Film Fest Gent

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Filmfestival van Gent)
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Film Fest Gent
Algemene informatie
Datum 48ste editie - 12 t/m 23 oktober 2021
Locatie Vlag van België Gent
Duur 12 dagen
Genre(s) Filmfestival
Prijs Grand Prix voor Beste Film
Bijzonderheden Grootste filmfestival van België en jaarlijkse host van de World Soundtrack Awards
Geschiedenis festival
Eerste editie 1974
Aantal edities 47
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Film

Film Fest Gent is een jaarlijks internationaal filmfestival in Gent. Het festival hield haar eerste editie in 1974 (toen nog onder de naam 'Internationaal Filmgebeuren Gent') en is sindsdien uitgegroeid tot het grootste filmfestival van België met jaarlijks meer dan 100.000 bezoekers. Al decennialang richt Film Fest Gent de schijnwerpers op filmmuziek, wat het een uniek filmfestival op de kalender maakt. Sinds 2001 worden de World Soundtrack Awards georganiseerd, een reeks prijzen voor de beste soundtracks voor films en televisie.

Het festival gaat elk jaar door in oktober en programmeert een ruim aanbod van de betere, publieksvriendelijke cross-overtitels tot gewaagde cinema die moeilijke, maar prangende vragen durft stellen. Een internationale jury reikt de Grand Prix voor Beste Film en de Georges Delerue Award voor Beste Soundtrack of Sound Design uit. Naast de Official Competition zijn er nog tal van festivalsecties, zoals Global Cinema, Shorts, een retrospectief luik vol classics en een jaarlijkse Focus. Van 2000 tot 2018 werd er een Europese kortfilmcompetitie georganiseerd. In 2019 kreeg het kortfilmgenre hernieuwde aandacht en werd de competitie hervormd tot een internationale competitie voor de hele wereld met als hoofdprijs de International Short Film Award.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

1974-1978[bewerken | brontekst bewerken]

Onder de titel 'Het Eerste Internationaal Filmgebeuren van Gent' vindt van 25 tot en met 31 januari 1974 het allereerste "Film Fest Gent" plaats. Bezielers van het initiatief zijn Ben Ter Elst, uitbater van de Studio Skoop, en Dirk De Meyer van de Gentse universitaire filmclub. Hun doel is om films te programmeren die in de gewone bioscopen geen kans krijgen vanwege hun inhoud en stijl. De eerste kleinschalige editie met een twintigtal titels op het menu heeft vertoningen in Studio Skoop en in het Capitool. Op het programma staan onder meer Solaris van Andrei Tarkovsky en Winter Wind van Miklós Jancsó, films die provoceren, vernieuwen en een andere blik werpen op wat cinema kan zijn. Het Filmgebeuren lanceert nieuwe namen en wakkert de interesse in arthousecinema aan. Het legt zo de basis voor een filmfestival dat een hemelsbreed panorama biedt van wereldcinema.

In 1978 groeit het Internationaal Filmgebeuren van Gent uit tot een filmfestival met een vijftigtal films in verschillende secties. Er komt ook steeds meer aandacht voor filmeducatie en een aanbod voor diverse doelpublieken. De cinefiel vindt dat jaar zijn gading in auteursfilms van onder andere Luis Buñuel, Rainer Werner Fassbinder, Bernardo Bertolucci en Alejandro Jodorowksy. Door de exponentiële groei van het festival is er een grote wens aan een duidelijke structuur. Ondanks het succes van het initiatief komt het Gebeuren in organisatorische en financiële problemen, ook omdat het internationale filmlandschap snel evolueert. Het Filmgebeuren heeft nood aan frisse organisatiestructuur om tot internationale volwassenheid te komen.

1979 - 1984[bewerken | brontekst bewerken]

Onder impuls van Jacques Dubrulle, toen actief in filmproductie en communicatie, krijgt het noodlijdende Filmgebeuren een nieuw elan. Hij bouwt een broodnodige structuur uit en richt in 1979 de vzw op die het festival een essentiële ruggengraat biedt. De oprichting van deze vzw zorgt ervoor dat de overheden (de stad Gent, provincie Oost-Vlaanderen, de federale en (later) de Vlaamse overheid) participeren en financieel bijdragen. In deze structuur werd John Bultinck de allereerste voorzitter.

In deze periode boomt het festival door verdere internationalisering en een indrukwekkende gastenlijst. Onder meer King Hu, Maximillian Schell en Bertrand Tavernier komen op bezoek in Gent. In 1981 verwelkomt Gent met de inhuldiging van het Decascoop-complex (de huidige Kinepolis) een nieuwe bioscoop met ruime zalen en state of the art-technologie. Het programma klimt op tot een honderdtal films. De modernisering van het festival zorgt voor een veel breder publiek en aanbod. De vzw verandert in 1983 zijn naam in 'Internationaal Filmgebeuren van Vlaanderen-Gent'. Een enthousiast team draagt bij tot het verzekeren van het festival als een keurmerk voor de betere cinema.

