FC Internazionale Milano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Internazionale
Kampioensster
FC Internazionale Milano
Naam Football Club Internazionale Milano S.p.A.
Bijnaam I Nerazzurri
La Beneamata
Il Biscione
Opgericht 9 maart 1908
Stadion Stadio Giuseppe Meazza
Capaciteit 80.018
Voorzitter Vlag van China Steven Zhang
Eigenaar Vlag van China Suning Holdings Group (68.55%)
Vlag van de Verenigde Staten LionRock Capital (31.05%)
Vlag van Italië Pirelli (0.37%)
Overige aandeelhouders (0.03%)
Trainer Vlag van Italië Simone Inzaghi[1][2]
(Hoofd)sponsor Vlag van Italië Pirelli
Kledingmerk Vlag van de Verenigde Staten NIKE
Competitie Vlag van Italië Serie A
Thuis
Uit
Derde tenue
Geldig voor 2021/22
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

FC Internazionale Milano, ook wel Internazionale, Inter of Inter Milaan genoemd, is een voetbalclub uit Italië, opgericht op 9 maart 1908 door een aantal "rebellen" die zich niet konden vinden in de reglementen van de Milan Cricket and Football Club, nu beter bekend als AC Milan. Het voornaamste bezwaar was dat er geen buitenlandse spelers werden toegelaten. In 1928 fuseerde de club onder dwang met US Milanese en ging een tijd als Ambrosiana-Inter door het leven. De club is een van de drie deelnemers aan de Derby d'Italia (wedstrijden tussen Internazionale, AC Milan en Juventus). De club speelt in een zwart/blauw tenue en de thuisbasis is het Stadio Giuseppe Meazza (beter bekend als San Siro).

Internazionale behoorde lange tijd tot de Europese- en wereldtop. De club won onder meer driemaal de Europacup I/UEFA Champions League, driemaal de UEFA Cup, tweemaal de wereldbeker voor clubteams en eenmaal het wereldkampioenschap voor clubteams. Het grootste succes gebeurde in de periode van de jaren zestig onder leiding van de Argentijnse trainer Helenio Herrera. In 2010 werd voor het laatst een UEFA Champions League en het WK voor clubs gewonnen.

Vanwege het schandaal in de Serie A kreeg Inter de titel van het kampioenschap 2005/2006 toegewezen, hoewel de club als derde eindigde. Internazionale is tot op heden nog altijd de enige Italiaanse voetbalploeg die sinds de oprichting van de Serie A er onafgebroken in speelt. Internazionale evenaarde Juventus met vijf landstitels op rij.

Geschiedenis[bewerken | bron bewerken]

Voor de Tweede Wereldoorlog[bewerken | bron bewerken]

De club werd opgericht op 9 maart 1908 nadat enkele leden van de Milan Cricket and Football Club (nu AC Milan) zich hadden afgescheiden om een nieuwe club te vormen. Een groep Italianen en Zwitsers (Giorgio Muggiani, een schilder die het eerste logo ontwierp, Bossard, Lana, Bertoloni, De Olma, Enrico Hintermann, Arturo Hintermann, Carlo Hintermann, Pietro Dell'Oro, Ugo en Hans Rietmann, Voelkel, Maner, Wipf, en Carlo Ardussi en Menno Knoote) waren niet tevreden over de dominantie van Italianen in het team van AC Milan en verlieten de club om Internazionale op te richten. Vanaf het begin stond de club open voor buitenlandse spelers.

In 1909/10 won de club voor het eerst de scudetto (landstitel). Virgilio Fossati was op dat moment speler-trainer en sneuvelde in de Eerste Wereldoorlog. De volgende titel kwam er tien jaar later. In 1928 fuseerde de club met US Milanese. In het fascistische tijdperk werd de naam Internazionale niet geapprecieerd en werd de naam Ambrosiana aangenomen en speelde de club in witte shirts met een rood kruis. In 1932 werd het toegelaten dat de naam veranderd werd in Ambrosiana-Inter en in 1945 nam de club opnieuw de naam Internazionale aan.

