roemenië Roemenië 4 1.00
Vlag van Tsjechië Tsjechië 3 1.00
Vlag van Turkije Turkije 3 0.75
Vlag van België België 2 0.67
Vlag van Zweden Zweden 2 0.67
Vlag van Duitsland Duitsland 1 0.33
Vlag van Noorwegen Noorwegen 1 0.33
Vlag van Denemarken Denemarken 0 0.00
Doelpunten tegen
Land Aantal doelpunten tegen Gemiddelde
Vlag van Noorwegen Noorwegen 1 0.33
Vlag van Nederland Nederland 3 0.60
Vlag van Portugal Portugal 3 0.60
Vlag van Tsjechië Tsjechië 3 1.00
Vlag van Italië Italië 4 0.67
Vlag van Turkije Turkije 4 1.00
Vlag van Zweden Zweden 4 1.33
Vlag van België België 5 1.67
Vlag van Duitsland Duitsland 5 1.67
Vlag van Slovenië Slovenië 5 1.67
Vlag van Roemenië Roemenië 6 1.50
Vlag van Engeland Engeland 6 2.00
Vlag van Frankrijk Frankrijk 7 1.17
Vlag van Spanje Spanje 7 1.75
Vlag van Denemarken Denemarken 8 2.67
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 13 3.25

Totaal: 85 doelpunten (2.74 per wedstrijd)

Doelpunt van het toernooi[bewerken | brontekst bewerken]

De UEFA zelf verkoos geen mooiste doelpunt bij deze editie van het EK. In Engeland verkoos BBC’s Match of the Day de treffer van Stefano Fiore tegen België als doelpunt van het toernooi, met het doelpunt van Patrick Kluivert tegen Frankrijk als tweede en Zinédine Zidane’s goal tegen Spanje als derde.[48]

Individuele prijzen[bewerken | brontekst bewerken]

Zinédine Zidane werd door de UEFA uitgeroepen tot Speler van het Toernooi. Patrick Kluivert en Savo Milošević werden beiden topscorer van het toernooi met vijf doelpunten, en ontvingen daarvoor de Gouden Schoen. In het Team van het Toernooi werden 22 spelers opgenomen, waarvan zeven van kampioen Frankrijk. Uit deze selectie werd door de UEFA tevens een beste opstelling gevormd.[49]

UEFA Team van het Toernooi[bewerken | brontekst bewerken]

Keepers Verdedigers Middenvelders Aanvallers

Vlag van Italië Francesco Toldo
Vlag van Frankrijk Fabien Barthez

Vlag van Frankrijk Laurent Blanc
Vlag van Frankrijk Marcel Desailly
Vlag van Italië Alessandro Nesta
Vlag van Italië Fabio Cannavaro
Vlag van Nederland Frank de Boer
Vlag van Italië Paolo Maldini
Vlag van Frankrijk Lilian Thuram

Vlag van Frankrijk Patrick Vieira
Vlag van Frankrijk Zinédine Zidane
Vlag van Portugal Luís Figo
Vlag van Spanje Josep Guardiola
Vlag van Nederland Edgar Davids
Vlag van Italië Demetrio Albertini
Vlag van Portugal Rui Costa

Vlag van Frankrijk Thierry Henry
Vlag van Nederland Patrick Kluivert
Vlag van Portugal Nuno Gomes
Vlag van Spanje Raúl González
Vlag van Italië Francesco Totti
Vlag van Joegoslavië Savo Milošević

UEFA Team of the Tournament 2000 best line-up.jpg

UEFA Gouden Schoen[bewerken | brontekst bewerken]

UEFA Speler van het Toernooi[bewerken | brontekst bewerken]

Overig[bewerken | brontekst bewerken]

De mascotte van het EK 2000 was Benelucky. Benelucky werd bedacht door Utrechtse student Jurrian Reurings, nadat de UEFA een wedstrijd had gehouden waarop 5000 inzendingen volgden.[50] De naam Benelucky is een woordspeling op ‘Benelux’, en tevens een samentrekking van het Latijnse woord ‘bene’ en het Engelse ‘lucky’, samen bedoeld als ‘goed geluk’. De mascotte werd gepresenteerd tijdens de oefenwedstrijd Nederland-België op 4 september 1999. Benelucky heeft de kop en de manen van een leeuw en de hoorns en staart van een duivel, verwijzend naar respectievelijk de ‘Nederlandse leeuw’ en de ‘Rode Duivels’. De manen van de mascotte bevatten de kleuren van beide vlaggen.

Het officiële lied van het EK 2000 was Campione 2000 (Italiaans voor kampioen) van de Zweedse muzikant E-Type. Tevens werd een officieel Euro 2000-album uitgebracht, met daarop 21 nummers.

De slogan van het EK 2000 was Football without Frontiers (Voetbal zonder Grenzen). Deze slogan refereerde aan het samenwerkingsverband tussen gastlanden Nederland en België, en was tevens bedoeld om het internationale Europese karakter van het toernooi te onderstrepen.

Het EK 2000 was het eerste internationale kampioenschap waarbij alle spelers voorafgaande aan de wedstrijden bij het betreden van het veld door kinderen werden begeleid.[51]

In vergelijking met 23 andere Europese landen werd het EK voetbal in Nederland op televisie verreweg het best bekeken. Naar de 27 wedstrijden die rechtstreeks door de NOS-televisie werden uitgezonden, keken gemiddeld 3,9 miljoen kijkers. Gemeten over alle 31 duels komt Nederland tot een gemiddelde kijkdichtheid van 25,6 procent.[52]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie 2000 UEFA European Championship.