1985-1992[bewerken | brontekst bewerken]

1985 vormt het beginpunt van de massaontplooiing van het filmfestival. Zowel op organisatorisch als financieel vlak evolueert het festival naar een cultureel evenement van de eerste orde. Dit wordt mogelijk omdat een vast team het hele jaar door aan het festival werkt en een visie op lange termijn weet te ontwikkelen. Op zoek naar een identiteit en een eigen plaats in de overvolle filmfestivalkalender wordt na veel brainstormen met het aan klassieke muziek gewijde Festival van Vlaanderen de aandacht voor filmmuziek een belangwekkende focus. In 1985 organiseert het Internationaal Filmgebeuren van Vlaanderen-Gent voor het eerst een echte internationale competitie met een jury. In de eerste jury zetelen André Delvaux, Michael White, Simon Heyworth, Alain Pierre en Loek Dikker. Het hoofdthema van de competitie wordt 'de impact van muziek op film', een thema dat voor geen enkel ander filmfestival ter wereld prioritair op de agenda staat.

Naast een competitie beslist het festival ook stille filmvertoningen te organiseren met nieuw gecomponeerde muziek die live wordt uitgevoerd. Een van de hoogtepunten daarbij is de uitvoering van een nieuwe score van Georges Delerue voor het Russische Casanova (1927) in 1987. Delerue dirigeert zelf in een volle Gentse opera. Diezelfde editie geeft Ennio Morricone in een volgelopen Gents Kuipke een concert. Het Gentse filmfestival wordt zo definitief een gevestigde waarde in het filmmuziekcircuit. Ook andere internationaal gerenommeerde componisten onder wie Jean-Claude Petit, Nicola Piovani, Peer Raben, Stanley Myers, Carl Davis, Bruce Broughton en Michael Nyman komen hun eigen werk uitvoeren.

In 1985 reikt het festival zijn eerste Joseph Plateauprijs uit tijdens de Nacht van de Film. De prijs is genoemd naar de Gentse hoogleraar en wordt toegekend aan Belgische filmmakers die een enorme bijdrage hebben geleverd aan de Belgische filmindustrie. Later zal de prijs evolueren tot de Joseph Plateau Honorary Award, een lifetime achievement award voor iemand uit de internationale filmwereld. In 1992 besluiten Jacques Dubrulle en zijn team om de benaming 'Filmgebeuren' in te ruilen voor 'Filmfestival'. Het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent krijgt in de jaren '90 zelfs verscheidene filmtitels in Europese of wereldpremière en ontvangt grote namen als Willem Dafoe, Samuel Fuller, Terry Gilliam, Anthony Perkins, Charlotte Rampling, Paul Schrader, Frederick Wiseman, Patricia Arquette, Kenneth Branagh, Mel Brooks, Crispin Clover, Paul Cox, Atom Egoyan etc.

1993-1999[bewerken | brontekst bewerken]

In maart 1993 roept de Vlaamse regering het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent uit tot Cultureel Ambassadeur van Vlaanderen. De financiële steun van de Vlaamse regering mondt uit in een geldprijs voor de winnaar van de internationale competitie. Vijf jaar later wordt het festival benoemt tot Stadsambassadeur van Gent. het Gentse filmfestival groeit uit tot het grootste filmgebeuren in België en komt internationaal meer en meer in de belangstelling. Beroemde buitenlandse gasten vinden hun weg naar de Arteveldestad. Robert Altman, Elmer Bernstein, Terence Davies, Arthur Penn, James Earl Jones, Guy Pearce, Karl Malden, Danny Glover, Michael Haneke, Irvin Kershner en nog vele anderen geven Gent een bezoekje in deze jaren. Ook de focus op filmmuziek blijft zich verder doorzetten. Zo doet een nieuw onderdeel van het muzikale luik van het programma zijn intrede: in 1993 organiseert het festival voor het eerst een symposium rond filmmuziek. Ondanks dat filmmuziek niet meteen de spotlights steelt in de media is het voor het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent een belangrijke stap om een pilootfunctie te verwerven. Het festival zet zo in op het steunen van jonge componisten en het bewaken van de conservatie en evolutie van filmmuziek. De peetvader van de Belgische filmmuziek, Frédéric Devreese, dirigeert tijdens dezelfde editie een dubbelconcert in de toen pas heropende Vlaamse Opera Gent. Filmmuziek is nu stevig verankerd in het DNA van het festival.