Grande Inter[bewerken | bron bewerken]

In de jaren zestig werd Sandro Mazzola dé vedette van Internazionale

Inter won de zesde en zevende landstitel in 1953 en 1954. Na deze titels brak het beste tijdperk in de geschiedenis van de club aan, ook wel bekend als het tijdperk van Grande Inter. Tijdens deze periode won de club drie landstitels (1963, 1965 en 1966). Maar ook Europees ging het de club voor de wind. In 1964 won de club de Europacup I tegen het grote Real Madrid CF. Het volgende seizoen toen in het thuisstadion San Siro gespeeld werd versloeg Inter een andere grootmacht die de competitie al twee keer gewonnen had, SL Benfica.

Na het gouden tijdperk in de jaren 60 won Inter de elfde landstitel in 1971 en dan was het tot 1980 wachten op de twaalfde titel. In de Europacup werd in 1972 de finale bereikt maar daarin was het AFC Ajax van Johan Cruijff een maatje te groot. De Coppa Italia werd in 1978 en 1982 gewonnen.

Donkere periode[bewerken | bron bewerken]

Tot begin jaren negentig liep het nog vlot voor de club en in 1991 werd nog de UEFA Cup gewonnen. Maar daarna ging het iets minder bij de club. Terwijl grote rivalen AC Milan en Juventus zowel in Italië als in Europa successen behaalden, eindigde Inter vaker in de middenmoot. Het ergste kwam in 1994 toen Inter slechts één puntje boven de degradatiezone eindigde. Troostprijs dat jaar was wel een nieuwe UEFA Cup overwinning. In 1994/95 werd een gedeelde zesde plaats bereikt nadat Massimo Moratti het voorzitterschap overnam. Er waren ook veelbelovende spelers als Christian Vieri, Ronaldo en Hernán Crespo, waarmee Inter twee keer het wereldrecord voor een transfersom verbrak. In 1998 werd Inter nog eens vicekampioen en won opnieuw de UEFA Cup maar de jaren 90 is het enige decennium in de clubgeschiedenis waarin geen landstitel werd behaald.

Heropleving[bewerken | bron bewerken]

Bovenste rij, v.l.n.r.: Vieira, Maicon, Toldo, Materazzi, Lúcio, Eto'o
Onderste rij, v.l.n.r.: Stanković, Quaresma, Zanetti, Muntari, Milito (2009)

Op 15 juni 2005 won Inter de Coppa Italia tegen AS Roma en op 20 augustus van dat jaar ook de supercup tegen kampioen Juventus. Het was de eerste supercupoverwinning sinds 1989. Het volgende seizoen werd de beker opnieuw gewonnen tegen Roma. Inter kreeg ook de landstitel van 2005/06 toegewezen, hoewel ze derde geëindigd waren, door het omkoopschandaal met Juventus, SS Lazio, ACF Fiorentina, Reggina Calcio en AC Milan. Alle clubs kregen een straf, die later wel verminderd werd. Grootste slachtoffer werd oude dame Juventus die twee landstitels verloor (eentje aan Inter en eentje niet toegekend) en naar de Serie B werd gezet. AC Milan kreeg 8 strafpunten aan de start van de competitie en zonder Juventus in het spel was Inter torenhoog favoriet om de titel te behalen.

Inter deed dit met grote klasse en begon met een recordbrekende zegereeks van 17 wedstrijden die op 25 september 2006 startte met een 4-1-overwinning op Livorno en eindigde op 28 februari 2007 met een 1-1 gelijkspel tegen Udinese. De 5-2-overwinning op 25 februari 2007 brak het record van FC Bayern München en Real Madrid CF die 15 opeenvolgende overwinningen behaalden van de vijf grootste competities (Premier League, Serie A, La Liga, Ligue 1 en Bundesliga. De zegereeks duurde vijf maanden en Inter staat op de derde plaats in Europa na SL Benfica (29 overwinningen) en Celtic FC (25 overwinningen). Daarna ging het iets minder goed en speelde de club gelijk tegen clubs waarvan gewonnen zou moeten worden maar desalniettemin bleef de club genoeg punten voorsprong behouden. AS Roma dat tweede stond doorbrak de onoverwinnelijkheid uiteindelijk door met 3-1 te winnen en Inter de eerste seizoensnederlaag toe te dienen.

