Fleet Air Arm

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Fleet Air Arm vleugels en logo.
Roundel van de RAF o.a. gebruikt op bommenwerpers en Spitfires door de Fleet Air Arm
Roundel van de RAF gebruikt door Fleet Air Arm

De Fleet Air Arm is de tak van de Britse Royal Navy die verantwoordelijk is voor het onderhoud aan. De Fleet Air Arm bedient de F-35 Lightning II in een Maritime Strike Role, de AW159 Wildcat[1] en AW101 Merlin in zowel Commando-[2] als Anti-Submarine-[3] rollen, en de BAE Hawk in een agressorrol.

De Fleet Air Arm is tegenwoordig een overwegend roterende kracht, met helikopters die rollen vervullen die ooit werden uitgevoerd door tweedekkers zoals de Fairey Swordfish. De Fleet Air Arm is vergelijkbaar met de Nederlandse Marine Luchtvaartdienst.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Begin[bewerken | brontekst bewerken]

De Royal Naval Air Service (RNAS) is in januari 1914 opgericht onder bevel van het Air Department van de Britse Admiraliteit. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in augustus, had de RNAS meer vliegtuigen in beheer dan de Royal Flying Corps (RFC) van het Britse leger. De hoofdtaken van de RNAS waren vlootherkenningspatrouilles, het patrouilleren van de kust ter opsporing van vijandige schepen en onderzeeboten, aanvallen van vijandelijke kustwateren en verdedigen van het Verenigd Koninkrijk tegen vijandige luchtaanvallen. In april 1918 werd de RNAS, die tegen die tijd 67.000 officieren en overige manschappen, 2.949 vliegtuigen, 103 zeppelins en 126 kustbases had, samengevoegd met de RFC, om zo de Royal Air Force (RAF) te vormen.

Fleet Air Arm[bewerken | brontekst bewerken]

Brits vliegdekschip HMS Ark Royal met een groep Swordfish-vliegtuigen, circa 1939

Op 1 april 1924, werd de Fleet Air Arm of the Royal Air Force opgezet als onderdeel van de RAF. Deze omvatte de RAF-onderdelen die normaal inscheepten op de vliegdekschepen en slagschepen. Op 14 mei 1937 keerde de Fleet Air Arm terug onder de controle van de Britse Admiraliteit onder de toekenning van de Inskip Award. De dienst werd officieel hernoemd in Air Branch of the Royal Navy. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bestond de Fleet Air Arm uit 20 eskaders met 232 vliegtuigen. Aan het einde van de oorlog telde de Fleet Air Arm 59 vliegdekschepen, 3.700 vliegtuigen, 72.000 officieren en overige manschappen en 56 luchtbases over de hele wereld. Het vliegdekschip had het slagschip vervangen als het hoofdschip van de vloot en de vliegtuigen waren nu aanvalswapens.

De FAA heden ten dage[bewerken | brontekst bewerken]

De Fleet Air Arm telt tegenwoordig ongeveer 6.200 man personeel, wat ongeveer 10% is van de totale sterkte van de Britse Royal Navy. Zij opereren op ongeveer 200 gevechtsvliegtuigen en meer dan 50 trainings- en ondersteuningsvliegtuigen. De Harrier GR9 en de Harrier T12 tweezitter trainingvariant worden gedeeld met de RAF, als onderdeel van de Joint Force Harrier. Marinepiloten trainen met de Harrier op de Joint Force Harrier Operational Conversion Unit (20(R) Squadron) bij RAF Wittering in Cambridgeshire.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]

  1. (en) Wildcat | Royal Navy. www.royalnavy.mod.uk. Geraadpleegd op 6 mei 2020.
  2. (en) Merlin Mk3 | Royal Navy. www.royalnavy.mod.uk. Geraadpleegd op 6 mei 2020.
  3. (en) Merlin Mk 2 | Royal Navy. www.royalnavy.mod.uk. Geraadpleegd op 6 mei 2020.
Zie de categorie Fleet Air Arm van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.