2000-2007[bewerken | brontekst bewerken]

Het Internationaal Filmfestival Vlaanderen-Gent begroet het nieuwe millennium met een grotere belangstelling in het genre van de kortfilm. In 2000 geniet het publiek van de eerste Europese kortfilmcompetitie. Later, in 2019, zou het festival de competitie openen voor kortfilms van over de hele wereld, waardoor kortfilms de volwaardige aandacht krijgen die ze verdienen.

Het Filmfestival van Gent was het eerste in de wereld om het belang van filmmuziek te onderstrepen. Het organiseerde over de jaren heen klassieke concerten, stille filmprojecties met live muziek, seminaries rond filmmuziek en ontving belangrijke componisten. Die pioniersrol blijft het festival opnemen in de jaren 2000. De wereldberoemde filmcomponist Hans Zimmer wordt in 2000 overtuigd om naar Gent af te zakken voor zijn allereerste live performance van zijn filmscores in het bijzijn van Morgan Freeman en Lisa Gerrard. De roep om alle contacten tussen componisten, musici en agenten die elk jaar het festival bijwonen in een vaste structuur te gieten, wordt alsmaar groter. Daarom houdt het festival (onder aanvoering van Jacques Dubrulle, muziekprojecten-coördinator Marian Ponnet en Brussels Philharmonic-dirigent Dirk Brossé) de World Soundtrack Academy in 2001 boven de doopvont. In de editie van 2001 reikt de WSA de eerste World Soundtrack Awards uit. Niemand minder dan de legendarische John Williams krijgt de eerste Film Composer of the Year Award. Het doel van de WSA is en blijft om een internationale community te vormen voor filmcomponisten en professionals die de kunst van filmmuziek promoot aan de hand van een resem activiteiten, zoals dus de jaarlijkse uitreiking van de World Soundtrack Awards. In 2002 beslist de WSA om elk jaar een compositiewedstrijd te organiseren voor jonge talenten. De deelnemers schrijven een nieuwe score bij een bestaand film- of tv-fragment.

Ook in de jaren 2000 waren er heel wat prominente gasten aanwezig op het filmfestival, onder wie Jean Reno, Juliette Binoche, Jeanne Moreau, Blair Underwood, Maurice Jarre, Paul Verhoeven, Darren Aronofsky, Tom Tykwer en Kathleen Turner.

2007-2012[bewerken | brontekst bewerken]

In september 2007 plaatst het gewaardeerde Amerikaanse filmblad Variety het Filmfestival van Gent bij de vijftig niet te missen festivals in de wereld[1]. Variety maakt zijn keuze uit meer dan duizend filmfestivals en selecteert Gent omwille van zijn unieke focus op filmmuziek. Bovendien blijkt het festival de enige te zijn uit de Benelux die op de lijst prijkt. De vermelding toont aan dat het Filmfestival van Gent op de internationale kaart staat. Een jaar later komen ook lovende woorden van de prestigieuze Amerikaanse krant The Wall Street Journal. Volgens de krant behoort het Gentse filmfestival tot de top vijf onder de Europese filmfestivals met een eigen karakter[2]. Het filmfestival wordt onder meer ook geprezen voor het programmeren van films van wereldklasse, betaalbare ticketprijzen en de mogelijkheid om wereldvermaarde sterren te ontmoeten. The Wall Street Journal benadrukt het feit dat de groten uit de filmmuziekwereld (zoals Elmer Bernstein, Ennio Morricone, Howard Shore, Hans Zimmer en Gabriel Yared) stuk voor stuk hun werk kwamen uitvoeren tijdens het festival. Er is ten slotte lof voor het jonge publiek dat het festival mee kleurt.

In deze periode komt er ook meer en meer aandacht voor onderbelichte thema’s en publieken in de filmindustrie. Er wordt specifiek ingezet op het programmeren van LGBTQ-films en filmvertoningen voor blinden en slechtzienden. Professionals worden ook meer betrokken door de organisatie van ‘De Dag van het Filmberoep’ en een fysiek Press & Industry Office. Filmschoolstudenten kunnen ondertussen een accreditatie bekomen voor het festival, met als doel de vorming van een nieuwe generatie filmmakers te stimuleren.

Vanaf 2010 is er iedere editie een gecureerde expo rond een icoon uit de filmgeschiedenis. De eerste tentoonstelling is gewijd aan de Franse cineast Jacques ‘Monsieur HulotTati. Voormalig filmjournalist Patrick Duynslaegher wordt het jaar daarna artistiek directeur van het festival. In zijn eerste editie staat Scandinavië in de schijnwerpers en is de legendarische Ingmar Bergman het onderwerp van een retrospectieve en van de jaarlijkse tentoonstelling.