In 2010 ging Internazionale door op zijn elan, ze werden voor de 5e keer op rij kampioen van Italië. Daarnaast wonnen ze ook nog eens de Coppa Italia en de Champions League. Hierdoor zijn ze de eerste Italiaanse club en de 6e club in Europa die ooit de "treble" heeft gemaakt. Verder wonnen ze nog de Italiaanse Supercup en werden ze wereldkampioen waardoor ze vijf bekers in één jaar bemachtigden.

Trainerscrisis, verjonging en nieuw begin (2011-2013)[bewerken | bron bewerken]

Nadat Internazionale alle prijzen had gewonnen, die er te winnen vielen ging de club vol goede moed het nieuwe seizoen in. José Mourinho, de toenmalige trainer verliet Internazionale voor het Spaanse Real Madrid CF. Hij werd vervangen door Rafael Benítez, die nog maar net van zijn vorige club Liverpool kwam. Door de tegenvallende resultaten en ondanks het winnen van het WK voor clubs werd Benítez in december 2010 ontslagen als hoofdtrainer van Inter. De geruchten wie de volgende trainer zou worden waren in volle gang, uiteindelijk werd dit Leonardo, die voor flinke spanningen zorgde, aangezien hij overkwam van rivaal AC Milan. Hij begon heel goed, behaalde 30 punten uit 12 wedstrijden en brak zelfs een record in de Serie A, door uit 13 wedstrijden 33 punten te halen. Leonardo sleepte Inter naar de achtste finale van de Champions League tegen FC Bayern München, die op 15 maart 2011 thuis werd gespeeld en verloren. Maar in de uitwedstrijd wist Inter toch meer te scoren en ging de club door naar de kwartfinale. Ondertussen in de Serie A verloren ze van hun rivalen AC Milan met 3-0 en twee weken later van Parma, dat probeerde niet te degraderen. Met deze nederlaag hadden ze geen kans meer op de titel. In de kwartfinale speelde ze tegen FC Schalke 04 en ze verloren met extreme cijfers over 2 wedstrijden: 3-7. Op 29 mei 2011 versloegen ze Palermo met 3-1, waardoor ze de Coppa Italia wonnen dat seizoen. In de Serie A eindigde ze op de tweede plaats met 6 punten verschil op AC Milan. Clubtopscorer was Samuel Eto'o met 21 doelpunten.

Toen het seizoen eindigde verliet Leonardo de club weer, en zijn opvolger werd Gian Piero Gasperini. Ze begonnen het Seizoen voor de Supercoppa Italia tegen AC Milan, die met 2-1 werd verloren. De eerste wedstrijd in de Serie A werd ook verloren met 4-3 van Palermo, en de week daarop speelden ze gelijk tegen AS Roma. In de Champions League verloren ze van Trapzonspor. Na die nederlaag verloren ze ook van het nog maar net gepromoveerde Novara. Na 5 wedstrijden niet te winnen werd Gasperini ontslagen door Inter.

