Executeur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een executeur (in Nederland naar oud recht executeur-testamentair, in België testamentuitvoerder) is degene die door een erflater bij testament is aangewezen om bepaalde taken op zich te nemen bij de uitvoering van het testament. De aangewezen persoon is niet verplicht de taak op zich te nemen.

De executeur kan voor of met de erfgenamen een deel van de afwikkeling van de nalatenschap uitvoeren. De regels daarvoor zijn opgenomen in het testament en in de wet. In het algemeen bestaat de taak daaruit een beschrijving van de nalatenschap te maken, de goederen van de nalatenschap te beheren, schulden te voldoen, belastingaangiften in te dienen en voor betaling zorg te dragen. Verkoop van goederen is alleen mogelijk met medewerking van de erfgenamen of als verkoop nodig is om schulden te betalen. Ook hier kan de erflater de bevoegdheden bepalen.

Als het de bedoeling is dat zaken kunnen worden verkocht zonder medewerking van de erfgenamen (bijvoorbeeld de woning), dan is het nodig dat in het testament een afwikkelingsbewindvoerder wordt benoemd en hem deze bevoegdheden worden toegekend. De functie van bewindvoerder kan worden gecombineerd met die van executeur.

Bij auteurs noemt men degene die na overlijden de auteursrechten beheert de literair executeur. Deze kan bij testament de taak toegewezen krijgen om onvoltooide werken te redigeren en uit te geven.

Nederland[bewerken]

In Nederland bestaat geen verplichting een executeur te benoemen, een erflater heeft de vrijheid dat te doen, bij notarieel testament. Bij benoeming van meerdere executeurs kan een taakverdeling worden vastgelegd. Een erflater kan de bevoegdheden van de executeur zelf bepalen, ook voor een bepaald goed in de nalatenschap. Gebeurt dat niet, dan gelden de algemene bevoegdheden uit de wet. In vakliteratuur en populaire artikelen wordt regelmatig gesproken over een indeling in drie groepen van soorten executeurs, naar zwaarte van hun opgaven en bevoegdheden. Deze indeling geldt alleen wanneer bij testament geen bijzondere regels zijn gegeven, in alle andere gevallen verschillen zwaarte en omvang van taak en bevoegdheden van testament tot testament. Het gaat om de persoonlijke wil van een erflater en de testamentaire bepalingen gelden uitsluitend voor deze erfgenamen en legatarissen, in deze nalatenschap. De beslissingen van een executeur liggen in lijn met de wensen van de erflater.

Als executeur kan een erfgenaam worden benoemd, een notaris, een professioneel kantoor, maar het kan ook iemand anders zijn. Enkele groepen personen zijn uitgezonderd. De erflater kan in het testament aan een executeur de bevoegdheid toekennen een of meer andere executeurs aan zich toe te voegen of in zijn plaats te stellen; ook mag bepaald worden, dat wanneer een benoemde executeur komt te ontbreken, de kantonrechter bevoegd is op verzoek van een belanghebbende een vervanger te benoemen.

Men wordt executeur door aanvaarding van de benoeming na het overlijden van de erflater, daaraan zijn geen regels verbonden. Ook door het uitvoeren van taken die in het testament zijn beschreven, kan formeel worden aanvaard. Voor uitvoering van bepaalde taken is een notariële akte nodig, de verklaring van erfrecht of van executele. De beloning kan bij testament worden bepaald, gebeurt dat niet geldt de wettelijke regel dat dit 1% van het vermogen is.

De taak van executeurs is, de nalatenschap zover af te wikkelen dat deze kan worden verdeeld onder de erfgenamen. Het is niet de taak van de executeur de nalatenschap te verdelen. Aard en omvang van het werk zijn afhankelijk van de grootte en ingewikkeldheid van de nalatenschap, het aantal erfgenamen en legatarissen en het feit of er internationale aspecten zijn. De executeur heeft onder meer de opgaven een boedelbeschrijving te maken, de aangifte erfbelasting te doen, en de aanslag namens de erfgenamen en legatarissen te betalen. De executeur is op grond van de Invorderingswet hoofdelijk aansprakelijk voor de verschuldigde erfbelasting.

Taken kunnen verder bijvoorbeeld zijn het regelen van de uitvaart, het opzeggen van contracten, het verkopen van bezittingen om schulden te voldoen en het afgeven van legaten. De wet bepaalt dat de executeur zoveel mogelijk in overleg treedt met de erfgenamen, maar dit kan door de erflater worden uitgesloten. De erflater kan bepalen dat de executeur toestemming van de erfgenamen nodig heeft voor verkoop van (bepaalde) goederen uit de nalatenschap,

Is in het testament een executeur benoemd die tot taak heeft de goederen te beheren, dan kunnen erfgenamen niet zonder zijn medewerking over de goederen beschikken. Met medewerking van de executeur kunnen erfgenamen alles doen waarvoor toestemming is gekregen. Deze regel geldt ook vóór aanvaarding van het executeurschap en vervalt als niet wordt aanvaard. Vanaf dat moment kunnen de erfgenamen gezamelijk beschikken.

De executeur moet aan een erfgenaam alle door deze gewenste inlichtingen omtrent de uitoefening van zijn taak geven. Een executeur wiens bevoegdheid tot beheer van de nalatenschap is geëindigd, is verplicht aan degene die na hem tot het beheer bevoegd is, rekening en verantwoording af te leggen, op de wijze als voor bewindvoerders is bepaald.

De taak ven executeur kan door de erflater worden gecombineerd met die van testamentair bewindvoerder.

Als er geen executeur is benoemd, kunnen de erfgenamen samen alles regelen of iemand machtigen dat namens hen te doen. Dat kan een van de erfgenamen zijn, of iemand anders. Deeltaken zijn ook mogelijk. Hier geldt niet het principe van de meerderheid, maar dat van de gezamelijkheid of unanimiteit. De bevoegdheden die een gemachtigde worden gegeven, kunnen de erfgenamen zelf vastleggen.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]