Heel wat bekend filmtalent passeert de revue van 2007 tot en met 2012: Clint Mansell, Woody Harrelson, Richard Jenkins, Andy Garcia, Kevin Costner, Shigeru Umebayashi, László Nemes, Tim Robbins, Paul Greengrass, Jim Sheridan, François Ozon, Norman Jewison, Seth Rogen, Isabelle Huppert, Ezra Miller, Emmannuelle Riva, Paola & Vittori Taviani, Jean-Pierre & Luc Dardenne etc.

2013 - 2019[bewerken | brontekst bewerken]

In 2013 vindt de veertigste editie van het filmfestival plaats. En dat gaat gepaard met enkele veranderingen. Zo verlaat bezieler Jacques Dubrulle de organisatie en wordt de macht binnen het bestuur herverdeeld. Het festival ondergaat een heuse transformatie en viert zijn feestjaar met een nieuwe naam: Film Fest Gent. De allereerste editie onder de nieuwe naam focust op American Independent Cinema. Tijdens het festival ontvangt Dubrulle de Joseph Plateau Honorary Award voor zijn jarenlange engagement in de organisatie van Film Fest Gent. Vanaf deze periode steunt de organisatie van Film Fest Gent elke editie een goed doel, met als doel geld in te zamelen en films te brengen naar een publiek dat zich een filmbezoek niet altijd kan veroorloven.

Het jaar nadien staat Franse cinema centraal. Catherine Deneuve (in Belle de jour) prijkt op de officiële festivalposter. Ook viert het festival het honderdjarige bestaan van Chaplins iconische personage van de zwerver met vertoningen van The Circus (in Kuipke Gent met live muziek) en The Gold Rush (in de Gentse Stadshal). Erik Van Looys fel gehypete film Loft opent het festival en wordt later een van de grootste Belgische films aller tijden (in eigen land). De jaarlijkse expo staat volledig in het teken van het oeuvre van de Italiaanse filmmaker Federico Fellini. Om de tentoonstelling extra kracht bij te zetten is er een concert met filmmuziek van Nino Rota voor de films van Fellini.

In de daaropvolgende jaren staan Britse, ‘Nordic’, Italiaanse, Hongaarse en Spaanse cinema centraal. In 2016 is er onder meer ook een spotlight op Japan en ontvangt Film Fest Gent componist Ryuichi Sakamoto op het World Soundtrack Awards Gala waar hij de Lifetime Achievement Award in ontvangst neemt. De editie van 2017 promoot zichzelf met Claudia Cardinale op het campagnebeeld, gezien Italië het land in focus is. Het muzikale luik vestigt de aandacht op de honderdste verjaardag van jazz met een Symphonic Jazz Concert en de lauwering van trompettist en jazzmuzikant Terence Blanchard op de WSA. Tijdens Film Fest Gent 2018 met een Hongaarse focus is er een retrospectieve met de films van Miklós Jancsó. Die editie gaat van start met de première van Girl, een van de meest gelauwerde Belgische films met onder meer een Caméra d’Or voor regisseur Lukas Dhont op het filmfestival van Cannes. Muzikaal zijn er enkele primeurs te beleven. Kunstencentrum Vooruit en Film Fest Gent brengen een unieke cross-over tussen film en muziek onder de noemer ‘Videodroom’, sindsdien een jaarlijks terugkerend onderdeel van het festival. Eregast op de WSA is Carter Burwell, vooral bekend door zijn samenwerkingen met de gebroeders Coen. Hij ziet voor de allereerste keer zijn muziek live uitgevoerd.

Voor de daaropvolgende editie in 2019 volgt Wim De Witte, al jaren actief bij het festival, Patrick Duynslaegher op als artistiek directeur.  Het filmprogramma bevat een focus op Spanje met een reeks hedendaagse Spaanse films en een retrospectieve van taboedoorbrekende Spaanse cineasten als Luis Buñuel, Agustí Villaronga, Victor Erice, Alejandro Amenábar en Pedro Almodóvar. Film Fest Gent zet dat jaar in op een heropwaardering van het kortfilmgenre. De internationale kortfilmcompetitie ontvangt voor het eerst kortfilms van over de hele wereld en heeft een prominentere plaats in het festivalprogramma. Daarnaast is de Belgische studentenkortfilmcompetitie al jaren een vaste waarde. Op het World Soundtrack Awards Gala mag Marco Beltrami zich eregast noemen. Op het gala eren Film Fest Gent en de World Soundtrack Academy de befaamde Belgische filmmuziekcomponist Frédéric Devreese met een live uitvoering van zijn muziek voor films als Un soir, un train en Benvenuta.