Hij werd uiteindelijk vervangen door Claudio Ranieri die goed van start ging, door 7 wedstrijden achter elkaar te winnen, waaronder tegen de rivalen AC Milan, waardoor iedereen er weer hoop in had dat ze meededen om te titel. Hij zorgde ervoor dat Inter toch door ging in de Champions League. Na de winterstop zag alles er minder goed uit, ze waren hun topspeler Samuel Eto'o al kwijt geraakt, maar nu verliet Thiago Motta ook de club. Ze verloren de achtste finale in de Champions League van Marseille, en in de Serie A ging het ook steeds minder, het toppunt werd bereikt toen ze verloren van de rivalen uit Turijn, Juventus FC. Na deze nederlaag diende Ranieri zijn contract in en verliet de club. Toen werd Andrea Stramaccioni aangesteld als trainer van het eerste elftal, na hij de A1 van Inter het Next Generation Toernooi liet winnen. Hij wist Inter toch nog van een teleurstellende 8e plek naar de 6e plek te krijgen, waardoor ze toch nog Europa League mogen spelen. Ook won hij de 'Derby Della Madonina', de wedstrijd tegen AC Milan, waardoor ze tweemaal dit seizoen van hun rivalen wonnen. Massimo Moratti heeft aangegeven dat Stramaccioni ook de trainer van het seizoen 2012-13 wordt.

Nieuwe president (2013/14-heden)[bewerken | bron bewerken]

Na de teleurstellende resultaten van het seizoen 2012/13 (9e plaats), waardoor Inter voor het eerst sinds 1999 het volgende seizoen geen Europees voetbal speelt, werd Stramaccioni ontslagen. Walter Mazzarri werd door Moratti aangesteld als nieuwe coach, die voorheen coach was van Napoli. Intern werd er al langer dan een jaar gespeculeerd en overlegd over een overname van de club. Erick Thohir wilde de club overnemen, en was dus al lang in onderhandeling met Moratti. Op 15 november 2013 was de kogel door de kerk: Thohir koopt 70% van de aandelen van de club voor zo'n 366 miljoen. De andere 30% blijft van Moratti, die ook benoemd is tot erevoorzitter.

Andere historische informatie[bewerken | bron bewerken]

Inter is nog nooit gedegradeerd naar een klasse lager dan de hoogste klasse sinds de oprichting van de club, een prestatie die fans erg waarderen. Mai stato in B (nooit in de Serie B), is dan ook een slogan die regelmatig wordt gescandeerd tijdens wedstrijden. Nadat Juventus naar de Serie B werd gezet in 2006 werd Inter de enige Italiaanse club die dit kon zeggen. Vanaf 2007 is de 99-jarige reeks in de topklasse een van de langstlopende op de hele wereld.

Voorzitter en eigenaar was gedurende enige tijd ook Massimo Moratti, de zoon van Angelo Moratti die voorzitter was in de gouden periode van de club. Massimo probeerde het succes van zijn vader te evenaren en had al veel geld in de club gestoken om ’s werelds beste voetballers aan te trekken. Maar toch verkocht hij de club door. Op dit moment is de club in Chinese handen.

Inter besloot in april 2015 het rugnummer 4 niet meer te gebruiken als eerbetoon aan Javier Zanetti. De Argentijn speelde negentien seizoenen voor de club en werd daarna opgenomen in het bestuur.

Erelijst[bewerken | bron bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
Wereldkampioenschap voor clubs 1x 2010
Wereldbeker voor clubteams 2x 1964, 1965
Europacup I / UEFA Champions League 3x 1964, 1965, 2010
UEFA Cup 3x 1991, 1994, 1998
Nationaal
Serie A 19x 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966, 1971, 1980, 1989, 2006, 2007,
2008, 2009, 2010, 2021
Coppa Italia 7x 1939, 1978, 1982, 2005, 2006, 2010, 2011
Supercoppa Italiana 5x 1989, 2005, 2006, 2008, 2010

Sponsoren[bewerken | bron bewerken]

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor
1979–1981 Puma
1981–1982 Inno-Hit
1982–1986 MecSport Misura
1986–1988 Le Coq Sportif
1988–1991 Uhlsport
1991–1992 Umbro FitGar
1992–1995 Fiorucci
1995–1998 Pirelli
1998– Nike

Eerste Elftal[bewerken | bron bewerken]

