Fedasil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Fedasil (Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers) is een Belgische federale instelling die verantwoordelijk is voor de opvang van asielzoekers en daarnaast voor de observatie en oriëntatie van niet-begeleide buitenlandse minderjarigen (NBBM’s). In Nederland bekend onder de afkorting AMA's (alleenstaande minderjarige asielzoekers). Er wordt gewerkt op basis van de Opvangwet.[1] Op 27 oktober 2011 werd door de Kamer een verstrenging van deze opvangwet goedgekeurd.[2]

Fedasil staat onder de voogdij van de 'Staatssecretaris voor Asiel, Immigratie en Maatschappelijke Integratie, toegevoegd aan de Minister van Justitie': Theo Francken. Behalve voor opvang (onderdak verlenen) organiseert Fedasil ook (indien nodig) sociale, psychische en medische begeleiding en verstrekt het, in samenwerking met gemeenten en Rode Kruis, materiële hulp. Zo treden medewerkers van Fedasil soms op als contactpersoon tussen school en asielzoekende families, of begeleidt hen via een Huis van het Nederlands naar een gepaste opleiding.

Fedasil wordt momenteel geleid door Jean-Pierre Luxen, directeur-generaal van het agentschap.

Bezoek van Philippe Courard aan Fedasil-asielcentrum van Rixensart

Missie en visie[bewerken]

Het uitdenken, de voorbereiding en de uitvoering van het opvangbeleid en de vrijwillige terugkeerprogramma's zijn de kerntaken van Fedasil. Daarnaast vangt de organisatie alleenstaande minderjarigen op, beschermt hen en werkt aan de opvang in de steden en gemeenten.

Geschiedenis[bewerken]

Voor 1986 was er in België geen opvang voor asielzoekers. De federale overheid stelde de OCMW's hiervoor verantwoordelijk en betaalde de hulpverlening. In 1985 werd het aantal asielaanvragen te groot voor de OCMW's. De federale overheid besliste om een opvangcentrum voor asielzoekers op te richten. Het Klein Kasteeltje, een voormalige militaire kazerne in Brussel, aangepast voor opvang van asielzoekers, opende op 13 november 1986. Het bood dan nog maar minimale opvang. Het grootste deel werd nog door de OCMW's opgevangen. Later werkte men een spreidingsplan uit waarin stond dat elk OCMW 1 asielzoeker op 1000 inwoners moest opvangen. Hierdoor was het Klein Kasteeltje al vlug overbezet. Het Rode Kruis probeerde dan bij te springen in de opvang van asielzoekers. Eind 1992 kon het Klein Kasteeltje de instroom van vluchtelingen niet meer aan. Hierdoor besliste de federale overheid om meerdere centra over heel België te openen.

Schaal[bewerken]

Eind december 2010 werkten er 1.168 personen (waarvan 1.014 voltijds). In de hoofdzetel - met inbegrip van dispatching, medische cel, vier regiokantoren en regionale ICT coördinatoren - werken er 177 voltijdse medewerkers. In de 18 opvangcentra en het transitcentrum in Sint-Pieters-Woluwe zijn er in totaal 837 voltijdse medewerkers tewerkgesteld. In 2010 bedroeg het totaalbudget voor uitgaven € 327.555.141,- waarvan € 52,9 miljoen voor het personeel. In 2010 werden maandelijks in België gemiddeld 1.662 asielaanvragen ingediend, hetgeen resulteerde in ruim 20.000 asieldossiers voor ongeveer 27.000 mensen, als echtgenoten en kinderen worden meegeteld.[3]

Opvang[bewerken]

Asielzoekers die geen plaats kunnen krijgen in de opvangcentra worden sinds mei 2009 ondergebracht in goedkope hotels in en rond Brussel. Nooit meer dan pakweg 1200 personen. Naast asielzoekers, bieden deze hotels ook onderdak aan enkele ‘illegale gezinnen’ en sinds maart 2010 ook aan niet-begeleide minderjarigen, die op een plaats in het reguliere netwerk moeten wachten.

Ondanks het feit dat Fedasil er in veruit de meeste gevallen in slaagt opvang te regelen, stapten van april 2009 en tot eind 2010 ongeveer 80 mensen die geen opvangplaats toegewezen kregen naar de rechtbank. Het gaat daarbij voornamelijk om asielzoekers, maar ook om enkele ‘illegale gezinnen’ die op basis van het Koninklijk Besluit van 24/06/2004[4] recht hebben op opvang. Daarbij werden dwangsommen toegewezen die varieerden van € 125 tot € 500 per persoon per dag. Het kostte Fedasil in totaal € 341.500 aan dwangsommen.

Eind 2010 verbleven er in totaal 20.824 mensen in het opvangnetwerk, waarvan één derde minderjarig.

Europa[bewerken]

Het agentschap is in België de verantwoordelijke overheid voor het Europees Vluchtelingenfonds (EVF). Fedasil is de Belgische collega van het Nederlandse Centraal Orgaan opvang asielzoekers en VluchtelingenWerk Nederland. Ook met andere overheidsorganisaties en ngo’s die asielopvang in Europa organiseren wordt intensief samengewerkt. Daartoe is het European Network of Asylum Reception Organisations opgericht, kortweg ENARO. In dit netwerk wisselen de 17 Enaro-lidstaten regelmatig informatie en personeel uit.

Federale Centra Fedasil België[bewerken]


Zie ook[bewerken]

  • Stoumont (Definitieve sluiting wegens besparingen en het dalend aantal asielaanvragen: september 2013)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • www.fedasil.be, website van Fedasil, het federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers
  1. Wet van 12 januari 2007 - Wet betreffende de opvang van asielzoekers en van bepaalde andere categorieën van vreemdelingen (B.S. 07/05/2007)
  2. Wetsontwerp tot wijziging van de wetgeving met betrekking tot de opvang van asielzoekers
  3. Jaarverslag 2010
  4. Koninklijk Besluit van 24 juni 2004 - Koninklijk besluit tot bepaling van de voorwaarden en de modaliteiten voor het verlenen van materiële hulp aan een minderjarige vreemdeling die met zijn ouders illegaal in het Rijk verblijft (B.S. 01/07/2004)