In de periode 2013 - 2019 vinden onder andere de volgende gasten hun weg naar Film Fest Gent: Joseph Gordon-Levitt, Bret Easton Ellis, Sergei Loznitsa, Yorgos Lanthimos, Colin Farrell, Sir Alan Parker, Michael Nyman, Craig Armstrong, Alan Silvestri, Ryuichi Sakamoto, Kôji Fukada, Terence Davies, Tran Anh Hung, Ken Loach, Olivier Assayas, Derek Cianfrance, Asghar Farhadi, Isabelle Huppert, Leila Hatami, Geraldine Chaplin, Rian Johnson, Thomas Vinterberg, John C. Reilly, Jacques Audiard, Terence Blanchard en Jayro Bustamante.

2020 -[bewerken | brontekst bewerken]

In coronajaar 2020 moet Film Fest Gent noodgedwongen een meer sobere editie organiseren. Het Film Fest Gent-team kiest voor een hybride festival met zowel fysieke vertoningen als vertoningen op een VOD-platform. Zo kan het festival de belangrijke rol die het speelt - voor makers en de hele sector - overeind houden en filmcultuur in de kijker zetten. Toch kan het festival opnieuw een bomvol en intrigerend programma voorschotelen met een focus op Duitse cinema, een competitie op het scherpst van de snee en een gloednieuwe sectie getiteld Official Selection: Masters & New Voices. De retrospectieve is gewijd aan de Neue Deutsche Welle, met films van o.a. Fassbinder, Herzog, Wenders, Margarethe von Trotta en Helma Sanders-Brahms. De belangrijkste internationale gasten zijn acteur-regisseur Viggo Mortensen, die zijn regiedebuut Falling in Gent voorstelt en tegelijkertijd de Joseph Plateau Honorary Award in ontvangst neemt, de auteurscineast Pedro Costa en de Franse actrice-regisseur Maïwenn.

Het festival is tijdens deze editie solidair met collega’s, die door de gezondheidscrisis hun festivals moesten annuleren, met de filmmakers en de bioscopen. In de zalen, op de rode loper en in alle coulissen draagt iedereen een mondmasker. De organisatie neemt geen enkel risico en wordt beloond voor zijn huzarenwerkje met veel belangstelling en complimenten van de overheid.

2020 betekent ook de twintigste verjaardag van de wereldvermaarde filmmuziekprijzen, de World Soundtrack Awards. Door de COVID-19-crisis is het evenement getransformeerd tot een online jubileumeditie, over de hele wereld te volgen via een livestream. Tijdens het online muziekfeest brengt Gabriel Yared live zijn composities en zien duizenden mensen reacties van muzikale branies als Alexandre Desplat, Hildur Guðnadóttir en Nicholas Britell. Voor de gelegenheid wijdt het gerenommeerde vakblad Screen een uniek supplement aan over de World Soundtrack Awards, dat de rijke geschiedenis en eregasten Alexandre Desplat, Gabriel Yared en Michael Abels belicht.

Awards[bewerken | brontekst bewerken]

Jaarlijks worden er tal van awards uitgereikt op Film Fest Gent. Een internationale jury reikt twee hoofdprijzen uit: de Grand Prix voor Beste Film en de Georges Delerue Award voor Beste Soundtrack/Sound Design. De internationale kortfilmjury bekroont de Best International Short en de Best Belgian Student Short. De Explore Award wordt uitgereikt door een jongerenjury aan een film in het Explore Zone-parcours. Jaarlijks geeft de organisatie van Film Fest Gent een Joseph Plateau Honorary Award aan iemand die een grote impact heeft gehad op de zevende kunst. Het publiek in Gent heeft ook een stem en beslist wie er de North Sea Port Publieksprijs mee naar huis neemt. Na een preselectie door tv-zender Canvas kiest het publiek ook wie er aan de haal gaat met de Canvas Publieksprijs. Er is ook een publieksprijs weggelegd voor de kortfilm die het Gentse publiek het meest kan bekoren. Naast alle filmprijzen zijn er uiteraard de World Soundtrack Awards, de belangrijkste filmmuziekprijzen.

Grand Prix voor Beste Film[bewerken | brontekst bewerken]

De Grand Prix wordt uitgereikt door de internationale jury en is goed voor een distributiepremie van € 20.000 en een mediacampagne ter waarde van € 27.500.