Selectie[bewerken | bron bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Contract Vorige club
Doelmannen
1 Samir Handanovic Aanvoerder Vlag van Slovenië Slovenië Vlag van Italië Udinese
27 Daniele Padelli Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Torino
46 Tommaso Berni Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Torino
Verdedigers
2 Diego Godín Vlag van Uruguay Uruguay Vlag van Spanje Atlético Madrid
6 Stefan De Vrij Vlag van Nederland Nederland Vlag van Italië Lazio
13 Andrea Ranocchia Vlag van Italië Italië Vlag van Engeland Hull City
31 Lorenzo Pirola Vlag van Italië Italië
33 Danilo D'Ambrosio Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Torino
37 Milan Škriniar Vlag van Slowakije Slowakije Vlag van Italië Sampdoria
95 Alessandro Bastoni Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Parma
Middenvelders
5 Roberto Gagliardini Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Atalanta
8 Matias Vecino Vlag van Uruguay Uruguay Vlag van Italië Fiorentina
11 Victor Moses Vlag van Nigeria Nigeria Vlag van Engeland Chelsea
12 Stefano Sensi Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Sassuolo
15 Ashley Young Vlag van Engeland Engeland Vlag van Engeland Manchester United
18 Kwadwo Asamoah Vlag van Ghana Ghana Vlag van Italië Juventus
20 Borja Valero Vlag van Spanje Spanje Vlag van Italië Fiorentina
23 Nicolò Barella Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Cagliari
24 Christian Eriksen Vlag van Denemarken Denemarken Vlag van Engeland Tottenham Hotspur
32 Lucien Agoumé Vlag van Frankrijk Frankrijk Vlag van Frankrijk Sochaux
34 Cristiano Biraghi Vlag van Italië Italië Vlag van Italië Fiorentina
77 Marcelo Brozović Vlag van Kroatië Kroatië Vlag van Kroatië Dinamo Zagreb
Aanvallers
7 Alexis Sánchez Vlag van Chili Chili Vlag van Engeland Manchester United
9 Romelu Lukaku Vlag van België België Vlag van Engeland Manchester United
10 Lautaro Martínez Vlag van Argentinië Argentinië Vlag van Argentinië Racing Club
30 Sebastiano Esposito Vlag van Italië Italië

Laatste update: 1 april 2021 23:59

# Reden
Speelt op huurbasis bij de club.

Overzichtslijsten[bewerken | bron bewerken]

Eindklasseringen[bewerken | bron bewerken]

  • 1960 4e
    Serie A
  • 1961 3e
    Serie A
  • 1962 2e
    Serie A
  • 1963 1e
    Serie A
  • 1964 2e
    Serie A
  • 1965 1e
    Serie A
  • 1966 1e
    Serie A
  • 1967 2e
    Serie A
  • 1968 5e
    Serie A
  • 1969 4e
    Serie A
  • 1970 2e
    Serie A
  • 1971 1e
    Serie A
  • 1972 5e
    Serie A
  • 1973 5e
    Serie A
  • 1974 4e
    Serie A
  • 1975 9e
    Serie A
  • 1976 4e
    Serie A
  • 1977 4e
    Serie A
  • 1978 5e
    Serie A
  • 1979 4e
    Serie A
  • 1980 1e
    Serie A
  • 1981 4e
    Serie A
  • 1982 5e
    Serie A
  • 1983 3e
    Serie A
  • 1984 4e
    Serie A
  • 1985 3e
    Serie A
  • 1986 6e
    Serie A
  • 1987 3e
    Serie A
  • 1988 5e
    Serie A
  • 1989 1e
    Serie A
  • 1990 3e
    Serie A
  • 1991 3e
    Serie A
  • 1992 8e
    Serie A
  • 1993 2e
    Serie A
  • 1994 13e
    Serie A
  • 1995 6e
    Serie A
  • 1996 7e
    Serie A
  • 1997 3e
    Serie A
  • 1998 2e
    Serie A
  • 1999 8e
    Serie A
  • 2000 4e
    Serie A
  • 2001 5e
    Serie A
  • 2002 3e
    Serie A
  • 2003 2e
    Serie A
  • 2004 4e
    Serie A
  • 2005 3e
    Serie A
  • 2006 1e
    Serie A
  • 2007 1e
    Serie A
  • 2008 1e
    Serie A
  • 2009 1e
    Serie A
  • 2010 1e
    Serie A
  • 2011 2e
    Serie A
  • 2012 6e
    Serie A
  • 2013 9e
    Serie A
  • 2014 5e
    Serie A
  • 2015 8e
    Serie A
  • 2016 4e
    Serie A
  • 2017 7e
    Serie A
  • 2018 4e
    Serie A
  • 2019 4e
    Serie A
  • 2020 2e
    Serie A
  • 2021 1e
    Serie A