Jaar Winnaar Regisseur Land Jury
1985 Stop Making Sense Jonathan Demme Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten André Delvaux, Michael White, Simon Heyworth, Alain Pierre, Loek Dikker
1986 My First Wife Paul Cox Vlag van Australië Australië Raoul Servais, Marc Didden, David Mansfield, Gerrard Verhage, Jurre Haanstra
1987 Un Zoo la nuit Jean-Claude Lauzon Vlag van Canada Canada Saul Chaplin, Samuel Fuller, Michael Kidd, Rolan Sergienko, Patrick Conrad
1988 Is-slottet (The Ice Palace) Per Blom Vlag van Noorwegen Noorwegen Julius Epstein, Henri Colpi, Benoît Lamy, Trevor Jones, Jacques Poitrenaud
1989 Black Rain Shōhei Imamura Vlag van Japan Japan Mary Jane Walsh, Peer Raben, Stanley Myers, Erik van Zuylen, Pierre Drouot
1990 Freeze Die Come to Life Vitali Kanevsky Vlag van de Sovjet-Unie Sovjet-Unie Fons Rademakers, Mike Figgis, Gilles Durieux, Jerry Leiber, Mike Stoller, Michel Khleifi
1991 Europa Lars von Trier Vlag van Denemarken Denemarken / Vlag van Zweden Zweden Thérèse Liotard, Richard Griffiths, Jo Röpcke, Fred Roos, Luis Megino, Auguste Le Breton, Paul Bartel
1992 A Woman's Tale Paul Cox Vlag van Australië Australië Nikolaus Glowna, Mrinal Sen, Louise Marleau, Milt Felsen, Alejandro Agresti, Allan Moyle, Aleksandr Askoldov, Gérard Corbiau
1993 Passion Fish John Sayles Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten Robert Wise, Jaime Humberto Hermosillo, Willeke van Ammelrooy, Philippe Sarde, Rudolph Thome, Hugo Claus
1994 La Partie d'échecs Yves Hanchar Vlag van België België / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Zwitserland Zwitserland Robert Ellis Miller, Jan Van Raemdonck, Karl Malden, Renée Soutendijk, David Raskin, Krzysztof Zanussi, Paul Cox
1995 Cyclo Trần Anh Hùng Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Vietnam Vietnam Elliott Gould, Leonard Rosenman, Gabrielle Claes, Derek de Lint, Yves Boisset
1996 Village of Dreams Yōichi Higashi Vlag van Japan Japan Howard W. Koch, Terence Davies, Norma Heyman, Frédéric Devreese, Nicola Piovani, Frans Weisz
1997 The Witman Boys Janos Szasz Vlag van Hongarije Hongarije Thom Hoffman, Giancarlo Esposito, Jean-Pierre De Decker, Gina Lollobrigida, Irvin Kershner
1998 Die Siebtelbauern Stefan Ruzowitzky Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Syd Field, Michael Haneke, Stijn Coninx, André Forcier, Christopher Hampton, Julia Ormond, Edward Shearman, Huub Stapel, Lawrence Turman
1999 Himalaya - L'Enfance d'un Chef Éric Valli Vlag van Frankrijk Frankrijk Jay L. Cooper, Robert Forster, Christopher Lee, Marion Hänsel, Danièle Heymann, Amanda Plummer, Barrington Pheloung
2000 Amores Perros Alejandro González Iñárritu Vlag van Mexico Mexico Mace Neufeld, Elia Cmíral, Christopher Hampton, Sally Hibbin, Bart Moeyaert, Molly Ringwald, Roland Verhavert, Henny Vrienten
2001 Atanarjuat: The Fast Runner Zacharias Kunuk Vlag van Canada Canada Pierre-Henri Deleau, Tom Barman, Maria Pia Fusco, Marie Laforêt, Barrington Pheloung, Dirk Roofthooft, Moufida Tlatli
2002 Mies Vailla Menneisyyttä Aki Kaurismäki Vlag van Finland Finland Gerard Mortier, Jocelyn Cammack, Eduardo Antin, Arthur Hamilton, Chris Lomme, Jeff Rona, Adriaan van Dis
2003 In America Jim Sheridan Vlag van Ierland Ierland Jeanne Moreau, Ahmed Imamović, Gaston Kaboré, Daan Stuyven, Stephen Warbeck
2004 Dare Mo Shiranai (Nobody Knows) Hirokazu Kore-Eda Vlag van Japan Japan Maurice Jarre, Stefan Arsenijević, Shekhar Kapur, John Matshikiza, Colm Meaney, Alain Platel, David Arnold