Inter in Europa[bewerken | bron bewerken]

Zie Lijst van Europese wedstrijden van FC Internazionale Milano voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Inter speelde sinds 1930 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. De edities die Inter heeft gewonnen zijn dik gedrukt:

1998/99, 2000/01, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2018/19, 2019/20, 2020/21, 2021/22
1963/64, 1964/65, 1965/66, 1966/67, 1971/72, 1980/81, 1989/90
2012/13, 2014/15, 2016/17, 2018/19, 2019/20
2010
1978/79, 1982/83
1972/73, 1973/74, 1974/75, 1976/77, 1977/78, 1979/80, 1981/82, 1983/84, 1984/85, 1985/86, 1986/87, 1987/88, 1988/89, 1990/91, 1991/92, 1993/94, 1994/95, 1995/96, 1996/97, 1997/98, 2000/01, 2001/02, 2003/04
1955/58, 1958/60, 1960/61, 1961/62, 1969/70, 1970/71
1930, 1933, 1934, 1935, 1936, 1938, 1939

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid Datum Tegenstander Uitslag Plaats Naam Aantal
Hoogste overwinning 11-11-1964 Vlag van Roemenië Dinamo Boekarest 6-0 Milaan
11-11-1964 Vlag van IJsland Stjarnan FC 6-0 Milaan
Hoogste nederlaag 16-04-1986 Vlag van Spanje Real Madrid CF 1-5 Madrid
25-11-2003 Vlag van Engeland Arsenal FC 1-5 Milaan
Speler met meeste wedstrijden 14-03-2013 Vlag van Argentinië Javier Zanetti 160
Speler met meeste doelpunten 04-11-1987 Vlag van Italië Alessandro Altobelli 34

UEFA Club Ranking: 26 (15-04-2021)

Bekende (oud-)Nerazzurri[bewerken | bron bewerken]

Spelers[bewerken | bron bewerken]

Zie Lijst van spelers van Internazionale voor het hoofdartikel over dit onderwerp.


Top-5 meest gespeelde wedstrijden
Nr. Land Naam Positie Periode Aantal
1 Vlag van Argentinië Argentinië Javier Zanetti Verdediger 1995–2014 858
2 Vlag van Italië Italië Giuseppe Bergomi Verdediger 1979–1999 754
3 Vlag van Italië Italië Giacinto Facchetti Verdediger 1960–1978 637
4 Vlag van Italië Italië Sandro Mazzola Aanvaller 1960–1977 566
5 Vlag van Italië Italië Giuseppe Baresi Verdediger 1976–1992 558
Top-5 Doelpuntenmakers
Nr. Land Naam Periode Aantal
1 Vlag van Italië Italië Giuseppe Meazza 1927–1939, 1946–1947 253
2 Vlag van Italië Italië Alessandro Altobelli 1977–1988 209
3 Vlag van Italië Italië Roberto Boninsegna 1969–1976 173
4 Vlag van Italië Italië Sandro Mazzola 1960–1977 162
5 Vlag van Italië Italië Benito Lorenzi 1947–1958 139

Trainers[bewerken | bron bewerken]

Zie Lijst van trainers van Internazionale voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zie ook[bewerken | bron bewerken]

Externe links[bewerken | bron bewerken]

Zie de categorie FC Internazionale Milano van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.