2005 The Three Burials of Melquiades Estrada Tommy Lee Jones Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van Frankrijk Frankrijk Brenda Blethyn, Lissy Bellaiche, José Luis Castiñeira De Dios, Dominique Deruddere, Arthur Lappin, Carine Tardieu
2006 Ten Canoes Rolf de Heer Vlag van Australië Australië Michel Ciment, Jan Harlan, Jan Leyers, Cyril Morin, Miguel Pereira, Ken Wardrop
2007 Die Fälscher Stefan Ruzowitzky Vlag van Oostenrijk Oostenrijk / Vlag van Duitsland Duitsland Kathleen Turner, Alex Heffes, Bálint Kenyeres, Maria Köpf, Adam Nordén
2008 Pazar: Bir Ticaret Masalı (The Market: A Tale of Trade) Ben Hopkins Vlag van Turkije Turkije / Vlag van Duitsland Duitsland Vibeke Windeløv, Andreas Dresen, Simon Ellis, Corky Hale, Philippe Rombi, Arne Sierens
2009 Eyes Wide Open Haim Tabakman Vlag van Israël Israël Wang Quan'an, László Nemes, Filip Peeters, Niki Reiser
2010 Die Fremde Feo Aladag Vlag van Duitsland Duitsland Wolfgang Kohlhaase, Goran Paskaljević, Jan Verheyen, Jean-Paul Wall, Els Dottermans, Ágnes Kocsis
2011 Elena Andrej Zvjagintsev Vlag van Rusland Rusland Jessica Woodworth, Nathan Larson, Marion Döring, Eran Riklis, Erik Poppe
Special Mention: Blue Bird Gust Van den Berghe Vlag van België België / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2012 Tabu Miguel Gomes Vlag van Portugal Portugal Joan Dupont, Bavo Defurne, Bavo Dhooge, Xiaolu Guo, Abel Korzeniowski
Special Mention: Kid Fien Troch Vlag van België België / Vlag van Nederland Nederland / Vlag van Duitsland Duitsland
2013 The Selfish Giant Clio Barnard Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk István Szabó, Fien Troch, John Parish, Gustavo Santaolalla, Denis Dercourt
Special Mention: The Missing Picture Rithy Panh Vlag van Cambodja Cambodja / Vlag van Frankrijk Frankrijk
Special Mention: Harmony Lessons Emir Baigazin Vlag van Kazachstan Kazachstan / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2014 Gente de bien Franco Lolli Vlag van Colombia Colombia / Vlag van Frankrijk Frankrijk Bret Easton Ellis, Héloïse Godet, Patrice Toye, Dana Linssen, Sergei Loznitsa
Special Mention: Jauja Lisandro Alonso Vlag van Argentinië Argentinië / Vlag van Denemarken Denemarken / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Mexico Mexico / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Brazilië Brazilië / Vlag van Nederland Nederland
2015 Ixcanul Jayro Bustamente Vlag van Guatemala Guatemala / Vlag van Frankrijk Frankrijk Alan Parker, Marjane Satrapi, Caroline Strubbe, Franco Lolli, Boyd van Hoeij
2016 A Quiet Passion Terence Davies Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van België België Jeremy Thomas, Jonathan Coe, Lina El Arabi, India Hair, Tran Anh Hung, Maaike Neuville
Special Mention: Glory Kristina Grozeva & Petar Valchanov Vlag van Bulgarije Bulgarije / Vlag van Griekenland Griekenland
2017 Zagros Sahim Omar Kalifa Vlag van België België Aurelio Grimaldi, Greta Scacchi, Eytan Fox, Juliane Lorenz, Arnaud Valois, Gust Van den Berghe
2018 Zimna wojna (Cold War) Pawel Pawlikowski Vlag van Polen Polen Michaël Borremans, Soulwax, Hope Dickson Leach, Mireille Perrier, Alexandre O. Philippe, João Pedro Rodrigues, Nele Wohlatz
2019 Öndög Quan'an Wang Vlag van Mongolië Mongolië / Vlag van China China Joachim Lafosse, Radu Jude, Midge Costin, Guy Lodge, Fiorella Moretti, Dora Bouchoucha
2020 Petite fille Sébastien Lifshitz Vlag van Frankrijk Frankrijk Fabrice Du Welz, Benh Zeitlin, Damien Manivel, Natali Broods, Dascha Dauenhauer

Georges Delerue Award voor Beste Soundtrack / Sound Design[bewerken | brontekst bewerken]

De Georges Delerue Award bekroont de film met de beste soundtrack of het beste sound design. Deze prijs wordt uitgereikt door de internationale jury aan een film uit de internationale competitie. Aan de prijs hangt een distributiepremie van € 10.000 vast en een mediacampagne ter waarde van € 12.000.

Jaar Winnaar Regisseur Land
1985 Détective (Jean-Luc Godard) Jean-Luc Godard Vlag van Frankrijk Frankrijk
1986 Crossroads (Ry Cooder) Walter Hill Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
1987 La vie est belle (Papa Wemba, Klody, Zäiko Langa Langa, Tshala Muana) Mwezé Ngangura, Benoît Lamy Vlag van Zaïre Zaïre / Vlag van België België / Vlag van Frankrijk Frankrijk
1988 Sur (Astor Piazzola) Fernando E. Solanas Vlag van Argentinië Argentinië / Vlag van Frankrijk Frankrijk
1989 Black Rain (Toru Takemitsu) Shōhei Imamura Vlag van Japan Japan
1990 The Krays (Michael Kamen) Peter Medak Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
1991 Cheb (Rachid Bouchareb) Rachid Bouchareb Vlag van Algerije Algerije / Vlag van Frankrijk Frankrijk
1992 Bob Roberts (David Robbins) Tim Robbins Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
1993 The Puppetmaster (Hou Hsiao-Hsien) Hou Hsiao-Hsien Vlag van Taiwan Taiwan
1994 La partie d'échecs (Frédéric Devreese) Yves Hanchar Vlag van België België / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Zwitserland Zwitserland
1995 Cyclo (Tôn-Thất Tiết) Trần Anh Hùng Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Vietnam Vietnam
1996 Microcosmos (Bruno Coulais) Claude Nuridsany / Marie Pérennou Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Zwitserland Zwitserland / Vlag van Italië Italië
1997 Cavafy (Vangelis) Yannis Smaragdis Vlag van Griekenland Griekenland
1998 Claire Dolan (Simon Fisher Turner) Lodge Kerrigan Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van Frankrijk Frankrijk
1999 Ratchatcher (Rachel Portman) Lynne Ramsay Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2000 Crouching Tiger, Hidden Dragon (Tan Dun) Ang Lee Vlag van Taiwan Taiwan / Vlag van Hongkong Hongkong / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van China China
2001 Landscape (Vladimír Godár) Martin Šulík Vlag van Slowakije Slowakije / Vlag van Tsjechië Tsjechië / Vlag van Italië Italië
2002 Spider (Howard Shore) David Cronenberg Vlag van Canada Canada / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2003 Pornografia (Zygmunt Konieczny) Jan Jakub Kolski Vlag van Polen Polen / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2004 Machuca (Miguel Miranda & José Miguel Tobar) Andrés Wood Vlag van Chili Chili / Vlag van Spanje Spanje / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2005 Proof (Stephen Warbeck) John Madden Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
2006 Transylvania (Tony Gatlif) Tony Gatlif Vlag van Frankrijk Frankrijk
2007 You, the Living (Benny Andersson) Roy Andersson Vlag van Zweden Zweden / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Denemarken Denemarken / Vlag van Noorwegen Noorwegen / Vlag van Japan Japan
2008 Two-Legged Horse (Tolib Shakhidi) Samira Makhmalbaf Vlag van Iran Iran / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2009 A Rational Solution (Nathan Larson) Jörgen Bergmark Vlag van Zweden Zweden / Vlag van Finland Finland / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Italië Italië
2010 The Housemaid (Hong-jip Kim) Im Sang-soo Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea
2011 The Invader (Evgueni & Sacha Galperine) Nicolas Provost Vlag van België België
2012 Après mai (Olivier Assayas) Olivier Assayas Vlag van Frankrijk Frankrijk
2013 A Touch of Sin (Lim Giong) Jia Zhangke Vlag van China China / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Japan Japan
2014 Violet (Boris Debackere) Bas Devos Vlag van België België / Vlag van Nederland Nederland
2015 The Lobster (Johnnie Burn en Yorgos Lanthimos) Yorgos Lanthimos Vlag van Ierland Ierland / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van Griekenland Griekenland / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Nederland Nederland / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
2016 Home (Johnny Jewel) Fien Troch Vlag van België België
2017 A Ciambra (Dan Romer) Jonas Carpignano Vlag van Italië Italië / Vlag van Brazilië Brazilië / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van Zweden Zweden / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
2018 High Life (Stuart A. Staples) Claire Denis Vlag van Frankrijk Frankrijk / Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Polen Polen / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
2019 Monos (Mica Levi en Lena Esquenazi) Alejandro Landes Vlag van Colombia Colombia / Vlag van Argentinië Argentinië / Vlag van Nederland Nederland / Vlag van Duitsland Duitsland / Vlag van Zweden Zweden / Vlag van Uruguay Uruguay / Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten / Vlag van Zwitserland Zwitserland / Vlag van Denemarken Denemarken / Vlag van Frankrijk Frankrijk
2020 Servants (Ivan Ostrochovský) Ivan Ostrochovský Vlag van Slowakije Slowakije / Vlag van Roemenië Roemenië / Vlag van Tsjechië Tsjechië / Vlag van Ierland Ierland

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]

  1. (en) Variety Staff, Variety Staff, 50 unmissable film festivals. Variety (8 september 2007). Geraadpleegd op 14 januari 2021.
  2. (en) Thorsten Chris Gritschke, European Film Festivals With Character. The Wall Street Journal (4 januari 2008). Geraadpleegd op 14 januari 2021.